Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ...ΠΕΡΙΠΤΏΣΕΙΣ!

Μου άρεσε πάρα πολύ το άρθρο του εξαίρετου Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 25ης Ιανουαρίου με τίτλο "Άξιος διάδοχος του Γιώργου;"
Την απάντηση στην απορία του τη βρήκε  ο αρθρογράφος σε ένα περιστατικό σεβασμού θεσμών και κανόνων, στην υπεράσπιση ενός συστήματος σε ένα κράτος δικαίου και λογικής.
Μεταφέρω αυτούσια ένα μέρος από το παραπάνω άρθρο:

«Με απασχολεί, όμως, κάτι σοβαρότερο από τον θίασο ΠΑΣΟΚ και τα καμώματά τους: Πώς στο καλό φθάσαμε στο σημείο, ώστε ένας πολιτικός ικανός για παρόμοια επιπολαιότητα να έχει κατορθώσει να φθάσει όσο ψηλά βρίσκεται σήμερα ο Μ. Χρυσοχοΐδης, που διεκδικεί κιόλας την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ; Είναι προφανές ότι εδώ μιλάμε για κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ μεγαλύτερο από μια διαδοχή τυχαίων γεγονότων που το επέτρεψαν.


Την απάντηση βρήκα σε μία είδηση, η οποία χθες ήταν σε όλες τις ιστοσελίδες των βρετανικών εφημερίδων: Ελληνίδα, ετών 34, μόνιμη κάτοικος Βρετανίας, λέκτορας Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέντφορντσιρ, καταδικάστηκε σε φυλάκιση έξι μηνών -εκ των οποίων η απόφαση του δικαστηρίου ορίζει ότι θα εκτίσει υποχρεωτικά τους τρεις, προτού αποφυλακισθεί με περιοριστικούς όρους- κριθείσα ένοχη για το αδίκημα της προσβολής δικαστηρίου.


Η καταδικασθείσα ήταν μέλος του σώματος των ενόρκων στη δίκη ενός κατηγορουμένου για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Το παράπτωμά της ήταν ότι, μέσω του κινητού τηλεφώνου της, αναζήτησε στο Διαδίκτυο πληροφορίες για το παρελθόν του κατηγορουμένου, τις οποίες και κοινοποίησε στους άλλους ενόρκους. (Συγκεκριμένα, ότι ο κατηγορούμενος είχε στο παρελθόν κατηγορηθεί για απόπειρα βιασμού και είχε αθωωθεί.) Ενας εκ των ενόρκων ανέφερε τη συμπεριφορά της στον δικαστικό επιμελητή. Η δίκη του αμέσως διακόπηκε και έγινε εξ αρχής με νέους ενόρκους, προκαλώντας με τον τρόπο αυτόν επιβάρυνση του κόστους για την απονομή της δικαιοσύνης.


«Αν παραβλέπαμε το γεγονός», σχολίασε την καταδίκη της Ελληνίδας ενόρκου ο γενικός εισαγγελέας Ντομινίκ Γκριβς, αφού είχε εκδοθεί η εις βάρος της καταδικαστική απόφαση, «θα είχαμε μία κατάσταση, όπου η δίκη από ενόρκους θα γινόταν αδύνατη και αυτό θα έπληττε ένα από τα προπύργια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε τούτη τη χώρα». Στο σημείο αυτό, ο τυπικός Ελληνας, μαθημένος στην οθωμανική - βαλκανική - μεσανατολική παράδοση της παράκαμψης των κανόνων από τα εκάστοτε μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, πάντα με το πρόσχημα της ανθρωπιάς, θα εξανίστατο με τη σκληρότητα του βρετανικού συστήματος: «Μα αρκεί μία και μόνη περίπτωση ανοχής για να ανατραπεί ολόκληρο το σύστημα;» Ναι, αρκεί• και ο λόγος εξηγείται σαφέστατα στο σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης: «Στο βάθος του χρόνου, κάθε σύστημα που επιτρέπει την προσβολή του αντιμετωπίζει την προοπτική της εξάλειψής του». Αυτή ακριβώς είναι η δική μας περίπτωση.»


Σημ. To έντονο των φράσεων και  υπογραμμίσεις  δικές μου.





Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ.


Λοιπόν είμαι πολύ περίεργος. Αν υποθέσουμε ότι είχαν τη δυνατότητα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ……να ρίξουν μια ματιά στη σημερινή Ελλάδα, άραγε θα δέχονταν να μας αναγνωρίσουν και να μας αποδεχθούν και σαν…απογόνους τους, συνεχιστές της δικής τους ιστορίας;



Και δεν εννοώ από πλευράς πολιτικής σκέψης. Γιατί έτσι κι αλλιώς τη δική τους δημο - κρατία την έχουμε μεταβάλλει σε…. ιδιο-κρατία, δηλαδή ο καθένας μας έχει τη δική του άποψη για την έννοια της Δημοκρατίας, συνήθως κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του καθενός μας.


Μιλάω κυρίως για το Πολιτισμό που μας άφησαν, για το πώς εκφράζεται ο Πολιτισμός, πως διατηρείται, πως εκδηλώνεται και πως προβάλλεται.
Μας άφησαν πάρα πολλά οι αρχαίοι Έλληνες σε αθάνατα έργα τέχνης, σε θεατρικά αριστουργήματα, σε επιστήμες.
Από κάθε γωνιά του πλανήτη έρχονται στη χώρα μας χιλιάδες τουρίστες για να επισκεφτούν μουσεία και χώρους ιστορικούς, για να μάθουν, να θαυμάσουν, να μεταφέρουν εντυπώσεις.


Σήμερα, μέσα στη ζοφερή κατάσταση που έχει κυριεύσει τη χώρα μας, το μόνο πράγμα που μας μένει να δείξουμε στο κόσμο είναι η αρχαία μας κληρονομιά, τα μουσεία και τα ιστορικά μας μνημεία. Τίποτα άλλο πλέον δεν έχουμε να επιδείξουμε.


Και εμείς τι ακριβώς κάνουμε, ποια πολιτική ακολουθούμε, πως «εκμεταλλευόμαστε» όσα καλά μας άφησαν;
Καταφέραμε να φτιάξουμε το Μουσείο της Ακρόπολις. Η Ακρόπολη όμως συχνά πυκνά είναι κλειστεί γιατί απεργούν οι απλήρωτοι φύλακες. Μια απλή ανακοίνωση κολλημένη στη καγκελόπορτα πληροφορεί τους ξένους ότι άδικα ήρθαν στη χώρα μας να θαυμάσουν αυτό το μνημείο.
Στα υπόγεια του Αρχαιολογικού Μουσείου βρίσκονται στοιβαγμένα αμέτρητα αρχαία ευρήματα, γιατί δεν υπάρχει χώρος έκθεσης. Τόσα ακίνητα διαθέτει το κράτος, δε θα μπορούσε να διαμορφωθεί ανάλογα ένα από αυτά για να φιλοξενήσει τα ευρήματα;
Υπάρχουν ακόμα πολύ αξιόλογα Μουσεία, Βυζαντινό, Μπενάκη, Κυκλαδικής Τέχνης, του Ίωνα Βορρέ. Και φυσικά η Εθνική Πινακοθήκη.


Πως προβάλλονται, πως αξιοποιούνται, πως στηρίζονται τα Μουσεία αυτά από το κράτος;
Κλοπή μεγάλης αξίας πινάκων από την Πινακοθήκη που φυλάσσεται από δύο φύλακες εναλλασσόμενους!!
Τα κτίρια του Μουσείου Ι.Βορρέ χρήζουν συντήρησης. Όλη η περιουσία της οικογένειας του ανθρώπου αυτού προσφέρθηκα για την ίδρυση και λειτουργία του Μουσείου.
Αρχηγοί κρατών, πρέσβεις, διεθνείς προσωπικότητες, φοιτητές, μαθητές, επισκέπτονται το χώρο αυτό. Όμως σε περίπτωση βροχόπτωσης, τα εκθέματα απομακρύνονται λόγο διαρροών από τη στέγη!!
Τα έσοδα προέρχονται από τη πώληση εισιτηρίων και εντύπων και μια ανεπαρκή κρατική επιχορήγηση, αλλά το ίδρυμα έχει έλλειμμα 100.000 ευρώ το χρόνο.
Έγινε αυτοψία από το Υπουργείο για τις ανάγκες συντήρησης του Μουσείου, αλλά τίποτα πέραν αυτού. Η επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού για το 2010 ύψους 25.000 ευρώ δεν έχει ακόμα δοθεί!!


Αυτή είναι η νοοτροπία και η πολιτική του Υπουργείου «Πολιτισμού» για τα Μουσεία μας. Αυτή είναι η εκτίμηση, η σημασία και η διάθεση που επιδεικνύει για ένα θέμα που προβάλλει το πολιτισμό της χώρας μας.
Τόσα χρήματα σκορπιούνται άσκοπα κάθε μέρα, αντί να κατευθύνονται στην ανάδειξη του αρχαίου και σύγχρονου πολιτισμού μας.


Παρέχονται κρατικές και ιδιωτικές επιχορηγήσεις από τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις, τηλεοπτικούς σταθμούς, για να βοηθηθούν …μπουζουκοειδείς εκδηλώσεις στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής. Καλό είναι και αυτό, αλλά ακόμα καλύτερο για όλους μας θα ήταν αν οι επιχορηγήσεις αυτές κατευθύνονταν στη προβολή και διατήρησης της αρχαίας μας κληρονομιάς και των άλλων σύγχρονων χώρων πολιτισμού.


Χρήματα και διάθεση χρειάζονται, χρήματα που ξοδεύονται αφειδώς αλλού και διάθεση που εξαντλείται σε λαϊκισμό!



Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

ΘΕΜΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ!!

Kαι τώρα το 2012!!

Νέα Χρονιά και θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με αισιοδοξία, να βλέπουμε δηλαδή τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά, να περιμένουμε ευνοϊκές εξελίξεις.
Αναμφίβολα είναι πολύ όμορφο να διαπνέεται κανείς από αισιοδοξία. Συμβάλει στη ψυχική ευφορία, σε γεμίζει με ελπίδες, ζεις.
Αντίθετα η απαισιοδοξία σε γεμίζει άγχος, αβεβαιότητα, μαυρίλα.
Βέβαια, υπάρχουν οι …..λογικά αισιόδοξοι, αλλά και οι αιθεροβάμονες, αυτοί που συνεχώς βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.


Δύσκολο καμιά φορά να ξεχωρίσεις τη λογική από τον….αέρα.


Θεωρώ ότι o αισιόδοξος έχει και τις γνώσεις και το μυαλό να αναλύει τα πράγματα, ώστε να μπορεί λογικά να στηρίξει την αισιοδοξία του, έστω κι αν αυτή του η θετικότητα αποδειχθεί μελλοντικά λανθασμένη.
Αλλιώς, επιμένοντας πεισματικά στις θέσεις του, αδιάλλακτος και ισχυρογνώμων, διαπνεόμενος ίσως και από το πάθος του, καταντά απλά εξωπραγματικός αν όχι γραφικός.


Πώς να το κάνουμε όμως, η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία είναι τελικά θέμα χαρακτήρα.
Προβληματίζομαι!
Φαίνεται ότι όλοι μας τα τελευταία χρόνια παραμέναμε… αθεράπευτα υπεραισιόδοξοι. Όλα γύρω μας ρόδινα, ή κάπως ….ροδίζοντα.
Εθελοτυφλούσαμε;; Ίσως.


Μας είχε προφανώς κυριεύσει από τη μια μεριά το ένστικτο της επιβίωσης και από την άλλη καλοπερνώντας, δεν υπήρχε λόγος να αναλύσουμε τη πραγματικότητα που έτσι κι αλλιώς μας έκρυβαν και δε γνωρίζαμε.
Σαν κοινωνία, είχαμε αφεθεί σε μια λαϊκίστικη πλύση εγκεφάλου δίχως αμφισβητήσεις. Συνέφερε πολλούς αυτή η πολιτική.
Έτσι βολευτήκαμε να ζούμε μέσα σε μια ευημερία που δεν στηριζόταν σε στέρεες βάσεις και χάσαμε κάθε επαφή με τη πραγματικότητα.
Ζούσαμε σε μια επίπλαστη ευδαιμονία.


Και τι τραγική ειρωνεία!
Έρχονται σήμερα όλοι τους, αυτοί που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο και παραδέχονται ότι «έχουμε πέσει έξω, έπρεπε να αποφύγουμε το Μνημόνιο, έχει διαρραγεί ο εθνικός μας ιστός» και τόσα άλλα αρνητικά που τώρα ομολογούν και αποδέχονται δίχως ίχνος ντροπής.
Ακόμα και οι «τοποτηρητές» μας παραδέχονται ότι τα μέτρα που επέβαλλαν ήταν λανθασμένα και δεν απέδωσαν.


Εκκωφαντική η σιωπή των πολιτών. Θα ξεσπάσει άραγε;
Μια… παρά φύσιν κυβέρνηση, ένα μπάχαλο θέσεων, αντιδράσεων, επιδιώξεων και πλήρους ασυνεννοησίας, προσπαθεί.


Ανάλογα λοιπόν με το χαρακτήρα του, ο καθένας μπορεί να είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος.
Ο θεός ας μας φωτίσει, σήμερα χρονιάρα μέρα!!