ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ!!

Τον ρωτάς τι κάνει;Καλά, δόξα το θεό, σου απαντά.

Καλυτέρα να μη ζητήσεις άλλες λεπτομέρειες. Μη προχωρήσεις τη συζήτηση να μάθεις περισσότερα για εκείνο το «καλά». Άλλαξε θέμα καλύτερα. Και τον άλλο θα στεναχωρήσεις και εσύ τα ίδια μάλλον θα έχεις ακούσει και από άλλους γνωστούς.
Γιατί πίσω από τη φαινομενική ηρεμία, κρύβεται η οργή, η απογοήτευση, η ανασφάλεια. Γιατί θα ακούσεις για ανεργία, μειώσεις σε όλα, προβλήματα επιβίωσης.


Ένας κόσμος που βράζει μέσα σε μια αφιλόξενη και άσχημη πλέον πόλη.
Κατήφεια. Σκέψεις θολές. Πρόσωπα σφιγμένα, έκδηλος ο προβλημαατισμός.
Βηματισμός ταχύς, τι να κοιτάξεις, τα κατεβασμένα ρολά των καταστημάτων, τον άστεγο στη γωνιά του δρόμου, εκείνον που τρικλίζει από τη δόση της απελπισίας;
Θλίψη.


Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης;
Διάβαζα ένα άρθρο στη Καθημερινή της 23ης Μαρτίου που νομίζω παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον γιατί περιγράφει που μπορεί να οδηγήσει η σημερινή οικονομική κρίση.
Παραθέτω ένα απόσπασμα:


"Μετατραυματικό στρες λόγω κρίσης.
Eνα κράτος σε «ψυχική και κοινωνική ύφεση», χαρακτηρίζεται η Ελλάδα από τους ειδικούς επιστήμονες, οι οποίοι εκφράζουν την εκτίμηση ότι ένας στους δύο πολίτες αναπτύσσει συμπτώματα μετατραυματικού στρες, λόγω της οικονομικής κρίσης. Όπως ανέφερε η αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ιωάννα-Δέσποινα Μπεργιαννάκη, με αφορμή το 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Δημόσιας Υγείας και Υπηρεσιών Υγείας, διεθνείς μελέτες έχουν καταδείξει ότι πολίτες που πλήττονται από οικονομική κρίση αναπτύσσουν μετατραυματική διαταραχή στρες, ένα σύνδρομο που απαντάται σε άτομα τα οποία έζησαν ένα μεγάλο τραυματικό γεγονός κατά το οποίο απειλήθηκε η ζωή τους, όπως π.χ. στρατιώτες που βρέθηκαν σε εμπόλεμη ζώνη. Σύμφωνα με την ίδια, αν και δεν υπάρχουν μελέτες στον ελληνικό πληθυσμό, εκτιμάται ότι συμπτώματα όπως διαταραχές ύπνου, ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, ανασφάλεια και έλλειψη εμπιστοσύνης προς άτομα και θεσμούς εκδηλώνονται σε τουλάχιστον το 50% των πολιτών .Οι ειδικοί επιστήμονες εφιστούν την προσοχή, καθώς η οικονομική κρίση μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη συμπεριφορών, όπως ποτομανία και υπερφαγία ή το αντίθετο, απώλεια της όρεξης, καθώς και κατανάλωση άκριτα και χωρίς ιατρική επίβλεψη αγχολυτικών, αντιόξινων και γενικά φαρμακευτικών ή ναρκωτικών σκευασμάτων. Παράλληλα, μπορεί να εκφραστούν παράλογες σε σχέση με τις αντικειμενικές συνθήκες αντιδράσεις, όπως ζήλεια, αυτομομφή και άρνηση."


Μήπως λοιπόν εκεί οδηγούμαστε; Μήπως παρόμοιες καταστάσεις έχουν αρχίσει να επηρεάζουν ήδη ορισμένους συνανθρώπους μας που βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδα;
Ας μείνω καλύτερα εδώ με την ελπίδα ότι η εσωτερική μας δύναμη και η ελπίδα που λέγεται ότι δε πρέπει να μας εγκαταλείπει, θα μας βοηθήσει να αντέξουμε.


ΥΓ. Σκέφτομαι ότι προχθές γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου, την απελευθέρωσή μας. Πέρασαν από τότε περίπου 185 χρόνια. Και όμως ένα αξιόπιστο, δίκαιο, ορθολογικά οργανωμένο κράτος δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να συγκροτήσουμε!!
Χρόνια πολλά, μέσα στα δάνεια η χώρα. Πολιτικοί ανίκανοι, αδιάφοροι, άτολμοι, παρανοϊκοί, διαφθορά παντού.
Η χώρα σε παρακμή, εκεί μας οδήγησε το πολιτικό μας σύστημα.
Και οι πολίτες τρελαμένοι!

ΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!

Σημ. Η υπέροχη αυτή φωτογραφεία είναι από τη σημερινή πρώτη σελίδα της αθλητικής εφημερίδας ΠΡΑΣΙΝΗ.



Το αθώο προσωπάκι του παιδιού αυτού, εκφράζει την φόβο και την απογοήτευσή του από αυτά που είδε στο χθεσινό αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ των ομάδων Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού.
Πήγε να δει την αγαπημένη του ομάδα να αγωνίζεται. Είδε κάποια καθάρματα, αλήτες, αποβράσματα της κοινωνίας, να καταστρέφουν τα πάντα στο γήπεδο, να διακόπτεται για 50 λεπτά ο αγώνας λόγο ρίψης καπνογόνων, να ξαναρχίζει και τελικά να διακόπτεται οριστικά από επεισόδια έξω και μέσα στο γήπεδο, με φωτιές, καταστροφές, βόμβες μολότοφ και ξυλοδαρμούς.


Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά. Άχρηστοι πολιτικοί, αδιάφοροι, ανίκανοι να βάλλουν μια τάξη χρόνια τώρα στο άθλημα αυτό.
Ανίκανοι και διεφθαρμένοι, μέσα στη διαπλοκή οι διοικούντες το ποδόσφαιρο και τις ομάδες. Το ίδιο και οι διαιτητές.
Τόσες αποκαλύψεις έγιναν πρόσφατα.
Νόμοι που χαϊδεύουν, παραβάσεις που χαρίζονται και λόγια, λόγια πολλά μόλις αρχίζει η αγωνιστική περίοδος κάθε χρόνο.
Δημοσιογράφοι και Τύπος που φανατίζουν με περιγραφές και φωτογραφίες (ο νικητής να ….καβαλάει τον ηττημένο!!), που εξυπηρετούν ομάδες και όχι το άθλημα.
Πρόεδροι μεγάλων ομάδων που ειρωνεύονται τους αντιπάλους όταν κερδίζει η δική τους ομάδα, που γυρνούν στους ξένους αντίπαλους παίκτες και τους λένε «σας γαμήσαμε σήμερα»!!


Άλλος ένας χώρος- μπουρδέλο στη χώρα μας.


Κάποτε στην Αγγλία συνέβαιναν τα ίδια επεισόδια. ‘Έβαλαν τα πράγματα κάτω και σήμερα τα αγγλικά γήπεδα είναι εκκλησία.
Εδώ, τι κιαν είπαν για ονομαστικά εισιτήρια, ελέγχους στην είσοδο στα γήπεδα, διάλυση συνδέσμων των ομάδων. Χθες πέρασαν μέσα βόμβες μολότοφ και τρία δοχεία με εύφλεκτο υλικό για τη κατασκευή τους!!


Επιτέλους, τιμωρήστε κάποιους αυστηρά, όχι χάδια. Πάρτε μέτρα κατά πάντων. Αντιγράψτε μέτρα άλλων χωρών όπου το ποδόσφαιρο είναι απλά μια γιορτή, αφού εσείς είστε ανίκανοι να βρείτε λύση.


Φτιάξτε νόμο ειδικά για ταραξίες γηπέδων, σύλληψη και στο αυτόφωρο, φυλακή κατευθείαν, κανένα ελαφρυντικό γιαυτά τα καθίκια.


Και αν σπάσει και κανένα κεφάλι τους, γυρεύοντας πήγαιναν, βρωμιά θα έχει μέσα.


Επιτέλους, ο πολίτης δικαιούται να παίρνει την οικογένειά του, να πηγαίνει στα γήπεδα να διασκεδάζει, δίχως να κινδυνεύει η ζωή του. Υποχρέωση της Πολιτείας είναι αυτό.

ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ....αρνητικά καί θετικά!!

Είναι μερικά πράγματα που ομολογώ ότι δε μπορώ να τα κατανοήσω. Μου φαίνονται τελείως ανόητα. Δεν φαίνεται να έχουν κανένα νόημα και δε καταλαβαίνω που αποβλέπουν. Αν και όταν δε καταλαβαίνει κανείς κάτι δε έχει το δικαίωμα να το κρίνει, επιτρέψτε μου να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι πρόκειται περί μεγάλης νεοελληνικής βλακείας.



Αναφέρομαι σε αυτή την ακατανόητη μανία που μας έχει πιάσει να μουτζουρώνουμε κάθε πινακίδα ένδειξης δρόμων και κατευθύνσεων καθώς και τις πινακίδες τροχαίας κίνησης.
Κολλάμε απάνω τους διάφορα αυτοκόλλητα χαρτιά ή τις πασαλείβουμε με μαρκαδόρους σε τέτοιο σημείο που δε διαβάζονται.

Μπορείτε να μου πείτε σε τι αποβλέπουν οι ανόητοι αυτοί δράστες; Μήπως το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί μόνο με ψυχανάλυση;


Αμ το άλλο ανόητο; Έχετε προσέξει το χαρτομάνι επάνω στις κολώνες στο διάζωμα της οδού Κηφισίας και σε άλλους κεντρικούς δρόμους; Κρέμονται οι διαφημιστικές αφίσες η μία επάνω στην άλλη. Το μέγεθος των γραμμάτων συχνά είναι τόσο μικρό που είναι αδύνατο διαβαστεί παρά μόνο αν λόγο μπλοκαρίσματος ακινητοποιηθεί το αυτοκίνητο κοντά στη κολώνα! Και όμως οι διαφημιζόμενοι πληρώνουν ποιος ξέρει πόσα.


Σκουπίδια στοιβαγμένα στους δρόμους της πόλης και ….κρεμασμένα σε κολώνες!
Ασχημίζουν τη πόλη και προσθέτουν ένα ακόμα δείγμα ότι η Αθήνα είναι μια πολύ βρώμικη πόλη.
Δε μπορεί επιτέλους το «κράτος» μας να βάλει μια τάξη στο φαινόμενο αυτό;


Να όμως και κάτι διαφορετικό που μου έκανε εντύπωση.
Ο βρετανός Υπουργός Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, ο Κρις Χιουν και υποψήφιος διάδοχος στην ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων, παραιτήθηκε και πιθανόν να οδηγηθεί στις φυλακές λόγο παρακώλυσης της Δικαιοσύνης.
Το αδίκημά του;;
Το 2003 παρακαλώ, οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε εθνική οδό, υπερέβη το όριο επιτρεπόμενης ταχύτητας και προκειμένου να μη του στερηθεί το δίπλωμα, δήλωσε ψευδώς ότι οδηγούσε η σύζυγός του, αφού φυσικά είχε συμφωνήσει και εκείνη.
Δυστυχώς όμως χώρισε με την Ελληνίδα σύζυγό του, αφού είχε μπλέξει με μια άλλη γυναίκα!
Και εκείνη δε του το συγχώρησε. Επιβεβαίωσε σε δημοσιογράφους ότι εκείνος ήταν ο οδηγός. Η Αστυνομία ύστερα από οκτώ μηνών έρευνες, κατηγορεί το κ. Χιουν για το αδίκημα της παρακώλυσης της Δικαιοσύνης. Τώρα η πολιτική του καριέρα έφτασε άδοξα στο τέλος της, γιατί στη χώρα που ζούσε, ο νόμος ισχύει για όλους.
(Πήγα να συμπληρώσω «όπως και στη χώρα μας» αλλά μετά ντράπηκα!!


Όπως λένε, πίσω από κάθε μεγάλο άντρα, βρίσκεται και μια γυναίκα, όταν φυσικά εκείνος δε… τσιλημπουρδίζει!!

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΝΤΕΚΑΜΙΣΙ .......

Καθιερώθηκε τελικά. Κάθε Σάββατο κατά τις 11.30, στο ίδιο πάντα μέρος, επτά συνολικά, ορισμένοι και μετά των συζύγων.
Φίλοι από παλιά. Επαγγελματικά στον ίδιο χώρο. Γνωρίστηκαν μέσα από τη συνδικαλιστική δράση, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της επαγγελματικής τους τάξης.
Διαφωνούσαν συχνά, καυγάδιζαν στα διοικητικά όργανα, αλλά μετά έφευγαν για ένα ποτήρι κρασί εκεί κοντά στα πλακιώτικα μέρη.


Τα γλέντια τους στα σπίτια συχνά, έτσι εκ περιτροπής! Και ο καθένας είχε τη σπεσιαλιτέ του να προσφέρει: ρωσική σαλάτα, ντολμαδάκια, χοιρινό με σέλινο και ο προνομιούχος της παρέας ψητό γουρουνόπουλο στην εξοχική του κατοικία.


Όμορφες εποχές, επαγγελματικά αποδοτικές, άνετες, ανέμελες κιαν υπήρχαν κάποια προβλήματα, ξεπερνιόντουσαν.
Και κέφι, κέφι πολύ, διασκέδαση στα γνωστά στέκια εκείνης της περιόδου.
Δεμένοι και οι τέσσερις με δεσμά φιλίας πραγματικής. Μοιράζονταν τα πάντα. Ο ένας δίπλα στον άλλο, σύμβουλος  ή  συμπαραστάτης σε κάθε περίπτωση.


Όμως κάποια στιγμή κάπως απομακρύνθηκαν. Προβλήματα σοβαρότατα, δραματικά, οικογενειακά και επαγγελματικά, κτύπησαν το καθένα χωριστά,
Που διάθεση για διασκέδαση. Συμμαζεύτηκαν, άλλοι λύγισαν, έχασαν πολλά, αλλά να, επιβίωσαν.


Πέρασαν λίγα χρόνια. Και ξάφνου, έτσι απρογραμμάτιστα ξαναβρέθηκαν πάλι όλοι μαζί.
Το «μάτια που δε βλέπονται γρήγορα ξεχνιούνται» αληθινό μεν, αλλά εκείνοι το ξεπέρασαν.
Αλλαγμένοι βαθιά μέσα τους, αλλά μεταξύ τους πάντα οι ίδιοι!
Αρχικά ξανάσμιξαν οι δύο τους και μετά ο ποιό… οργανωτικός από τους τέσσερις ανέλαβε να ανασυγκροτήσει την…. ολομέλεια!


Κάθε Σάββατο ξέρουν το τόπο και την ώρα για καφέ.
Αναδρομή στα παλιά, στις καλές εποχές, πολιτική συζήτηση με συχνούς διαξιφισμούς, πειράγματα στον ασταμάτητα πολυλογά- παντογνώστη, προβληματισμός για το μέλλον αυτής της χώρας και τελικά…. πνίξιμο της απελπισίας και αβεβαιότητας με ουζάκια και τα απαραίτητα συνοδευτικά finger food!


Όμορφες μικρές στιγμές, καταστάλαγμα μιάς αληθινής φιλίας που εξακολουθεί να τους δένει.
Στη σημερινή εποχή τα πάντα έχουν διαστρεβλωθεί, έννοιες και λέξεις έχουν χάσει την ορθή τους σημασία.


Φιλία!
Ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία έτσι όπως την αντιλαμβάνεται και καμιά φορά όπως τον βολεύει, στο τόσο σημαντικό, πολύτιμο και ευγενικό αυτό συναίσθημα.
Ούτε να το νιώσουν αλλά ούτε και να το προσφέρουν μπορούν ορισμένοι.
Συχνά το ατομικό συμφέρον, η υστεροβουλία νοθεύουν, αλλοιώνουν κάθε έννοια φιλίας.
Γιατί η αληθινή φιλία είναι προσφορά, θέλει γενναιοδωρία, ψυχικό βάθος, ειλικρίνεια. Ακόμα και θυσίες.
Η φιλία είναι μοιρασιά ζωής, η πηγή εκεί που θα τρέξει κάποιος να βρει ασφάλεια, μια παρήγορη λέξη, μια συμβουλή, τη συμπαράσταση.
Είναι το αποκούμπι τη στιγμή της απελπισίας και της απόγνωσης.
Δε μετριέται η φιλία με λόγια. Θέλει πράξεις, αποδείξεις. Δε μπαίνει στο ψυγείο….και βλέπουμε. Ούτε και βγαίνει στην επιφάνεια μόνο όταν ο ένας χρειαστεί τον άλλο.


Ευτύχημα ζωής όποιος καταφέρει να εισπράξει και να προσφέρει τη φιλία.

ΑΝΙΚΑΝΟΙ.... ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΟΙ ;

Xαρακτηρίζουμε καμιά φορά ορισμένους πολιτικούς ανίκανους, ψεύτες, ή διεφθαρμένους.
Να όμως που υπάρχουν και περιπτώσεις και μάλιστα υπουργών, όπου η βαρβαρότητα και η χυδαιότητα χαρακτηρίζει τις θέσεις και αποφάσεις τους.
Γιατί η βαρβαρότητα και η χυδαιότητα διακρίνει την απόφαση με θέμα:


«ΚΑΘΟΡΙΣΜΌΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΔΑΠΑΝΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΠΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΝΠΔΔ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ».


Την απόφαση αυτή υπέγραψε στις 27/7/2011 ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (;;;) ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Ανδρέας Λοβέρδος!
Τι σημαίνει αυτή η απόφαση που ήδη έγινε νόμος 3984/2011 (ΦΕΚ Α150);
Ιδού τι λέει η παράγραφος 8 του άρθρου 66:

«Οι περιθαλπόμενοι σε ΝΠΔΔ τα οποία παρέχουν υπηρεσίες κλειστής περίθαλψης, οι οποίοι πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και για όσο χρονικό διάστημα αυτοί διαμένουν μόνιμα εντός των φορέων αυτών, συμμετέχουν στη δαπάνη περίθαλψής τους με ποσοστό επί της σύνταξης που λαμβάνουν. Με απόφαση του Υπουργού…..καθορίζεται το ποσοστό συμμετοχής κλιμακωτά ανάλογα με τη σύνταξη του κάθε περιθαλπομένου.»

Με απλά λόγια φίλοι μου, οι ψυχικά άρρωστοι, γιατί αυτούς κυρίως αφορά, που νοσηλεύονται για μακρύ χρονικό διάστημα στις ψυχιατρικές κλινικές του Δημοσίου, θα στερούνται ένα σοβαρό μέρος της σύνταξής τους για να συμμετέχουν στη νοσηλεία τους!

Και θέλετε να ξέρετε ποιο είναι αυτό το ποσοστό; Δείτε!!

Για σύνταξη μέχρι 360 ευρώ ποσοστό 40%.

Για σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ ποσοστό 50%.
Για σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1000 ευρώ ποσοστό 60%.
Για σύνταξη από 1000,01 ευρώ μέχρι 1500 ευρώ ποσοστό 70%
Για σύνταξη από 1500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80% !!!


Στα χέρια του Λοβέρδου έπεσαν τα δυστυχή αυτά άτομα, που υποφέρουν από μια ασθένεια τόσο φριχτή.
Δίχως δισταγμό, δίχως ίχνος ανθρωπιάς, δίχως ίχνος ευαισθησίας, εκεί βρήκε έδαφος ο απάνθρωπος αυτός Υπουργός για να μειώσει τις δαπάνες στο σύστημα υγείας που του επιβάλλει η τρόικα!
Ο κύριος καθηγητής τι πολιτισμό άραγε διδάσκει;
Γιατί ο πολιτισμός δεν αναδεικνύεται μόνο από τα Μουσεία, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο η πολιτεία παρέχει τις κοινωνικές υπηρεσίες και περιθάλπει τα ιδιαίτερα ευπαθή άτομα, στη προκειμένη περίπτωση τα άτομα με ψυχικές παθήσεις.


Θέλετε να μάθετε πως εξηγεί το σκεπτικό της απόφασης ο Γ. Γραμματέας Πρόνοιας του Υπουργείου Γ. Κατριβάνος;
«Όταν κάποιος είναι εσώκλειστος και δεν βγαίνει καθόλου έξω, τι να τα κάνει τα 300, 400 ή 1000 ευρώ; Τι έξοδα έχουν που δε τους τα καλύπτει το νοσοκομείο ή το ίδρυμα; Κιαν έχουν κάποια έξοδα εμείς δε θέλουμε να του παίρνουμε τη σύνταξη, αλλά να καλύψουμε κάποιες ανάγκες τους. Μπορεί να χρειάζονται πάνες ή αποκλειστικές νοσοκόμες για τις οποίες άλλωστε θα πλήρωναν αν έμπαιναν ως ιδιώτες σε ένα νοσοκομείο».

Δέστε κυνισμό και προστυχιά! Απόλυτα παραπλανητική και υποκριτική η θέση του κ. Γενικού. Προφανώς δεν έχει ιδέα τι θα πει να έχεις δικό σου άνθρωπο μέσα σε ψυχιατρικό ίδρυμα.

Γιατί ξοδεύουν χρήματα και αυτοί οι ασθενείς μέσα εκεί για να προμηθευτούν τόσα πολλά που δεν τους παρέχονται, όπως πάνες, χαρτί τουαλέτας, να πάρουν ένα πακέτο τσιγάρα, ένα εμφιαλωμένο νερό, ένα αναψυκτικό, ένα γλυκό από το κυλικείο του ιδρύματος.
Κιαν κάτι περισσεύει από τη σύνταξή τους, οι συγγενείς τους θα το χρησιμοποιήσουν για να τους παρέχουν ό,τι περισσότερο μπορούν προκειμένου να κάνουν τη διαβίωσή τους στο ίδρυμα όσο πιο ευχάριστη γίνεται και …..να φιλοδωρήσουν μια νοσοκόμα προκειμένου να περιποιηθεί ανήμπορα για αυτοεξυπηρέτηση ασθενείς. Ακόμα και για να τους παρέχουν ένα κινητό τηλέφωνο να επικοινωνούν μαζί τους, να νιώθουν ότι οι δικοί τους είναι κοντά τους.

Και εν πάσει περιπτώσει, όταν μιλάμε για δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, τι εννοούμε κύριοι του Υπουργείου;

Ευτυχώς έχουν ενημερωθεί Οργανώσεις που ασχολούνται με τα ψυχικά νοσήματα, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρία, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και κινητοποιούνται άτομα που έχουν δικούς τους ανθρώπους στα ψυχιατρεία, προκειμένου να προσβληθεί ο νόμος σαν αντισυνταγματικός, για τη διακριτική μεταχείριση των πολιτών.
Αυτή η χυδαία απόφαση του Υπουργού πρέπει οπωσδήποτε να ακυρωθεί.


Θα έλεγα μάλιστα ότι ιδιαίτερα ο κύριος Πρωθυπουργός, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός και ευαισθητοποιημένος για νομοθετήματα παρόμοιας μορφής.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ !

Αυτογνωσία. Αυτοκριτική. Ανάληψη ευθυνών.

Απαραίτητα, ιδιαίτερα τη σημερινή εποχή.
Για το καθένα από εμάς χωριστά, αλλά και συνολικά σα λαός.
Φίλος μου έστειλε το παρακάτω e-mail.
Τίτλος του «Ίσως το καλύτερο mail των ημερών.»
Είναι σκληρό, είναι πικρό, ίσως δύσκολο να γίνει εξολοκλήρου αποδεκτό.
Πιστεύω όμως ότι με λίγη καλή θέληση, έστω σε μια στιγμή απομόνωσης και
σιωπηρής αυτοκριτικής, θα αναγνωρίσουμε αλήθειες που αφορούν, σε αρκετές περιπτώσεις, λίγο πολύ όλους μας.



ΕΣΥ πού ΗΣΟΥΝ ???????
Έχω βουλιάξει κι εγώ μές τη συλλογική κατήφεια, μες την κατάθλιψη...
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των μακρυχρόνιων προσπαθειών μου...


Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται από την βαθιά μου οργή...
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ, εαυτέ μου;


Πού ήσουν όταν μας κοροϊδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη κι εσύ τα κυνηγούσες;
Πού ήσουν όταν ο γιατρός σού ζητούσε το φακελλάκι για να σε κάνει καλά και αντί να τον καταγγείλεις τον πούστη, τον πλήρωνες αποκαλώντας τον "γιατρέ μου"
Πού ήσουν όταν έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια ζωής στην τηλεόραση
και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο, δηλώνοντας 10,000 ευρώ εισόδημα...
"Πόσο καλά τα λέει ο πούστης..." έλεγες


Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να του δώσεις γροθιά στη μούρη του καργιόλη
αλλά μετά δεν θα έβγαινε η άδεια της πολυπόθητης οικοδομής μικρό λαμόγιο ελληνάρα...
Το σάλιο σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο, στον ικατζή που σου έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου,
στον εφοριακό που ανακάλυψε τις δικές σου λαμογιές... Κάλλιο να πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο κράτος.


Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να τους παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου, που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο στη ζωούλα του από το να γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους...


Πού ήσουν όταν ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ! κομμάτων ήθελα να πω),
με τους λοιπούς "συντρόφους" για το ποιος θα σηκώσει τη μεγαλύτερη σημαία...


Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν λαμόγιο για το δίκαιο του λαού, πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό
για να σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο...
άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα καθαρίζει φασόλια στο οκτάωρό του
(όχι ρε!!! πλέον μπαίνεις στο φέισμπουκ, έχεις εξελιχθεί)


Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία για να πληρώσεις λιγότερα,
για να πάρεις το τέρας SUV που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή σου με το μέγεθός του...


Πού ήσουν μαντάμ σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία στη δασκάλα του παιδιού σου, που μαλακίες έμαθε,μαλακίες το μαθαίνει, όταν αναγνώριζες τις μαλακίες που κάνουν στο παιδί, αλλά πού να τρέχεις τώρα έχεις κι άλλες δουλειές...Αλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο Λονδίνο να σπουδάσει...εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος...


Πού ήσουν συνδικαλιστή της πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι βολεύτηκες σε μια γαμημένη δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας,
δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου μικροσυμφέροντα...


Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε μύτη;
αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες λαμόγιο και έπαιζες χρηματιστήριο λες και είναι λοτταρία...
Πού ήσουν όταν εταιρείες ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2χ3 και 1 άτομο προσωπικό,
χτύπαγαν λίμιτ απ κάθε μέρα...


Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και υποθήκευες τα χωραφάκια του παππού,
πιστεύοντας ότι θα γίνεις πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)...
Πού ήσουν όταν το χέρι σου πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά μέσα στο δάσος,
όταν γεμίζεις τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι φραπέ ρε πια, φρέντο έλεος, πού ζεις;)


Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο αυτί του διπλανού,αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλοι να καούν ρε, εγώ θα φάω τα κεφτεδάκια μου και είμαι μια χαρά... γκρααααααου)


Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο...
όταν οι θρησκευτικοί "άρχοντες"
αποδεικνύονταν κοσμικότεροι των κοσμικών απατεώνων...
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της εκκλησίας επρος ένδειξιν της αηδίας σου;
σιγά ρε.. όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη...


Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ' άκρη σε άκρη...
πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία,
πήρες το τριχίλιαρο πρόβατο και έσκασες...
τουμπεκί ψιλοκομμένο... και ναι! τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και ξανά...


Πού ήσουν όταν τα ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου...
έσκυψες κι εσύ στην κλειδαρότρυπα αυτό έκανες..
τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα;
και για το πάπλωμα κουβέντα κανείς... για την ταμπακέρα σιωπή...


Όλοι βολεμένοι στον μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη τζιπούκλα,
την πιο γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά...
τις πιο καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το πιο άνετο σαλόνι,
το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το πιο σύγχρονο ηχοσύστημα...
τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες αποδράσεις, τις πιο
γκλαμουράτες εξόδους...


Και δανειζόσουν λαμόγιο, δανειζόσουν...
όχι χρήμα... χρόνο δανειζόσουν...
Και απλά ο χρόνος τέλειωσε...
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα... νομοτελειακό είναι....


Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε...
Αποδέξου και μη φωνάζεις...


Γιατί ΦΤΑΙΣ για ΟΛΑ...
ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ...
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ...


Καιρός είναι να κάνουμε μια καλή αυτοκριτική...
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε πώς θα καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ...
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΣΑΜΕ & ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ γιατί είμαστε και
λίγο ΜΑΛΑΚΕΣ...
που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ...
Σταμάτα λοιπόν τις κορώνες,
κατέβασε τους τόνους της "δίκαιης αγανάκτησής" σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή, τα δικά σου λάθη...
ΕΛΛΗΝΑΡΑ ε ΕΛΛΗΝΑΡΑ !!!!!!!




Έτσι είναι.
Εκεί μας οδήγησαν οι διάφορες "ηγεσίες" της χώρας, πνευματικές, κοινωνικές.
αλλά προπαντός οι εκάστοτε πολιτικές "ηγεσίες".
Αυτές που  εγκαθύδρισαν και εξέθρεψαν ένα τρισάθλιο, φαύλο, αδιαφανές, αντιδημοκρατικό πολιτικό σύστημα. 
Για τη κατάργηση αυτού του σάπιου πολιτικού συστήματος παλλεύουμε ενωμένοι οι ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΈΝΟΙ.
ίσως ενδόμυχα αγανακτησμένοι γιατί τόσα χρόνια τώρα αφήσαμε να μας ξεγελάσουν.

ΣΤΗ ΠΑΛΑΝΤΖΑ Η ΛΟΓΙΚΗ !

Τα ουζάκια είχαν αρχίσει να μας μεταφέρουν σε εκείνο τον όμορφο κόσμο της ξενοιασιάς, εκεί που κατά ένα μαγικό τρόπο, ο νους ξεφεύγει από τη πραγματικότητα, από σκοτούρες και προβληματισμούς και ταξιδεύει…..

Ψυχολογικά «ανεβασμένοι», με εικόνες συγκεχυμένες μέσα στη θολούρα που προκαλεί το ποτό, όλα έμοιαζαν τόσο όμορφα!

Τέσσερεις φίλοι, χρόνια μαζί. Επαγγελματικά στον ίδιο χώρο, μαζί όταν συνδικαλισμένοι διεκδικούσαμε τα συμφέροντα της τάξης μας, μαζί στα σκαμπανεβάσματα της ζωής, μαζί στις καλές και κακές στιγμές.

Ο καθένας ήξερε καλά τα κουσούρια του άλλου.


Παρατήσαμε τα πολιτικά αφού σύντομα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται μάλλον περί γελοίου θέματος συζήτησης, τελείως αταίριαστου με την ψυχική ευφορία που μας είχε προκαλέσει το θαυμάσιο ουζάκι.
Έτσι κι αλλιώς, πολιτικά διαφωνούσαμε μεταξύ μας. Μόνον ο ένας κατεβαίνει στο Σύνταγμα σχεδόν καθημερινά!


Και ξαφνικά μέσα σ’αυτή τη κατάσταση …ευεξίας και ψυχικής ανάτασης, πετάχτηκε μια φράση τελείως….ανάρμοστη με την …επικρατούσα ατμόσφαιρα:
«Μα χρειάζεται και λογική στη ζωή μας!»
Φυσικά η φράση πέρασε και …χάθηκε με τη σιωπηλή άρνηση όλων μας να εμβαθύνουμε σε φιλοσοφικές αναλύσεις.


Αλλά η παρέμβαση της μόνης γυναίκας, συζύγου του ενός φίλου, ανέτρεψε την ατμόσφαιρα:
«Έτσι είσαστε εσείς οι άνδρες, λογική δεν έχετε ποτέ, όσα χρόνια κιαν περάσουν. Κι εσύ πολύ αργά έκανες τις τρέλες σου» είπε στρεφόμενη   σ΄ έναν απο εμάς.


Παγώσαμε!
Λογική. Η ορθή σκέψη.
Στη σημερινή εποχή όπου η αλήθεια, η ηθική, η ευθυκρισία, η ειλικρίνεια, η μπέσα
οριοθετούνται όπως επιθυμεί ο καθένας, έτσι ώστε καμιά φορά το παράλογο να θεωρείται λογικό, πως είναι δυνατόν να διατηρήσεις τη λογική σου!


Ο διαμορφωμένος χαρακτήρας μας μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον, τη παιδεία και το κοινωνικό περίγυρο, ίσως να αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία θα στηριχθούν οι λογικές ή παράλογες επιλογές μας. Μέσα όμως σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία με νέα «πρότυπα», χρειάζονται συχνά αντιστάσεις για να υπερισχύσει η ορθή σκέψη. Με κριτή ποιόν;


Και αυτά τα «πρέπει» που συχνά πνίγουν κάθε άλλη επιθυμία, έχουν σήμερα καμιά σχέση με τη λογική ή μήπως απλά «επιβάλλονται» από το κοινωνικά αποδεκτό;
Τα κατά «πλειοψηφία» επιλεγμένα;
Αυτά, δεν αποτελούν πάντα δική μας επιλογή, αλλά κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτική συμμόρφωση προς το «γενικό», το κατεστημένο.


Η λογική και τα «πρέπει» είναι αλήθεια ότι καμιά φορά σκοτώνουν την ομορφιά της ζωής. Δε μας αφήνουν να ζήσουμε κάτι πέρα από τα στενά τους όρια, μας στερούν εκείνα τα ξεσπάσματα που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη και μας αναζωογονούν.
Δε χρειάζεται να είμαστε συνεχώς πνιγμένοι μέσα στη λογική. Λίγος παραλογισμός, αυτό που καμιά φορά λέμε «τρέλα» δε βλάπτει, ούτε όλα τα «πρέπει» χρειάζεται να μας κατακυριεύουν.


Συμφωνήσαμε τελικά όλοι στη τόσο ανοιχτόμυαλη και …σύγχρονη αυτή ετυμηγορία για να τελειώνουμε κιόλας από αυτή την αποπνικτική φιλοσοφική διάθεση, υποσχόμενοι ότι όσο θα μεγαλώνουμε, θα βάζουμε μυαλό και θα σοβαρευόμαστε!!
Τέλος καλό, όλα καλά!


Το καλύτερο όμως το φώναξε ένας από μας στη σερβιτόρα:
«Τέσσερα ούζα ακόμα και μία πιατέλα finger food!»
Κάτω η λογική, ζήτω η ξενοιασιά!!

"ΑΝ ΔΕΙΣ ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ......

……..ΜΟΥ…Ι  ΤΟΧΕΙ  ΤΡΑΒΗΞΕΙ" !!!

Παντού και πάντοτε, αυτή είναι η αλήθεια  δυστυχώς αγαπητοί μου …..άρρενες της μπλογκοπαρέας!
Οφείλουμε να το παραδεχτούμε, έστω και μεταξύ μας, σιωπηλά, για να μη αμαυρώσουμε και την ανδρική μας αξιοπρέπεια.


Πολλά είναι τα σημαντικά όργανα του γυναικείου και ανδρικού σώματος. Όργανα που δίχως τη σωστή τους λειτουργία θα προκαλούσαν πολλά προβλήματα υγείας.
Πάρτε για παράδειγμα τα νεφρά, το συκώτι, τη καρδιά. Έτσι και χαλάσουν τα υδραυλικά, μπαίνουμε σε περιπέτειες.


Κανένα όμως ανθρώπινο όργανο δεν έχει τη δύναμη, την …..απήχηση, του σφικτά φυλασσόμενου θηλυκού εκείνου οργάνου!

Η κατάκτησή του, με τη θέληση της κατόχου του ή δια της βίας, έχει συκοφαντήσει βασιλιάδες, έχει ρίξει πρωθυπουργούς και υπουργούς, έχει στείλει στα σίδερα λεβέντες, έχει χωρίσει οικογένειες και φίλους ετών.
Και όμως, παραμένει πάντα το αγαπημένο κυνήγι των αντρών.

Μη προσπαθούμε να το αρνηθούμε. Κάτι επιχείρησαν να κάνουν οι αρχαίοι υμών πρόγονοι, κάτι ν΄αλλάξουν και τα έκαναν χάλια!
Υποκύπτουμε ασυγκράτητα μπροστά στο μοναδικό αυτό γυναικείο όργανο. Η λογική, η αξιοπρέπεια, η ηθική, θολώνουν μπροστά στα θέλγητρά του.


Ακόμα κιαν είσαι Διευθυντής του παντοδύναμου ΔΝΤ που ρυθμίζει την κοινωνική και οικονομική ζωή των πολιτών σε όλο τον κόσμο, ακόμα κιαν έχεις πιθανότητα κατά 50% να εκλεγείς νέος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας!!
Με τρείς γάμους στο ενεργητικό του, με εξωσυζυγικές σχέσεις, με ροζ σκάνδαλα και ευνοϊκή προώθηση νεαρών υπαλλήλων σε διάφορες θέσεις, χορτασμένος δηλαδή, δε μπόρεσε ν΄αντισταθεί στη 32χρονη καμαριέρα. Σεξουαλική επίθεση, απόπειρα βιασμού και παράνομη κατακράτηση, με 15-20 χρόνια ποινή κάθειρξης τα δύο πρώτα και 3-5 το δεύτερο, έστειλαν το σεξομανή κύριο Διευθυντή στα δικαστήρια των ΗΠΑ.

Ειπώθηκε βέβαια ότι πρόκειται περί πλεκτάνης, κόλπο που του έστησε ο πολιτικός του αντίπαλος από το Παρίσι! Βολεμένος βλέπετε εκείνος με μια κουκλάρα, μόνο τη πολιτική του εξόντωση επεδίωκε. Διάλεξαν σέξι καμαριέρα, σουπερ μίνι φουστίτσα, τη σήκωσε και λίγο, ε πολλά ήθελε ο κύριος Διευθυντής να υποκύψει;


Θα μου πεις τώρα εσένα τι σε νοιάζει, εδώ δε βλέπεις τι γίνεται στη χώρα μας;
Μα ακριβώς, ένθερμος φίλος του Γιωργάκη ήταν, μας έκανε χατίρια και θα πήγαινε στις Βρυξέλες να συμβάλλει στη διάσωση της χώρας μας. Και όμως χάθηκε η παρέμβαση του, λόγω της ….αντίστασης μιας καμαριέρας! Κρίμα τώρα, για μια …πίπα που ήθελε να του κάνει !!
Από την άλλη, θαυμάζω το σύστημα μιας χώρας που ο νόμος εφαρμόζεται σε όλους τους πολίτες, όποιος κιαν είσαι, ισονομία παντού και πάντοτε.
Τον κατέβασαν από το αεροπλάνο, του πέρασαν χειροπέδες και τον έσυραν στα κρατητήρια και στα δικαστήρια! Ολική η καταστροφή του!


Πιστεύετε ότι κάτι παρόμοιο θα συνέβαινε ποτέ στην Ελλάδα;
Αγγίζει κανείς τους δικούς μας ……μεγαλόσχημους άρχοντες;;

Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΣΗΜΕΡΑ !

Έχω μπερδευτεί λίγο τώρα τελευταία. Δηλαδή τι λίγο, μάλλον πολύ, αν και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς τους ποιοτικούς ή ποσοτικούς προσδιορισμούς.


Άντε να καταλάβεις τι εννοεί ο καθένας με το λίγο ή το πολύ, το καλό ή το κακό, το μεγάλο ή το μικρό, το έντιμο ή το ανέντιμο, άντε να προσδιορίσεις όρια στις έννοιες αυτές. Ακόμα και εκείνα τα χρονικά που λέμε συχνά σε στιγμές ευφορίας, πάντα, πάντοτε (επανειλημμένα, συνεχώς) και παντοτινά (κάτι που διαρκεί) συχνά τα ξεσκίζουμε!
Και εκείνο που ορκιζόμαστε σαν «σταθερό», πόσο σταθερά τα κρατάμε;


Καλά τώρα, μη μπλέξω και με το ηθικό και το ανήθικο. Στη σημερινή εποχή υπάρχει διάκριση, διαχωριστική γραμμή; Ποιός τη θέτει; Όταν κάτι μας ωφελεί, ενοποιούμε τις γραμμές.
Ο καθένας έχει το δικό του ζύγι, το δικό του μέτρημα, στη ποσότητα, στη ποιότητα. Προσδίδει στις λέξεις τις δικές του ερμηνείες και διαστάσεις.


Φαίνεται μάλιστα ότι η αλήθεια και το ψέμα έχουν χάσει το ….εύρος τους με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να διακρίνουμε συχνά μεταξύ των δύο. Εκείνο που πλασάρεται σαν αλήθεια, μέσα από διαστρεβλώσεις και δήθεν «λανθασμένες μεταφράσεις» και ερμηνείες, αποδεικνύεται ψέμα.


Πάρτε για παράδειγμα τον τρόπο που ζούσαμε τόσα χρόνια τώρα. Κοιμόμασταν ήσυχοι πιστεύοντας ότι η πατρίδα μας είναι τόσο ισχυρή, έτσι μας έλεγαν, ώστε να μας προσφέρει ένα στέρεο περιβάλλον άνετης ζωής, υπερκατανάλωσης, εξασφάλισης.
Ευδαιμονία; Ουτοπία! Ανώμαλη προσγείωση σήμερα!


Ποτέ οι κυβερνόντες δεν μας έλεγαν την αλήθεια. Φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες μας πουλούσαν. Ακόμα και σήμερα, καθημερινά, ακούμε ανακρίβειες, ψευτιές, υπερβολές από τους πολιτικούς μας. Σε ψεύτικους κόσμους μας οδηγούσαν. Μας εξαπατούσαν. Και εμείς τους πιστεύαμε και το χειρότερο τους ψηφίζαμε! Το νόμιμο έγινε και ηθικό. Όμως, έμεναν διάπλατα ανοικτά τα παράθυρα στους νόμους ώστε να «μπάζουν» ό,τι και όταν θα συνέφερε κάποιους.


Νομίζω μάλιστα ότι αυτή η θολή τακτική, αυτή η κατά περίπτωση επιλογή ψευτιάς ή αλήθειας, έχει μεταφερθεί και στις προσωπικές μας σχέσεις. Και αν η λέξη «ψευτιά» πέφτει βαριά, να την ελαφρύνω με τις λέξεις «ανακρίβεια, μισή αλήθεια, ανειλικρίνεια».
Φαίνεται ότι για να επιβιώσουμε μέσα στη σημερινή κοινωνία, θα πρέπει να ελλείπει η ειλικρίνεια, η ευθύτητα, το γνήσιο. ‘Όπως θέλει ο καθένας πουλάει τον εαυτό του, μέχρις ότου κάποια περιστατικά τον ξεγυμνώσουν.

Έχει γίνει το ψέμα πλέον απαραίτητο στη ζωή μας. Είναι οι περιστάσεις που το επιβάλλουν; Είναι οι καθημερινές δυσκολίες επιβίωσης; Είναι ίσως η τάση μίμησης, θέμα «εξίσωσης»;

Τι να πω. Τελικά φτάνεις σε ένα σημείο να ακούς και να βλέπεις τα γύρω σου με πλήρη αδιαφορία. «Θα δείξει» λες.

Λέτε να είναι η εποχή των «κακών»; Αλλά είπαμε, κακοί ή καλοί, γνήσιοι ή δήθεν, άντε τώρα να τους προσδιορίσεις και το δυσκολότερο, να συμφωνήσεις σ΄αυτό με το διπλανό σου!

Γίνονται αυτά;

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ !!

Είναι λοιπόν κάποιες καταστάσεις που αδυνατεί κανείς να τις φανταστεί και πολύ περισσότερο να τις πιστέψει. Τις θεωρεί υπερβολικές ή ότι περιγράφονται με τρόπο υποκειμενικό.

Μη ξεχνάτε ότι ζούμε στην εποχή της δυσπιστίας, της αμφιβολίας, της υποκρισίας, της ψευτιάς.
Παραποιούνται λέξεις, διαστρεβλώνονται νοήματα και πολλά γεγονότα ερμηνεύονται με απόλυτα υποκειμενικά κριτήρια.

Πάρτε για παράδειγμα τη λέξη Δημοκρατία. Επειδή γεννήθηκε στη χώρα μας, ο καθένας μας πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να τη «φοράει» όπως του αρέσει. Φαρδιά ή στενή, κοντή ή μακριά, πότε να περισσεύει από δω και πότε από κει. Όπως τέλος πάντων μας πάει το κουστούμι.
Αναδιάρθρωση, το τελευταίο φρούτο! Μη μπλέξουμε τώρα σ΄αυτό, αλλά η λέξη σημαίνει νέα δομή για κάτι, καταλαβαίνετε λοιπόν….

Όλα αυτά τα γράφω γιατί διαπίστωσα και νέα παρερμηνεία λέξης και νοήματος.
Σύστημα, αναφερόμενος στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Σύστημα κατά το φτωχό μου μυαλό σημαίνει ένα σύνολο κανόνων, μηχανισμών, δομών, προκειμένου να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος στόχος. Έχουν προφανώς μελετηθεί όλα τα στοιχεία που αποτελούν το «σύστημα» αυτό, κρίνονται στη πορεία και συνεχώς βελτιώνονται όπου τούτο απαιτηθεί.

Θαυμάστε λοιπόν το δικό μας Εθνικό Σύστημα Υγείας:
Πριν περίπου 8 μέρες μετέφερα ένα προσφιλές συγγενικό μου πρόσωπο
με το ΕΚΑΒ, από το ειδικό νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, στα επείγοντα περιστατικά του Ευαγγελισμού που εφημέρευε. Επρόκειτο για καρδιακό επεισόδιο.
Προσοχή τώρα:
Φτάσαμε στον Ευαγγελισμό στις 4.15 το απόγευμα της Πέμπτης. Έγινε αμέσως ο καρδιολογικός έλεγχος και στις 5.00 η ασθενής μεταφέρθηκε στην Αίθουσα Αναζωογόνησης.
Μου έδωσαν το χαρτί με τις εξετάσεις που έπρεπε να επακολουθήσουν και πήγα να τις πληρώσω. Εκεί στο ταμείο περίμενα δύο ώρες να έρθει η σειρά μου, κόσμος πολύς, ήταν μόνο δύο υπάλληλοι, ενώ στη διπλανή γραμματεία τεμπέλιαζαν κυριολεκτικά 6 κοπέλες που απλά χασκογελούσαν!

Έπρεπε να γίνει αξονική τομογραφία και νευρολογικός έλεγχος. Η ώρα περνούσε και εγώ σα συνοδός, βρισκόμουνα στην αίθουσα Αναζωογόνησης ανάμεσα σε καμιά 20αριά φορεία με βαριά περιστατικά, μέσα σε βογγητά, νοσηλευτές, γιατρούς που δε σου έδιναν καμία σημασία. Περίμενα υπομονετικά να μεταφέρουν τον άνθρωπό μου για αξονική. Η ώρα είχε πάει 8.00, τίποτε ακόμα. Μίλησα στη γιατρό παρακαλώντας την να επισπεύσει την εξέταση.

«Το ξέρω, έχετε δίκαιο, έτσι αργεί το αξονικό, είναι το μεγάλο πρόβλημα του νοσοκομείου. Σας παρακαλώ να ανεβείτε τη Δευτέρα στον 11το όροφο στη Διεύθυνση να διαμαρτυρηθείτε μήπως κάνουν τίποτα» μου είπε !!!

Κατέβηκα δύο φορές στον αξονικό, τους παρακάλεσα τους γιατρούς να επισπεύσουν την εξέταση και τη τρίτη φορά στις 10.00 το βράδυ με έπιασε το κεφαλλονίτικο και αντηλλάγησαν κάποια…γαλλικά!
Παρακάλεσα και πάλι τη γιατρό που είχε πρωτοεξετάσει τη συγγενή μου και τηλεφώνησε στο γραφείο της αξονικής παρακαλετά να κάνουν κάτι, «η ασθενής είναι εδώ από τις 5 ή ώρα» τους είπε.

Τελικά από τις 5 το απόγευμα της Πέμπτης, η αξονική έγινε στις 1 ξημερώματα της Παρασκευής!!

Επακολούθησε 1 ώρα αναμονή στο νευρολογικό τμήμα, αφού η νευρολόγος ύστερα από παράκλησή μου δέχθηκε κατά προτεραιότητα να εξετάσει τη συγγενή μου!
Νέα παράκληση στις 2.00 προς το ΕΚΑΒ για να μεταφερθούμε πίσω στη παλιά κλινική. Ήρθε τελικά στις 4.30 ξημερώματα Παρασκευής πλέον, ενώ εγώ έφτασα σπίτι μου στις 5.00 !!
Στον Ευαγγελισμό υπάρχει ένας μόνο αξονικός τομογράφος και ένας μόνο χειριστής, μου είπαν!!!
Κατά τα άλλα, έχουμε «σύστημα» υγείας.
Τυχαίο ότι η χώρα είναι παντού ξεχαρβαλωμένη;; Δε νομίζω!


Τώρα βέβαια μέσα από τα δυσάρεστα περιστατικά που μας συμβαίνουν, υπάρχει και κάτι καλό: αποδεικνύονται οι πραγματικοί φίλοι. Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις τις δύσκολες, αναζητάς τη συμπαράσταση, το χέρι του άλλου στον ώμο σου. Είναι σε αυτές τις περιπτώσεις που ο πραγματικός φίλος αφήνει όλα τα άλλα, σε παίρνει τηλέφωνο 3-4 φορές τη μέρα να μάθει νέα, τρέχει δίπλα σου, παρέα, για ένα καφέ, ένα ποτήρι μπύρα, ξέροντας ότι μπορεί να μη σε βρει στα κέφια σου, να σε δει στις μαύρες σου. Αλλά είναι εκεί γιατί διαισθάνεται τις ανάγκες σου, καταλαβαίνει ότι τώρα είναι που τον χρειάζεσαι.
Κάτι άλλα επιτηδευμένα γλυκόλογα που σερβίρονται είναι ανάξια λόγου.
Μη παρερμηνεύουμε τώρα και τo νόημα της φιλίας.

ΙΣΩΣ ΚΑΙ Σ΄ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΚΡΑΣΙ.....

ΕΥΤΥΧΙΑ !Και τι δεν έχει γραφτεί γι΄αυτή τη μαγική λέξη! Πόσες ερμηνείες δεν της έχουν δοθεί! Πόσο πολύ έχει τραγουδηθεί! Πόσο πολύ έχει ασχοληθεί η φιλοσοφία και η ψυχολογία στη προσπάθειά τους να την ορίσουν!
ΕΥΤΥΧΙΑ, το πιο κυνηγημένο…… θηλυκό !! Σε όλους αρέσει, όλοι το θέλουν, ο καθένας όμως με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα πως το νιώθει.

Θυμήθηκα τα λόγια ενός πολύ παλιού ελληνικού τραγουδιού που παραθέτει διάφορες επιλογές όπου κάποιος μπορεί να βρει την ευτυχία:
«άλλος τη βρίσκει στο κρασί
άλλος τη βρίσκει στα λουλούδια
την ευτυχία τη χρυσή
άλλος στης νιότης τα τραγούδια
άλλος σε πλούτη ή σε δόξα
μεσ΄τα καλύβια ή στα παλάτια
μα εγώ την ευτυχία βρήκα
να λάμπει στα δικά σου μάτια»


Το θέμα είναι απόλυτα προσωπικό. Γιατί αυτή την ευδαιμονία, τη χαρά, την πλήρη ικανοποίηση που νιώθει κανείς όταν κάποια πράγματα έχουν ένα αίσιο τέλος, αφορά το χαρακτήρα του κάθε ατόμου - αντοχές, ψυχική διάθεση, ευαισθησίες - τις προσωπικές επιδιώξεις, το βαθμό με τον οποίο ο καθένας αξιολογεί γεγονότα.
Λένε ότι η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται ακόμα και στο κάπνισμα ενός τσιγάρου, σε μια λέξη, σ΄ένα βλέμμα, στα απλά μικρά καθημερινά περιστατικά. Λένε ότι η ευτυχία είναι απλές στιγμές που διαρκούν λίγο, αλλά αρκετά για να νιώθουμε γεμάτοι.
Κι αυτές τις στιγμές είναι που πρέπει ν΄αγαπάμε.


Δεν έχω τη διάθεση….φιλοσοφικής εμβάθυνσης.
Την αφορμή για να γράψω αυτή την ανάρτηση, μου την έδωσε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Έλεν Έξλεϋ με τίτλο «Τι είναι ευτυχία», όπου καταθέτει σκέψεις για να νιώθει κανείς ευτυχισμένος.
«Το χθες είναι μια εξαργυρωμένη επιταγή. Το αύριο είναι ένα γραμμάτιο. Το σήμερα είναι τα μόνα μετρητά που έχεις στη διάθεσή σου-ξόδεψέ τα λοιπόν με σύνεση».


Πόσο όμως εύκολο είναι να ξεχάσουμε το χθες, όταν αυτό έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή μας!
Πόση αγωνία δε μας προκαλεί το αύριο μέσα στο αβέβαιο που μας περιβάλλει!
Ασφαλώς εκείνο που πρέπει να ζούμε είναι το σήμερα, να το ζούμε έντονα, να το εκτιμούμε, να το σεβόμαστε και μόνο για το γεγονός ότι υπάρχει.
Διερωτώμαι όμως αν ο καθένας μας μπορεί να χωρίσει έτσι εύκολα τη ζωή του σε τμήματα χρονικών περιόδων. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να καταφέρει να τα αποσυνδέσει μεταξύ τους και να συνεχίσει ανεπηρέαστος να ζει.


Σύνολο στιγμών και γεγονότων η ζωή μας. Μία και μοναδική. Όλα όμως φαίνεται να εξαρτώνται από το πόσο σοβαρά την υπολογίζουμε.

ΑΝΩΜΑΛΕΣ "ΚΑΙΡΙΚΕΣ" ΣΥΝΘΗΚΕΣ !!

Ξεσπάει: «Γαμώ τη ζωή γαμώ».
«Κάτσε ρε φίλε, τι λες, η ζωή είναι μία και μοναδική και είναι όμορφη» έρχεται η απάντηση από τον αισιόδοξο.

«Ο καθένας φτιάχνει τη ζωή του όπως τη θέλει» συμπληρώνει ο παραδομένος στη μοίρα του διανοούμενος.

Mετά έρχεται η ατάκα του ψευτόμαγκα. Μισόκλειστη ματιά, ύφος γαμάω και δέρνω, σαρδόνιο κρυφοχαμόγελο, χέρι στη τσέπη του χαμηλόκωλου μπλουτζίν.
«Για να ζήσεις τη ζωή σου πρέπει να έχεις αρχίδια».
Γαμίσια, ομορφιές, αισιοδοξία, διανόηση και….. αρχίδια χύθηκαν μέσα σε πολύστροφο αναμεικτήρα.


Άναψε η συζήτηση.
Εγώ πάντως στη ζωή μου δεν ήθελα τίποτα το ιδιαίτερο. Άπληστος πλεονέκτης, εγωιστής δεν ήμουνα ποτέ. Σα συνηθισμένα ήθελα, φυσιολογικά πράγματα. Ένα ήρεμο ταξίδι ήθελα τη ζωή. Αλλά έχει όμως γυρίσματα εκεί που δε το περιμένεις. Ανατροπές, αδιέξοδα, χαλάσματα. Να ζητάς τόσα λίγα και να έχεις και προβλήματα !!

 Άκου να δεις τι λέει. Η ζωή θέλει να είσαι αισιόδοξος. Ξεκινάς ευτυχής γιατί σ΄έφεραν σ΄αυτό τον όμορφο κόσμο. Απολαμβάνεις τα γύρω σου, κάθε τι, κάθε στιγμή.. Κάνεις τις επιλογές σου, τις υποστηρίζεις, αισιοδοξείς για το καλύτερο. Λάθη ή σωστά δε μετανιώνεις, απλά τα ζεις. Δε χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις. Μη παίρνεις δα τη ζωή στα σοβαρά.

Μετά η σειρά της διανόησης. Μα φτιάχνεται η ζωή όπως τη θέλει ο καθένας; Όλα μοιραία είναι, όπως μοιραίος είναι και ο θάνατος. Μοίρα, το πεπρωμένο καθενός μας στη ζωή, προδιαγεγραμμένα όλα. Επιδιώκεις φυσικά να πετύχεις κάτι, έχεις μυαλό, θάρρος, διορατικότητα, αντοχές, αλλά δεν είναι «γραφτό» σου που λένε να τα καταφέρεις. Άγνωστο είναι το πεπρωμένου σου φίλε.

Μαλακίες λέτε νομίζω. Εγώ για να ξέρετε πρωτοβγήκα στη κενωνία στα 15 μου χρόνια! Και από τότε, άνοιξε για μένα η ζωή.
Αλλάζω «πουκάμισα» όποτε γουστάρω. Τους δισταγμούς, τις ηθικές, τις ευπρέπειες, τις ευαισθησίες, όλα αυτά τ΄αφήνω για τους μαλάκες και προχωράω. Όχι θα κάτσω να σκέφτομαι μήπως στενοχωρήσω ή μήπως βλάψω κανένα! Η ζωή ρε δε θέλει πολλές συγνώμες, πρέπει να είσαι cool, ψυχρός, απαθής, αδιάφορος. Πρέπει όμως να ξέρεις και να πουλάς τον εαυτό σου, εκεί, όπως αρμόζει σε κάθε περίπτωση. Καρδιά αγκινάρα! Άφησέ την ήσυχη να κτυπά ήρεμα με τους ρυθμούς της δικής σου επιλογής, μη τη φορτσάρεις μωρέ με έρωτες και ανόητες ευαισθησίες.


Άντε τώρα να βγάλεις άκρη για τη ζωή!!
Χαρακτήρες, ψυχοσύνθεση, επιρροές, εμπειρίες, αλλά και εκείνο το περιβάλλον που υπάρχει όταν θα γίνονται οι επιλογές και θα παίρνονται οι αποφάσεις, όλα φαίνεται να έχουν το ρόλο τους στη ζωή μας.
Μη πεις όμως ποτέ ότι αν θα τη ξαναζούσες τη ζωή σου από την αρχή, δε θα έκανες τα ίδια σφάλματα.Μωρέ τα ίδια ακριβώς θα έκανες!! Τα λάθη μας μπορεί να μας βασανίζουν, λέμε ότι μας μαθαίνουν, αλλά το μόνο που μαθαίνουμε είναι να τα…..ξανακάνουμε!!
Καλή Σαρακοστή λοιπόν.

Η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΞΙΩΝ.

Άνθρωποι και άνθρωποι κάθε τόσο ανεβαίνουν τα σκαλιά της κοινωνικής αναρρίχησης. Άνθρωποι που έχουν διακριθεί στις τέχνες, την επιστήμη, στη κοινωνική προσφορά, στα πεδία δραστηριότητάς τους.
Πολλοί γιατί πράγματι το αξίζουν. Άλλοι γιατί διαθέτουν «μέσα» που τους υποστηρίζουν. Άνθρωποι αξιόλογοι και άλλοι τιποτένιοι.

Αυτοί οι τιποτένιοι, με μόνο εφόδιό τους το άφθονο χρήμα.
Είναι αυτοί που μπορεί να διαθέτουν πλούτο, αλλά δεν έχουν τη προβολή, την αναγνώριση της κοινωνίας. Δε τους ξέρει κανείς.
Θέλουν όμως, σαν κάποιους ομοίους τους, να δουν τη φάτσα και το όνομά τους στις εφημερίδες, να τους αναγνωρίζουν στους δρόμους οι πολίτες. Να τους χαιρετούν, να τους ζηλεύουν.


Η ανάληψη της προεδρίας μιας επαγγελματικής ομάδας ποδοσφαίρου, προσφέρει σε πολλούς τέτοιους τιποτένιους να προβληθούν, να αποκτήσουν αυτό που τους λείπει:
την κοινωνική αναγνώριση.
Όσοι είδατε τον αγώνα Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού το περασμένο Σάββατο, θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι:
Κλοπή-αλλοίωση αποτελέσματος. Προπηλακισμός και ξυλοδαρμός παικτών του Παναθηναϊκού από χούλιγκανς του γηπεδούχου Ολυμπιακού. Ύβρεις κατά παικτών του ΠΑΟ και ειρωνική συμπεριφορά από το πρόεδρο του Ολυμπιακού.


Πρόεδρος της ιστορικής ομάδας του Πειραιά ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος.
Χυδαίο ύφος μπλαζέ- «σας γαμάω όλους», μισόκλειστα μάτια, κεφάλι που κινείται αριστερά-δεξιά υπό το βάρος προφανώς των… πετρωμάτων που περιέχει, είρων, γλώσσα προκλητική.
Αυτός ο τύπος κατέχει τη θέση του προέδρου της ποδοσφαιρικής Σούπερ Λίγκας, της αρχής που διευθύνει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο!!!
Και είχε το θράσος ύστερα από όσα απαράδεκτα συνέβησαν στο γήπεδό του και μέσα στα αποδυτήρια το Σάββατο, αλλά και με τη δική του προκλητική συμπεριφορά, να βγει και να πει ότι «διδάσκει ήθος και αρχές» !!!


Ιδού μια ανθολογία των λεχθέντων του, όπως αναγράφονται στις εφημερίδες:
«Σήμερα σας γαμήσαμε (προς παίκτες του ΠΑΟ). Δεν είδα να κτυπάνε παίκτες του Παναθηναϊκού. Αν θέλει να φύγει ο Σισέ από την Ελλάδα, να φύγει χωρίς τις φούστες και τις μπλούζες του. Λογικό να μπουν πέντε φίλαθλοι μέσα στο γήπεδο να πανηγυρίσουν (μπήκαν καμιά 200ριά).Τα παιδιά των ολυμπιακών μπορούν να πηγαίνουν χαρούμενα στο σχολείο τους κάθε Δευτέρα.»
Και άλλα πολλά εξόχως ομοιόμορφα χυδαία!!!


Το ποδόσφαιρο έχει πάρει πολύ άσχημο δρόμο στη χώρα μας.
Ποιοί Φταίνε;
Ορισμένοι πρόεδροι ορισμένων ομάδων που επιδιώκουν να συντηρούν χουλιγκανικούς στρατούς. Οι εκάστοτε υφυπουργοί και Γ.Γ. αθλητισμού που κάθε χρόνο δε κάνουν τίποτα για να ανατραπεί αυτό το απαράδεκτο κλίμα με τα εκτεταμένα επεισόδια στα γήπεδα. Οι εισαγγελείς που δεν επεμβαίνουν δυναμικά για τη τιμωρία των παρανομιών.
Που είναι οι ηλεκτρονικές κάμερες στα γήπεδα; Πότε τιμωρήθηκε ταραξίας των γηπέδων; Πότε και πως εφαρμόζεται ο νόμος;
Γιατί, στη πρώτη ρίψη φωτοβολίδας, κροτίδας, κτλ δεν εκκενώνεται ΑΜΑΣΩΣ η εξέδρα και δε τιμωρείται η γηπεδούχος ομάδα με αποκλεισμό της έδρας για μεγάλο χρονικό διάστημα;


Το ποδόσφαιρο της χώρας μας με τα προχθεσινά επεισόδια και τόσα άλλα που συμβαίνουν κάθε τόσο, έχει δυσφημιστεί διεθνώς. Τα επεισόδια κάνουν το γύρω του κόσμου στις τηλεοράσεις.
Ήδη σήμερα μεγάλοι παίκτες παγκόσμια γνωστοί δηλώνουν ότι θα φύγουν πλέον από τη χώρα μας, γιατί ήρθαν να παίξουν ποδόσφαιρο και όχι να προπηλακίζονται. Στο μέλλον θα μας έρχονται κάτι ξεχασμένοι και ξεπεσμένοι ξένοι παίκτες.


Είμαι περίεργος ποιος επιτέλους υπεύθυνος θα αναλάβει τις ευθύνες του και θα πάρει δραστικά θεσμικά μέτρα για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση. Ο Υφυπουργός; Ο εισαγγελέας; Ο πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας;
Και ο τύπος-πρόεδρος του Ολυμπιακού θα παραιτηθεί από τη θέση της προεδρίας της Σουπερ Λίγκας;

Y.Γ. Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφεται η ανάρτησή μου, από παντού ένοχη σιωπή. Καμία παρέμβαση απο τα θεσμικά όργανα του αθλητισμού ή του κράτους, εκτός της Ειαγγελίας Πειραιά.

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ......

Τώρα τελευταία μου είναι αδύνατο να κατανοήσω ορισμένες καταστάσεις. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάπου….χάνω στροφές!!
Δηλαδή βλέπω να μην υπάρχουν ευθείες γραμμές, μόνο τεθλασμένες, με στροφές 180 μοιρών.
Δηλαδή το άσπρο να βάφεται ξαφνικά μαύρο ή τέλος πάντων γκρίζο προς το ανθρακί στην ελαφρότερή του μορφή!!
Πλήρης παραποίηση εννοιών και λέξεων. Φάλτσα παντού.


Ακούς, συζητάς, διαβάζεις, ψάχνεις και προσπαθείς να τα ισορροπήσεις μέσα στο μυαλό σου, να καταλάβεις, να βγάλεις ρε αδερφέ ένα συμπέρασμα.
Αδύνατον, μπλέκεσαι.


Αναζητάς την αλήθεια, τη λογική, τη συνέπεια.
Πράγματι, ποια είναι η αλήθεια άραγε; Η αλήθεια του καθενός, η δική σου αλήθεια, αυτή του άλλου, οι 2-3 αλήθειες που υπάρχουν; Και που στηρίζεται η «ανάγνωση» της αλήθειας, στη λογική; Σε ποια λογική, ο καθένας έχει τη δική του λογική. Στην ηθική, σε αρχές και αξίες; Μα αυτά υφίστανται σήμερα;


Νομίζω ότι ζούμε στην εποχή της παρερμηνείας, της παραποίησης, της διαστρέβλωσης, στην εποχή του «είπα ξείπα, έχεσα τη παρόλα μου».
Ψάχνετε για συνέπεια, σταθερότητα απόψεων, ειλικρίνεια;
Προπαντός ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
Δέστε τι γίνεται με τους πολιτικούς μας π.χ. Πάρτε το πρόσφατο παράδειγμα. Πέρυσι ορκίζονταν ότι δε θα μειωθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Χθες είπαν ότι θα μειωθούν και στο τομέα αυτό και το είπαν αναίσχυντα, ήρεμα!
Βέβαια οι πολιτικοί ίσως δεν είναι καλό παράδειγμα γιατί αυτοί έχουν συνηθίσει στο ψέμα και στην παραπλάνηση όταν μιλούν στους πολίτες. Το ψέμα και η ανακολουθία είναι στο αίμα τους, δε στέκονται αλλιώς.


Δε ξέρω αν είναι οι δυσκολίες της ζωής τη περίοδο που περνάμε, που μας κάνουν σήμερα να λοξοδρομούμε καμιά φορά, να ανασκευάζουμε, να ανατρέπουμε, να ξεχνάμε δήθεν, να θολώνουμε γεγονότα, να προσπαθούμε να ξεφύγουμε ή να διαστρεβλώνουμε όσα είπαμε, πράξαμε, πιστέψαμε.
Πετάμε μια κουβέντα έτσι ασυνείδητα σε μια στιγμή ευφορίας ή γιατί ενσυνείδητα έτσι μας συμφέρει για να απαλλαγούμε από πιέσεις και κακοτοπιές εκείνης τηςστιγμής.


Δε ξέρω αν σήμερα η ειλικρίνεια θεωρείται προτέρημα ή ασυγχώρητη ανοησία.
Αν χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς, ζώντας όμως εκτός τόπου και χρόνου.
Δε ξέρω αν σήμερα εκτιμά κανείς περισσότερο την ειλικρίνεια ή τη πονηριά κι ακόμα χειρότερα τη κουτοπονηριά.
Δε ξέρω τελικά αν η επιβίωση, αν θέλετε μια καλή ζωή, στηρίζεται σήμερα στον υποχρεωτικό συμβιβασμό με τις επικρατούσες συνήθειες, όποιες κιαν είναι αυτές.
Στη μείωση κάθε προσωπικής αξιοπρέπειας, στη παράδοση άνευ όρων στο σλόγκαν «έτσι κάνουν όλοι», στη συνθηκολόγηση με μέχρι πρότινος απαράδεκτων καταστάσεων. Στη συνέχεια περνάμε στην αναζήτηση δικαιολογιών για την αθώωση της λοξοδρόμησής μας και την επανάκτηση του αυτοσεβασμού μας.


Τέλος πάντων, μη κουράζω το θέμα, αλλά τελευταία τα έχω χάσει λίγο. Και βρίσκομαι κάπως μετέωρος.

Η ΑΠΟΤΙΝΑΞΗ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ.

Πολύ ωραία λοιπόν, έληξε….αναίμακτα η παραμονή των μεταναστών στη Νομική Σχολή και όλοι όσοι ενεπλάκησαν στη λύση του προβλήματος – Υπουργοί, Πρυτάνεις, Αστυνομία, Δικαστικοί και κόμματα - είναι ενθουσιασμένοι. Δεν έπεσαν δακρυγόνα, δεν έπεσε ξύλο, όλα καλά λοιπόν !!

Το πρόβλημα όμως το μεταναστευτικό παραμένει οξύ σε όλη την Ευρώπη όπου φαίνεται να επικρατεί ακόμα η ξενοφοβία και ο ρατσισμός.
Κάποτε οι αποικιοκράτες Ευρωπαίοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Βέλγοι, Ολλανδοί, Πορτογάλοι) καταλήστεψαν τις χώρες από τις οποίες σήμερα οι πολίτες αναγκάζονται να ζητήσουν τη μοίρα τους αλλού. Τους άρπαξαν το πλούτο τους, τα πετρέλαια, τα μεταλλεύματα, το χρυσό, τα διαμάντια και μετά τους παράτησαν στη μοίρα τους. Το μόνο που έκαναν ήταν να στέλνουν στρατό στις ρημαγμένες και εξεγερμένες χώρες τους για να καταστείλουν εμφύλιες διαμάχες.


Φυσικό ήταν να θελήσουν να ξεχυθούν στις χώρες των πρώην κατακτητών τους, αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα.
Οι φτωχοί των αφρικανικών και των άλλων ασιατικών χωρών αντιμετώπισαν τη ξενοφοβία, έως ότου οι Ευρωπαίοι αντιλήφθησαν ότι μπορούσαν εύκολα να φορτώσουν στους μετανάστες εκείνες τις δουλειές που οι ίδιοι απαξίωναν πλέον να αναλάβουν.
Οι Άγγλοι που κάποτε έβριζαν τους ξένους με εκείνο το «bloody foreigner», τώρα σερβίρονται στα εστιατόριά τους από Φιλιππινέζες, τα λεωφορεία τους τα οδηγούν μαύροι και πλήθος μεταναστών εργάζονται στα καταστήματά τους.


‘Έτσι και εμείς εδώ στη χώρα μας αντιμετωπίσαμε πριν χρόνια τη πρώτη είσοδο ξένων από γειτονική χώρα. Και μετά άρχισε η ανεξέλεγκτη είσοδος από ξηρά και θάλασσα εκατοντάδων χιλιάδων άμοιρων μεταναστών, νομίμων και παράνομων.
Ήταν τότε η στιγμή που δίχως ολιγωρία, η πολιτεία θα έπρεπε να καταστρώσει μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική, να υπολογίσει πόσους ξένους θα μπορούσε να θρέψει η χώρα, σε πόσους μπορούσε και με ποιες προϋποθέσεις να χορηγήσει πολιτικό άσυλο και ιθαγένεια, να δώσει άδεια εργασίας και πως θα αντιμετώπιζε τους παράνομους. Να δημιουργήσει ευπρεπείς χώρους υποδοχής, να ετοιμαστεί τέλος πάντων να προσφέρει μια ανθρώπινη φιλοξενία στους δυστυχείς αυτούς ανθρώπους.
Γιατί το μεταναστευτικό αποτελεί και κοινωνικό πρόβλημα.


Αλλά που σχεδιασμός, που πολιτική προετοιμασίας !! Το μυαλό των πολιτικών μας ήταν στο Βατοπέδι και στη Σίμενς!!
Σπασμωδικές κινήσεις μόνο, δίχως προοπτική. Ένας νόμος πρόσφατα φτιαγμένος, πρόχειρος, ατελής.
Και να τώρα που το πρόβλημα φούντωσε, η πόλη γέμισε από αλλοδαπούς, σε ορισμένες συνοικίες η κατάσταση είναι αφόρητη, οι κάτοικοι φοβούνται να κυκλοφορήσουν, η εγκληματικότητα αυξήθηκε, η παραβατικότητα καθημερινή.


Και το μόνο δυστυχώς αποτέλεσμα είναι η ελληνική φιλοξενία να μετατραπεί για πολλούς σε ρατσισμό, να αυξηθούν οι φασιστικές φωνές κατά των μεταναστών, να ουρλιάζουν χυδαία στα κανάλια ορισμένοι δημοσιογράφοι κατά των 250 απεργών πείνας της Νομικής.


Ξεχνάμε ίσως το δικό μας μεταναστευτικό κύμα μετά το πόλεμο, όταν χιλιάδες Έλληνες κατέφυγαν στα ορυχεία του Βελγίου και στη Γερμανία για να βρουν δουλειά.
Ξεχνάμε ότι σήμερα εκμεταλλευόμαστε αισχρά τους μετανάστες όταν τους χρησιμοποιούμε εργάτες στα χωράφια μας, στο μάζεμα της φράουλας και της ελιάς, με τιποτένιους μισθούς, γιατί οι δικοί μας άνεργοι θεωρούν τη δουλειά αυτή χαμαλίκι. Σε πρόχειρα καταλύματα κοιμούνται εκεί οι μετανάστες, φτιαγμένα από χαρτόνια.
Όλα αυτά εμείς τα ξεχνάμε, γιατί έτσι μας βολεύει.


Ας σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε, να παρερμηνεύουμε, να αποσείουμε ευθύνες. Οι μόνοι που δε φταίνε για τη κατάσταση είναι οι μετανάστες.
Έχουν απόλυτα δίκαιο.
Για τη ζωή τους αγωνιούν.


Αν το ζητήσουν, ας τους δώσουμε τη κάρτα να φύγουν όσοι θέλουν για άλλες χώρες. Και οι κύριοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταργήσουν το κανονισμό του Δουβλίνου ΙΙ. Γιατί αυτή η περιοριστική πολιτική, όταν οι αρχές της Ε.Ε. μιλούν για ελεύθερη διακίνηση πολιτών;;




ΥΓ. Και μαζί με το μεταναστευτικό, ευκαιρίας δοθείσες, να και το πρόβλημα τoυ
       πανεπιστημιακού  ασύλου!!
       Μεγάλο το θέμα. Εκείνο που σήμερα θα έλεγα είναι οτι το άσυλο αποτελεί κατάκτηση
       των φοιτητών. Συνεπώς είναι δική τους υποχρέωση να το προστατεύουν  όταν
       κάποιες καταστάσεις ξεφεύγουν και παραμορφώνεται η αρχή του ασύλου.