ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Η ΙΘΑΚΗ...

Λοιπόν είχε απόλυτα δίκαιο ο Παπανδρέου όταν βροντοφωνούσε ότι «λεφτά υπάρχουν». Τα έχει να μας τα δώσει το ΔΝΤ !!

Έχω αποστασιοποιηθεί από τα κομματικά, δε με εκπροσωπεί πλέον κανένα κόμμα. Γιαυτό δεν αντέχω να ακούω άλλες μαλακιές.
Η περίφημη περίοδος της μεταπολίτευσης τελείωσε οριστικά, αφήνοντας πίσω της μια οικονομική κρίση από την οποία φοβάμαι ότι πολύ δύσκολα θα βγούμε.

Και ο κυριότερος λόγος είναι ότι ο λαϊκισμός, η μισαλλοδοξία, η διαστρέβλωση των πάντων, η στενή κομματική αντίληψη, χαρακτηρίζει το πολιτικό μας σύστημα.
Γιατί πιστέψτε με, καμία εθνική οικονομία ενός κράτους δε μπορεί να φτάσει στο έσχατο σημείο μέσα σε πέντε χρόνια, όπως συνέβη στη χώρα μας. Θέλει σκληρή «δουλειά» και χρόνο για να φτάσεις στο πάτο.
Και είναι πέρα από οτιδήποτε άλλο βλακώδες και δείχνει έλλειψη θάρρους και κατώτατο επίπεδο πολιτικής σκέψης να ακούγεται καθημερινά ότι για τα χάλια μας φταίει μόνο η προηγούμενη κυβέρνηση. Ναι, αυτή ήταν ό,τι χειρότερο έχει δει ο τόπος χρόνια τώρα. Αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική.

Ο σχεδιασμός της εθνικής πολιτικής ενός κράτους χρειάζεται ευρύτατες γνώσεις και εμπειρίες και ιδιαίτερη προσοχή. Η κάθε μία απόφαση στην οικονομία έχει πάντοτε και καλά αλλά συγχρόνως και κακά αποτελέσματα. Αν π.χ. ρίξεις χρήματα στην αγορά, θα αυξηθεί μεν η κατανάλωση, αλλά και ο πληθωρισμός. Εάν δε πέσει χρήμα, τότε θα υπάρξει ανεργία, αλλά θα συγκρατηθούν οι πληθωριστικές τάσεις.
Το παράδειγμα είναι ίσως απλοϊκό. Σκεφτείτε όμως πόσο επικίνδυνα μπορεί να είναι τα πράγματα στη περίπτωση που οι επιλογές και οι αποφάσεις αφορούν πολύ πιο πολύπλοκα προβλήματα οικονομικής πολιτικής.

Το σχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής θα πρέπει να τον διακρίνει ένα equilibrium όπως λέγεται στην οικονομική επιστήμη, δηλαδή μία ισορροπία στα μέτρα που πέρνονται, ώστε να μην διαταραχθεί η ηρεμία, χαλάσει το ψυχολογικό κλίμα και ξεφύγει η κατάσταση από κάθε έλεγχο.

Κατά την άποψή μου λοιπόν, η πορεία προς τη σημερινή κατάσταση άρχισε όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θέλησα να μας μπάσει στην ΕΟΚ, ενώ η χώρα ήταν απροετοίμαστη. Επικράτησε το «σχέδιο» « Ελλάς Γαλλία συμμαχία».
« Θα σας ρίξω στη θάλασσα να κολυμπήσετε» είχε πει ο τότε πρωθυπουργός.
Μόνο που πέσαμε στη θάλασσα φορώντας …μπρατσάκια και μάλιστα …. ημιφουσκωμένα!

Μετά ήρθε ο Ανδρέας. Οδήγησε τη χώρα προς μια πολύ καλύτερη Δημοκρατία, με νέες ιδέες. Αναδείχθηκε μια μεσοαστική τάξη. Έπρεπε όμως να στεριώσει η κατάσταση κομματικά και κοινωνικά.
Εντάθηκαν λοιπόν οι πελατειακές σχέσεις κόμματος- πολιτών. Να θυμίσω τους «πρασινοφρουρούς» που άρχισαν να προσλαμβάνονται σωρηδόν σε όλες τις κρατικές και ημικρατικές υπηρεσίες.

Έρχονταν χρήματα από την ΕΟΚ και ξοδεύονταν απερίσκεφτα με σχεδόν μοναδικό στόχο τη κομματική ισχυροποίηση και την απλόχερη παροχή προνομίων σε ορισμένες τάξεις.
Είδαμε χρήματα και όλοι πέσαμε ν΄αρπάξουμε.
Με χρήματα αποκλειστικά της ΕΟΚ και δίχως καμία ελληνική συμμετοχή, με παράνομες μεθοδεύσεις, οργανώνονταν δήθεν ενημερωτικά σεμινάρια, κέντρα σπουδών και άλλα αχρείαστα πράγματα. Πεταμένα χρήματα !

Η νέα μεσαία τάξη πήρε τα επάνω της και άρχισε να ζητά όλο και περισσότερα.
«Τσοβόλα δώστα όλα» ειπώθηκε μια φορά φωναχτά και μετά πιο συχνά ψιθυριστά.

Φυσικά άρχισαν και οι ρεμούλες. Η εξουσία διαφθείρει. Γιατί μη μου πείτε ότι επί 20 χρόνια δε φαγώθηκαν χρήματα, δεν σκορπίστηκαν αλόγιστα, δίχως σχέδιο και στόχους, δεν έπεσαν μίζες, δεν φορτώθηκε το Δημόσιο και οι ΔΕΚΟ με υπεράριθμο προσωπικό.

Και τότε τι έκανε το δημόσιο έλλειμμα ;;  Μεγάλωνε, φούσκωνε, ξεχείλιζε, αλλά εμείς τη δουλειά μας, ποιός το λογάριαζε.
Καλομάθαμε. Αποκτήσαμε «κεκτημένα» δίχως όμως εδραιωμένα σε στέρεες, υγιείς βάσεις.
Ο συνδικαλισμός θέριευε, βρήκε εύφορο έδαφος, διεκδικούσε όλο και περισσότερα, αχόρταγα, παράλογα, αδιάντροπα.
Το «δίκαιο» εκτιμήθηκε και διεκδικήθηκε σύμφωνα με τα στενά συμφέροντα κάθε κοινωνικής τάξης.

Κανένας δε σκεφτόταν το μέλλον. Τα κονδύλια από την Ε.Ε. δεν επενδύονταν στις υποδομές και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Τρώγαμε αφειδώς τα έτοιμα, όσα μας διοχέτευαν τα κοινοτικά ταμεία. Ζούσαμε μέσα σε μια φτιαχτή, εύθραυστη και ψεύτικη ευδαιμονία, πέρα από τις εθνικές και προσωπικές μας δυνατότητες.

Με ένα συνεχώς μετατρεπόμενο φορολογικό σύστημα, με τη γραφειοκρατία να πνίγει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια, με ένα επενδυτικό νόμο που αντί να προσελκύει έδιωχνε επενδύσεις, δίχως καμία προοπτική, βαδίζαμε στο αδιέξοδο. Η χώρα αποβιομηχανοποιήθηκε, τα ξένα εργοστάσια μετακόμιζαν σε άλλες χώρες. Τίποτα δε παράγαμε, οι στολές και οι κάλτσες του Στρατού εισάγονται από τη Κίνα και το Πακιστάν !

Μετά μπήκαμε στην ΟΝΕ και πάλι βιαστικά και ανέτοιμοι. Ξαφνικά πιστέψαμε ότι γίναμε «η ισχυρή Ελλάδα», τρομάρα μας.
«Σκάνδαλα; Πηγαίνετε στον εισαγγελέα» έλεγε ο Σημίτης, έστω κιαν ο Υπουργός του μας διαβεβαίωνε ότι το Χρηματιστήριο θ΄ανέβη στα ουράνια.
Αλλά εφόσον ξέρεις να κλέβεις και οι άλλοι είναι ανίκανοι να σε ανακαλύψουν, η όρεξη επεκτείνεται και μεγαλώνει.
Η «δημιουργική λογιστική» στα χέρια του ικανού «διαχειριστή» τέθηκε σε ισχύ γιατί πλέον τα πράγματα άρχισαν ν’ αγριεύουν με το έλλειμμα να συσσωρεύεται και να προκαλεί εφιάλτες.

Και μετά…. α μετά, μπήκαμε στην εποχή του «σεμνά και ταπεινά» !!!
Τι εκπληκτική οικονομική πολιτική και αυτή !!
Τεμπελιά, ανικανότητα, αυτοσχεδιασμός, αναποφασιστικότητα, επικίνδυνες άστοχες επιλογές, ψευτιές άκομψες και ….φυσικά «λούφα…. δίχως παραλλαγή» !!
Μετά, η αδιάντροπη, ατιμωτική, άνανδρη φυγή.

Λοιπόν με τις πράξεις και παραλείψεις όλων των κυβερνήσεων φθάσαμε στη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση. Φτιάξαμε ένα μοντέλο «ανάπτυξης» που το χαρακτήριζε η κλεπτομανία, ο νεοπλουτίστικος κομπασμός, η σπατάλη, ο παραλογισμός, η αυθαιρεσία.

Ας πάψουν επιτέλους οι δύο αρχηγοί να ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο. Έχουν κουράσει, δε το αντιλαμβάνονται;;

Βγήκε ο πρωθυπουργός να μας πει ότι « σηκώσαμε τα μανίκια», μας παρέχουν «απάνεμο λιμάνι», ότι «βρισκόμαστε σε νέα Οδύσσεια, ξέρουμε το δρόμο για την Ιθάκη, έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά».
Αλληγορίες και χοντρά λόγια χορτάσαμε πλέον. Αφήστε το λαϊκισμό. Μπορείτε να διακρίνετε τη κατάσταση πιο καθαρά, διάφανα, δίχως ωραιοποιήσεις, πιο αντρίκια, να αντιλήφθητε τη πραγματικότητα και να σταματήσετε τους διαξιφισμούς και τη μπουρδολογία;
Κι εσύ κύριε πρωθυπουργέ έχεις τώρα ευθύνη, σοβαρέψου, μίλα λιγότερο.
Αλλά δυστυχώς σήμερα η χώρα δε διαθέτει έναν πραγματικό Ηγέτη.

Το πολιτικό σύστημα βρομάει και ζέχνει σαπίλα, χρόνια τώρα.
Πρέπει να αλλάξει, όσο το δυνατόν γρηγορότερα…

Το 2010

Έτσι γίνεται πάντα. Γεμίζουμε τη καρδιά μας με ευχές, ελπίδες, αισιοδοξία και υποδεχόμαστε κάθε φορά το Νέο Χρόνο, ανασυντάσσοντας τις επιθυμίες, τους στόχους μας και… προχωράμε.

Φαίνεται όμως ότι το 2010 θα είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά για όλους μας. Τα μηνύματα από κάθε πλευρά δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Στο ευρωπαϊκό club μου ανήκουμε, λοιδορούν, απειλούν και υποβαθμίζουν την Ελλάδα για τις πολύ χαμηλές επιδόσεις της εθνικής μας οικονομίας. Και από τη κυβέρνηση ακούμε για μέτρα αναγκαστικά σκληρά που θα αγγίξουν όλους μας.
Πως φτάσαμε ως εδώ;
Νομίζω ότι το άρθρο που διάβασα στη Καθημερινή περιγράφει ακριβώς τους λόγους της σταδιακής κατρακύλας της χώρας στη δεινή θέση που βρίσκεται σήμερα.
Όλοι μας φταίξαμε, ο καθένας στο τομέα του. Και πάντως δεν μας φταίνε οι ξένοι !
Μάθαμε να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας, παράλογα, απερίσκεπτα, επικίνδυνα
Ο πρωθυπουργός είπε «είτε θα αλλάξουμε, είτε θα βουλιάξουμε».
Για να δούμε λοιπόν.

ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
25.12.2009.

Τα ψέματα τελείωσαν.
του Αλέξη Παπαχελά.

"Το 2009 μετράει μέρες και είναι σχεδόν βέβαιο πως θα μας αφήσει με μια αίσθηση αβεβαιότητος και ανησυχίας. Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης μοιάζει να καταρρέει σε ορισμένους τομείς και να μας αποχαιρετά σταδιακά σε άλλους. Και όλα αυτά μέσα σ’ ένα παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό στο οποίο επίσης δεν μπορεί να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί.
Στα του οίκου μας τώρα το βέβαιο είναι πως το πολιτικό μας σύστημα, από το 1980 και μετά, κακόμαθε τον ελληνικό λαό σ’ έναν τρόπο διαβίωσης που δεν δικαιολογείται ούτε μπορούσε να συντηρηθεί από τις πραγματικές του δυνατότητες. Ταυτόχρονα ξεχείλωσε τους θεσμούς, διαλύοντας κάθε έννοια ιεραρχίας στη δημόσια διοίκηση, τα πανεπιστήμια, τον δημόσιο βίο γενικότερα. Δοξάστηκε ο «τσαμπουκάς» των εκατό ανθρώπων που μπορούν να κλείνουν το κέντρο της πόλης χωρίς να φοβούνται κανέναν, των επαγγελματιών της βίας που έκαναν στέκια τα πανεπιστήμια, των συνδικαλιστών που καταλαμβάνουν κρατικά κτίρια σαν να πηγαίνουν στο λούνα παρκ. Αυτή η καταστροφική κουλτούρα πότισε όλη την κοινωνία και έκανε τον λαϊκισμό δεύτερη φύση του Ελληνα.
Οι πολιτικοί μας χρέωναν ταυτόχρονα τη χώρα προκειμένου να διαιωνίζουν την εξουσία τους. Ποτέ δεν κάθισαν, όπως κάνει ένας καλός νοικοκύρης, να υπολογίσουν αν «βγαίνουμε» ή όχι. Διόριζαν κόσμο στο Δημόσιο, χρέωναν τα Ταμεία, μάθαιναν τον Ελληνα αγρότη να κάθεται στο καφενείο και να απολαμβάνει τον φραπέ του με τη βεβαιότητα πως θα πάρει τις επιδοτήσεις. Ορισμένοι, μάλιστα, αντιμετώπιζαν το δημόσιο ταμείο ως προσωπικό μηχανισμό αναδιανομής πλούτου.
Θεωρούσαμε όλοι μαζί, ως κοινωνία, πως είμαστε και «μάγκες» σε σχέση με τους Γερμανούς και τους άλλους Ευρωπαίους. Νιώθαμε σαν τον «καταφερτζή του σχολείου» που μπορεί και περνάει όλα τα μαθήματα με σκονάκια και αντιγραφές...
Τα καταφέρναμε βεβαίως με μερικά διαλείμματα καλύτερης διοίκησης και νοικοκυρέματος να πηγαίνουμε καλά ως χώρα. Τώρα όμως μας έπιασαν, για πολλοστή φορά, να αντιγράφουμε και έχουν αποφασίσει πως τέλειωσαν τα ψέματα ή βάζουμε τάξη στα του οίκου μας ή μας αφήνουν να βουλιάξουμε στο τέλμα του χρέους, της ανοργανωσιάς και των αδιεξόδων μας.
Οι λύσεις δεν θα είναι εύκολες γιατί ξαφνικά οι περιστάσεις απαιτούν να βρεθούν άμεσα λύσεις σε προβλήματα που έχουν συσσωρευθεί εδώ και δεκαετίες. Ετσι όμως λειτουργεί η ιστορία συνήθως, μια χώρα φορτώνεται παθογένειες και λάθη των ηγετών της μέχρι που μια μέρα έρχεται ο λογαριασμός.


Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι άραγε; Δεν είναι εύκολο γιατί απαιτείται στιβαρή ηγεσία που θα αγνοήσει το πολιτικό κόστος και τις αντιδράσεις μιας κοινωνίας που έχει, καλώς ή κακώς, βολευτεί με ένα αρρωστημένο σύστημα. Δεν είναι ακόμη εύκολο γιατί οι ηγεσίες βγαίνουν συνήθως από τα κρίσιμα κομμάτια του δημόσιου βίου: την πολιτική, τα πανεπιστήμια, τον κρατικό μηχανισμό, τα μέσα ενημέρωσης. Εξαιρέσεις ασφαλώς και υπάρχουν, αλλά ο κανόνας επιβεβαιώνει τον νόμο της επιβίωσης της μετριότητας. Στην κορυφή κρίσιμων τομέων φτάνουν τώρα τα προϊόντα του συστήματος που εδραιώθηκε τη δεκαετία του 1980 και που έμαθαν να ζουν με τη συνδιαλλαγή και τον συμβιβασμό. Η ελπίδα είναι πως το βίαιο σοκ από την κατάρρευση πολλών μεταπολιτευτικών μύθων και συμπεριφορών θα αναδείξει και νέες ηγεσίες. Εχει ξανασυμβεί σε οριακές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας."

Διαφωνείτε ;

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΥΕΤΕ ΚΥΡΙΟΙ ;;;

Ανοίγεις τη Τηλεόραση. Πρώτο θέμα ο Χριστοφοράκος. Δεύτερο θέμα, ο καυγάς και οι διαξιφισμού μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ , σε ποιό κόμμα και σε ποιούς πήγαν οι «μίζες».
Ανοίγεις εφημερίδα. Ακριβώς η ίδια θεματολογία.
Θα παραδοθεί ο Χριστοφοράκος σήμερα ή μήπως μεθαύριο, θα αποκαλύψει κάτι συνταρακτικό, ώστε να το χρησιμοποιήσει το ένα κόμμα εναντίον του άλλου ;
Θα είναι αρκετά ζουμερό ώστε να εξασφαλίσει τίποτα ψήφους παραπάνω στις εκλογές ;
Μεθοδεύτηκε η φυγή του για να μη μιλήσει ;
Εσείς φταίτε, εμείς ρωτήσαμε τους δικηγόρους του να μας ενημερώσουν σχετικά !!
(Άκουσον άκουσον !!)

Και η διαμάχη μεταξύ των δύο κομμάτων….. εξουσίας καλά κρατεί !
Αλλά και η κοροϊδία σε βάρος του Έλληνα πολίτη και ο εξευτελισμός της Ελλάδας συνεχίζεται.

Γιατί βέβαια όλοι γνωρίζουν ότι τα κόμματα χρηματοδοτούνται και από άλλες πηγές, πέρα από ο,τι μαζέψουν οι οικονομικές εξορμήσεις τους
Και αυτό συμβαίνει χρόνια τώρα. Και τα χρήματα αυτά προφανώς καταβάλλονται με… σιωπηρό τρόπο.

Διερωτάται λοιπόν ο Έλληνας πολίτης :

Για ποιό λόγο μαλώνουν τα δύο μεγάλα κόμματα ;
Μήπως για το ποιό από τα δύο ωφελήθηκε περισσότερο από τις λεγόμενες μίζες ;
Εκεί είναι το θέμα λοιπόν ;;
Μήπως τους έπιασε πραγματικά …ο πόνος να βρουν ενόχους διαφθοράς ;

Αφήστε τα αυτά κύριοι. Αφήστε τις υποκρισίες.
Προσφέρετε ακόμα ένα τρανό παράδειγμα του ξεπεσμού του πολιτικού μας συστήματος με τα καμώματα σας.

Ξέρετε τι γράφεται στην απόφαση του Ειρηνοδικείου του Μονάχου ;
Ότι στην Ελλάδα, από παλιά η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων κατά σημαντικό μέρος προέρχονταν από επιχειρήσεις για τη «καλλιέργεια του πολιτικού τοπίου». Και για αυτό το λόγο «η Siemens έπρεπε να εκτελεί πληρωμές για να εξασφαλίσει μια πιο δυνατή δικτύωση της εταιρίας με τους Έλληνες πολιτικούς» !!

Μας γελοιοποιούν, μας ξεφτιλίζουν διεθνώς. Δίνουν την εντύπωση ότι τίποτα δε προχωράει στη χώρα αυτή, εάν δε πέσουν μίζες.
Με αυτά τα χάλια περιμένετε ξένες επενδύσεις, όταν καθίσταται γνωστό ότι πρέπει να λαδώσουν προκειμένου να υλοποιηθεί μια επένδυση ; Έτσι παίρνεις δουλειές στην Ελλάδα !!!

Με ποιο δικαίωμα διαβάλλετε τη χώρα μας ;

Κόπτεστε δήθεν υπέρ της ευημερίας των πολιτών της και αντί να φροντίσετε πως θα επιλυθούν, με τη βοήθεια όλων σας ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, τα τόσα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν τους πολίτες, καυγαδίζετε τώρα αποκλειστικά και μόνο για τα κομματικά σας συμφέροντα ;
Γιατί εκείνο που πρωτίστως σας ενδιαφέρει, δεν είναι η παραδειγματική τιμωρία ενός ατόμου που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο και τους πολίτες αυτής της χώρας.
Εκείνο για το οποία στη πραγματικότητα νοιάζεστε είναι η στενή κομματική εκμετάλλευση του γεγονότος αυτού για τους εκλογικούς σας σχεδιασμούς.

Και η Ελλάδα κύριοι, η Ελλάδα ;;;;

Δε «παίρνετε», δε καταλαβαίνετε φαίνεται από …πρόσφατα μαθήματα.

ΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΤΙΠΟΤΑ !!

Νομίζω ότι παλιότερα ήταν απόλυτα διακριτό, πιο ξεκάθαρο, το τι ονομάζαμε επάγγελμα και τι λειτούργημα.. Το δεύτερο χαρακτήριζε την απασχόληση κάποιου με ένα αντικείμενο που πρόσφερε υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο, ήταν ας πούμε κάτι το ανώτερο, πιο σεβαστό, ξεπερνούσε την έννοια μιας απλής εργασίας.
Όμως για διάφορους λόγους, μάλλον απόλυτα υποκειμενικούς, άρχισαν και άλλα….αντικείμενα απασχόλησης να διεκδικούν την … είσοδο στη κατηγορία του λειτουργήματος.
Το νέο …αντικείμενο, κατέτασσε το «λειτουργό» στα ανώτατα επίπεδα της κοινωνικής αποδοχής, παρέχοντας συγχρόνως το δικαίωμα για υψηλότερες οικονομικές απολαβές.

Έτσι ήρθε και η σειρά των βουλευτών. Θεωρήθηκε δηλαδή ότι και αυτοί ασκούν «λειτούργημα».
Τώρα, δε ξέρω εάν αξίζει να ονομάζεται λειτούργημα το βουλευτιλίκι. Υποτίθεται και υποστηρίζεται ότι ο βουλευτής τελεί λειτούργημα, αφού μοναδική του επιδίωξη είναι η καθημερινή φροντίδα και προσπάθεια για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου.

Ξέρω όμως κάτι άλλο.
Ότι δηλαδή είχε καθιερωθεί το επαγγελματικό ασυμβίβαστο για τους βουλευτές οι οποίοι θα είχαν να επιλέξουν μεταξύ του επαγγέλματός τους και αυτό του βουλευτού, προκειμένου οι τελευταίοι να αφιερωθούν, ψυχή τε και σώματι, στα βουλευτικά τους καθήκοντα. Ότι πολλοί βουλευταί με διάφορους τρόπους βόλεψαν και τα δύο, έστω και παράτυπα. Ότι αυτό το ασυμβίβαστο καταργήθηκε πριν ένα περίπου χρόνο.

Υποψιάζομαι επίσης ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι του Έθνους δεν έχουν εργασθεί τουλάχιστον επί μακρόν και μάλιστα με επιτυχία, εκτός ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων.
Το υποψιάζομαι γιατί αδυνατώ να πιστέψω ότι οι επιτυχημένοι θα εγκαταλείψουν τα επαγγέλματά τους, χάριν μιας αμφιβόλου μακροχρόνια εγγυημένης καριέρας, έστω και εάν το βουλευτιλίκι εξυψώνει κοινωνικά.
Δεν είναι λίγοι όσοι αρνήθηκαν δεύτερη θητεία στη Βουλή ή την Ευρωβουλή.

Διάβαζα λοιπόν προ ημερών ότι προτάθηκε από αρκετούς βουλευτές ρύθμιση ώστε να επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός της Βουλής- δηλαδή χρήματα των πολιτών-και να καλύπτει τις ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές τους εισφορές στα Ταμεία τους, σε όσους επιλέξουν τα αρχικά τους επαγγέλματα. Και τούτο, λέει, γιατί οι βουλευτές που δεν ασκούν την επαγγελματική τους δραστηριότητα και ασχολούνται μόνο με τα βουλευτικά τους καθήκοντα αδικούνται έναντι των συναδέλφων τους που ασκούν και το επάγγελμά τους !!!
Φυσικά μπρός στο θόρυβο και τα σχόλια που ακούστηκαν, η πρόταση αποσύρθηκε.

Δεν είναι μάλιστα η πρώτη φορά που οι βουλευταί όλων των κομμάτων συμφωνούν σε κάτι «πολύ δικό τους».
Ό,τι έχει να κάνει με τη προσωπική τους ευημερία, αμοιβές, συντάξεις, κάλυψη διαφόρων εξόδων, είναι καλοδεχούμενο και υποστηρίζεται από όλους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Έχουμε όμως Δημοκρατία, ο καθένας επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμα που θέλει και οι βουλευτές έχουν την ευχέρεια να επιλέξουν το ένα ή και τα δύο.
Και όπως συμβαίνει με όλους τους Έλληνες πολίτες, όποιος δουλεύει, ιδρώνει, κουράζεται, έχει καλύτερες οικονομικές απολαβές.
Ας εξετάσουν λοιπόν τα κότσια τους, τις αντοχές τους, τι θα στερηθούν από τη ζωή τους οι βουλευτές μας και ας αποφασίσουν εάν θα ασκούν και τις δύο εργασίες τους.
Δική τους επιλογή είναι, κανείς δε τους υποχρεώνει.
Αλλά το να ζητούν από εμάς να τους πληρώνουμε τις υποχρεώσεις τους στα Ταμεία τους γιατί θα …δουλεύουν λιγότερο, ε αυτό καταντά προκλητικό, λαϊκίστικο, χυδαίο.
Γιατί υπάρχουν άλλοι που πληρώνουν μια ζωή ασφαλιστικές εισφορές προκειμένου να πάρουν μια μικρή σύνταξη. Και τη σύνταξη αυτή θα τη πάρουν μετά πάρα πολλά χρόνια σκληρής εργασίας, όχι μέσα σε δύο βουλευτικές θητείες, όπως οι κύριοι βουλευταί μας.

Έχασε πλέον το χαρακτήρα του λειτουργήματος το βουλευτιλίκι. ΄Ετσι το κατάντησαν οι ασχολούμενοι με αυτό.
Με κάτι τέτοιες προτάσεις, απαξιώνεται ακόμα περισσότερο το πολιτικό μας σύστημα, το επίπεδό του.
Φαίνεται ότι ορισμένοι δε κατανόησαν το μήνυμα των ευρωεκλογών, το νόημα, τη προειδοποίηση που θέλησε να εκπέμψει το μεγάλο ποσοστό της αποχής.
Εάν το είχαν εισπράξει, δε θα τολμούσαν να καταθέτουν και να υποστηρίζουν παρόμοιες προτάσεις σαν τις προχθεσινές.

" ΔΕΝ ΚΑΜΑΜΕ ΠΡΑΜΑ....."

Μ΄αρεσε πολύ αυτή η φράση, ειπωμένη με τη χαρακτηριστική, ιδιόμορφη, τραγουδιστική προφορά των Κρητικών.
Έφτασαν ξημερώματα τρία καράβια από τη Κρήτη, ξεμπάρκαραν τα αγροτοκοπέλια με τα τρακτέρ και τα φορτηγά για να δουν τον Υπουργό Αγροτικής « Ανάπτυξης ». ‘Ήθελαν να διαμαρτυρηθούν γιατί τα δικά τους προϊόντα και περισσότερο το κρητικό λάδι, αδικήθηκαν από τη κρατική ενίσχυση στη μοιρασιά των 500 εκατ. ευρώ. Και αφού έτυχαν…. ενθουσιώδους υποδοχής με καπνογόνα και .....λοιπά υλικά αντιμετώπισης αιτημάτων των κοινωνικών τάξεων, είδαν δυό τρείς Υφυπουργούς, έμειναν στο λιμάνι δυό μέρες και μετά αποχώρησαν, άλλοι θεωρώντας ότι « νίκησαν με ψηλά το κεφάλι» και άλλοι ανικανοποίητοι.
« Δεν κάναμε πράμα » είπαν, μιά και έφευγαν με άδεια χέρια.

Αχ ρε κοπέλια, μόνο εσείς δεν « κάνατε πράμα »; Γιατί δηλαδή, γίνεται καθόλου «πράμα» στη χώρα μας ;
Σε τίποτε δε « κάμαμε πράμα » ρε κρητικάτσα « εδά» στη πατρίδα !!

Στη Παιδεία μας, tabula rasa για τα προβλήματα της, αλλά χρόνια τώρα ένα σωστό, σύγχρονο, σταθερό εκπαιδευτικό σύστημα δε καταφέραμε να φτιάξουμε.
Η μία « μεταρρύθμιση » διαδέχεται την άλλη.

Προστασία του περιβάλλοντος ; Α ναι, πρόσφατο παράδειγμα, δεν επιτράπηκε να κινηθούν τα τρακτέρ των αγροτών, γιατί ο νόμος απαγορεύει τα ντιζελοκίνητα να κυκλοφορούν στο κέντρο της πόλης !!

Οικονομία ; Πάλι στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είμαστε, έτοιμοι να μας πάρουν από το χεράκι να μας δείξουν τι πρέπει να κάνουμε, μιά και παραμένουμε τα κακά παιδιά της Ευρώπης.

Πανέμορφη είναι η χώρα μας, τα νησιά μας παραδεισένια, οι θάλασσές μας καταγάλανες. Ωραία περνάμε, γιατί πάντα βρίσκουμε τρόπους διασκέδασης, είμαστε εξάλλου και ένας λαός χαρούμενος και αισιόδοξος. Μέσα στα προβλήματα πνιγόμαστε, προβλήματα συνόλου ή προσωπικά. Τα προσπερνάμε γκρινιάζοντας , θυμώνουμε, « α ρε πουστ….ες ,δε θα ξαναδείτε τη ψήφο μου », τη δίνουμε αλλού, και εκεί τα ίδια !!
Και η ζωή καλά κυλά, αφού είμαστε καλοπερασάκηδες.

Μη προχωρήσω άλλο. « Δεν κάμαμε πράμα » και κατά πως φαίνεται δύσκολα θα το κάμουμε.
Και ας λέμε συνεχώς « δε πάει άλλο, κάτι πρέπει να γίνει, να φωνάξουμε όλοι μαζί »,
Κραυγές αγανάκτησης μόνο.
Και ύστερα αφού « πράμα » δε βλέπουμε, καθόμαστε αναπαυτικά στο καναπέ μας, τη μακαριότητά μας.

Στο κάτω κάτω εμείς θα κάμουμε το «πράμα».

Η Καθαρή Δευτέρα όπου νάναι έρχεται….