Τις καλές στιγμές όχι δεν μπορεί να τις σβήσει, μόνο τις κακές ξεθωριάζεικαι στο τέλος χάνονται... Οι καλές μένουν στο μυαλό και στην καρδιά! Αν όμως οι αναμνήσεις αυτές ήταν οι μοναδικές αληθινές και ζωογόνες γιατί να μένουν αναμνήσεις και μην γίνονται και πάλι πραγματικότητα; Δεν είναι στο χέρι μας;
Ο,τι με τον ενα η τον αλλο τροπο μας σημαδευει, μενει ανεξιτηλο στο χρονο...ειναι δικη μας η επιλογη ωστοσο, πως ακριβως θα αξιοποιησουμε καθε εμπειρια, καθε σημαδι και πως θα ζησουμε μετα...
kariatida μακάρι να μπορούσαμε κάθε φορά να επαναφέρουμε αναμνήσεις ξανά στη ζωή μας. Αυτο όμως δε πιστεύω οτι μπορεί να γίνεται. Αλλάζουν οι περιστάσεις, αλλάζουν οι άνθρωποι,τα δεδομένα, το περιβάλλον γύρω μας. Τιμούμε τις αναμνήσεις μας διατηρώντας τες μέσα στη ψυχή μας,έστω κιαν καμιά φορά μας βασανίζουν, αλλά αυτό είναι όλο.
Ρίκη πανδαμάτωρ ο χρόνος.Δε ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό.Ίσως αυτό να εξαρτάται κατά περίπτωση, ίσως ορισμένα πράγματα να θέλαμε να τα ξεχνάμε,αν το καταφέρνουμε....
Πεταλούδα μου μέσα μας μένουν ανεξίτηλα όσα πραγματικά έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν κάποτε επηρεάσει βαθιά τη ζωή μας. Δεν είναι όμως τόσο εύκολο να επιλέξουμε τη.... διαχείρηση αναμνήσεων όπως εμείς θα θέλαμε. Υπάρχουν νομίζω περιπτώσεις που οι αναμνήσεις σημαδεύουν για πάντα τη παραπέρα ζωή μας. Και τίποτα τότε δε μπορεί να γυρίσει πίσω.
Ναι Βασίλη, συμφωνώ, αυτά τα αληθινά, αυτά που κάποτε σημάδεψαν τη ζωή μας, παραμένουν. Πολλές φορές πονούν πολύ, τα νοσταλγούμε, μόνο που πλέον πέρασαν και ποτέ δε μπορεί να ξαναείναι τα ίδια.
Margo ούτε κι εγώ μπορώ να συμβιβαστό με τις απουσίες. Κάποτε ζούμε με αυτές τις παρουσίες και όταν αυτές σβήσουν, παρέλθουν, δεν είναι πάντοτε ευκολή η προσαρμογή. Κάποτε γίνεται αβάσταχτη...
Δεν τα σβήνει, μερικές φορές τα ομορφαίνει, μερικές φορές τα εξιδανικεύει.. Το θέμα είναι να ζούμε το "Τώρα" όσο πιο καλά μπορούμε, το οφείλουμε στον εαυτό μας.. ΦιΛιά!
Αρτιστάκι αυτό το "τώρα" γίνεται καμιά φορά δύσκολο όταν ο χρόνος δεν αφήνει έστω να θολώσουν κάποια περιστατικά και στα επαναφέρει συνεχώς στις σκέψεις σου. Επί της αρχής, ναι πρέπει να ζούμε το σήμερα, αλλά....
Τις καλές στιγμές όχι δεν μπορεί να τις σβήσει, μόνο τις κακές ξεθωριάζεικαι στο τέλος χάνονται...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι καλές μένουν στο μυαλό και στην καρδιά!
Αν όμως οι αναμνήσεις αυτές ήταν οι μοναδικές αληθινές και ζωογόνες γιατί να μένουν αναμνήσεις και μην γίνονται και πάλι πραγματικότητα; Δεν είναι στο χέρι μας;
Oλα τα παιρνει μαζι του ο χρονος παναθεματον
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι τα καλα και τα κακα
Ο,τι με τον ενα η τον αλλο τροπο μας σημαδευει, μενει ανεξιτηλο στο χρονο...ειναι δικη μας η επιλογη ωστοσο, πως ακριβως θα αξιοποιησουμε καθε εμπειρια, καθε σημαδι και πως θα ζησουμε μετα...
ΑπάντησηΔιαγραφήkariatida μακάρι να μπορούσαμε κάθε φορά να επαναφέρουμε αναμνήσεις ξανά στη ζωή μας. Αυτο όμως δε πιστεύω οτι μπορεί να γίνεται. Αλλάζουν οι περιστάσεις, αλλάζουν οι άνθρωποι,τα δεδομένα, το περιβάλλον γύρω μας. Τιμούμε τις αναμνήσεις μας διατηρώντας τες μέσα στη ψυχή μας,έστω κιαν καμιά φορά μας βασανίζουν, αλλά αυτό είναι όλο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΡίκη πανδαμάτωρ ο χρόνος.Δε ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό.Ίσως αυτό να εξαρτάται κατά περίπτωση, ίσως ορισμένα πράγματα να θέλαμε να τα ξεχνάμε,αν το καταφέρνουμε....
ΑπάντησηΔιαγραφήΠεταλούδα μου μέσα μας μένουν ανεξίτηλα όσα πραγματικά έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν κάποτε επηρεάσει βαθιά τη ζωή μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν είναι όμως τόσο εύκολο να επιλέξουμε τη.... διαχείρηση αναμνήσεων όπως εμείς θα θέλαμε. Υπάρχουν νομίζω περιπτώσεις που οι αναμνήσεις σημαδεύουν για πάντα τη παραπέρα ζωή μας. Και τίποτα τότε δε μπορεί να γυρίσει πίσω.
Ο χρόνος ... κι εμείς μικρές κουκκίδες πάνω του..... θυμόμαστε ανάλογα με το "χρόνο" που μας αναλογεί...για πάντα...
ΑπάντησηΔιαγραφή:-)
Βάσσια, θυμόματε κάποτε με χαρά κάποτε με πόνο, όλα όσα σημάδεψαν τη ζωή μας. Και κρατάμε μέσα μας κάποια τόσο ιδιαίτερες στιγμές....
ΑπάντησηΔιαγραφήο χρόνος απλά ξεχωρίζει τα αληθινά από τα μη αληθινά. καθώς τα αληθινά συναισθήματα παραμένουν όσο οι ανάσες μας αναπνέουν.
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλησπέρα σου!
Η ζωή μας γεμίζει με αναμνήσεις, με ανθρώπινες απουσίες.. δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τις απουσίες..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή σου μέρα Λεοντόκαρδε
Ναι Βασίλη, συμφωνώ, αυτά τα αληθινά, αυτά που κάποτε σημάδεψαν τη ζωή μας, παραμένουν. Πολλές φορές πονούν πολύ, τα νοσταλγούμε, μόνο που πλέον πέρασαν και ποτέ δε μπορεί να ξαναείναι τα ίδια.
ΑπάντησηΔιαγραφήMargo ούτε κι εγώ μπορώ να συμβιβαστό με τις απουσίες. Κάποτε ζούμε με αυτές τις παρουσίες και όταν αυτές σβήσουν, παρέλθουν, δεν είναι πάντοτε ευκολή η προσαρμογή. Κάποτε γίνεται αβάσταχτη...
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν τα σβήνει, μερικές φορές τα ομορφαίνει, μερικές φορές τα εξιδανικεύει.. Το θέμα είναι να ζούμε το "Τώρα" όσο πιο καλά μπορούμε, το οφείλουμε στον εαυτό μας.. ΦιΛιά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑρτιστάκι αυτό το "τώρα" γίνεται καμιά φορά δύσκολο όταν ο χρόνος δεν αφήνει έστω να θολώσουν κάποια περιστατικά και στα επαναφέρει συνεχώς στις σκέψεις σου. Επί της αρχής, ναι πρέπει να ζούμε το σήμερα, αλλά....
ΑπάντησηΔιαγραφή"Everybody needs his memories. They keep the wolf of insignificance from the door." (Saul Bellow)
ΑπάντησηΔιαγραφήΠανέμορφο το τραγούδι! :)
Καλό σου απόγευμα!
Lilith, true. Only sometimes memories are unbearable.
ΑπάντησηΔιαγραφή