ΑΠΛΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ.

Yπάρχουν κάποια πράγματα, θέλετε να τα πείτε αρχές, συνήθειες, απλές καθημερινές πρακτικές, που κληρονομούμε μέσα στην οικογένειά μας στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια.
Μας μένουν τουλάχιστον κάποια από αυτά, σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό. Γίνονται συνήθεια, τρόπος ζωής, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Φυσικά η ζωή προχωρεί, οι συνθήκες και το περιβάλλον μεταβάλλονται, προσαρμοζόμαστε, αποκτούμε δικές μας θέσεις και αντιλήψεις και διόλου απίθανο να αλλάξουμε κάποια στιγμή κάτι από όσα κάποτε είχαμε συνηθίσει.


Ένα λοιπόν από αυτά που θεωρώ ότι μπορεί να διατηρήσουμε είναι η προτίμηση σε μια ……..εφημερίδα, αυτή που βλέπαμε να έρχεται στο σπίτι μας κάθε μέρα, επιλογή των δικών μας.
Πολύ απλό το πράγμα θα μου πείτε. Ναι αλλά γίνεται!


Έτσι λοιπόν και στη δική μου περίπτωση, δύο ήταν οι εφημερίδες που έφταναν κάθε μεσημέρι στο σπίτι μας.
Αυτές πρωτόπιασα στα χέρια μου και έτσι συνήθισα να διαβάζω τη μία από αυτές όταν….ανεξαρτητοποιήθηκα λόγο ηλικίας!!
Μου ήταν αδύνατο να την αποχωριστώ. Απλά την είχα συνηθίσει. Είχε πάρα πολύ και ποικίλη ύλη και τη διάβαζα πάντα με μία συγκεκριμένη μέθοδο: πρώτα τη σελίδα των αθλητικών, μετά το κύριο άρθρο και στη συνέχεια σαν να διάβαζα βιβλίο, έφτανα στο τέλος της.
Ήξερα να τη κρατώ στα χέρια μου, να τη χειρίζομαι …..με σεβασμό!
Κι αν κάποια μέρα για κάποιο λόγο δεν «έβγαινε», ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε!


Εκείνο όμως που απαιτούσα πάντα από μια εφημερίδα ήταν η ανεξαρτησία της, η αποφυγή φανατικής γραφής. Ήθελα τη καταγραφή των γεγονότων, των ειδήσεων με τρόπο ανόθευτο, ακομμάτιστο, αληθινό.
Επιζητούσα την είδηση και ήθελα με βάση τη σαφήνεια, να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα και να κάνω τις δικές μου κρίσεις. Δε μου άρεσε ποτέ η φανατική φυλλάδα που προσκολλημένη κομματικά, σου παρουσιάζει το μαύρο άσπρο.
Έχουν φυσικά το δικαίωμα και οι δημοσιογράφοι να εκφέρουν γνώμη, να πάρουν θέση, αλλά τότε θα πρέπει το άρθρο να έχει υπογραφή και οι θέσεις να παρουσιάζονται σα προσωπικές αντιλήψεις του δημοσιογράφου.


Κάποια λοιπόν στιγμή η καλή μου εφημερίδα άρχισε να κάνει….. νερά. Τη διέκρινε ένα «ναι μεν αλλά…», κάτι περίεργες απόψεις που κάτι μου μύριζαν.
Μια πολύ αγαπητή μου φίλη, μου άλλαξε λοιπόν συνήθεια, προτείνοντάς μου μια άλλη εφημερίδα που κατά τη γνώμη της πληρούσε απόλυτα όλα όσα ζητούσα.
Και είχε δίκαιο…. δυστυχώς, γιατί άθελά μου. ….ενδυνάμωσα και ισχυροποίησα τον…αδιαπραγμάτευτα ισχυρισμό της ότι εκείνη έχει πάντα δίκαιο!!!
Τι εγωισμός αλήθεια όταν σκεφτεί κανείς ότι χαρακτηρίζει εμένα σαν το μεγαλύτερο εγωιστή που έχει συναντήσει!!!


Έτσι εδώ και ένα χρόνο τώρα, στα χέρια μου βρίσκεται μια άλλη αγαπημένη, έτσι όπως πραγματικά τη θέλω, μια πραγματικά ανεξάρτητη εφημερίδα, με πολύ καλούς δημοσιογράφους που σέβονται το πολίτη και παρουσιάζουν τα γεγονότα αυτούσια.
Το μόνο πράγμα που κράτησα από τη παλιά μου προτίμηση είναι η μέθοδος ανάγνωσης, πρώτα αθλητικά κτλ.
Είναι σύντομη και περιεκτική, σε πληροφορεί για τα πάντα από κάθε μεριά του πλανήτη, έχει χιούμορ, όταν φυσικά δεν αναφέρεται στη σκληρή σημερινή ελληνική πραγματικότητα.
Με πραγματική μανία την αναζητώ κάθε πρωί και κυριολεκτικά τη ξεφυλλίζω. Έχει πλέον γίνει απαραίτητη καθημερινή μου συντροφιά.


Δε ξέρω αν η σημερινή σκληρή εποχή της αβεβαιότητας επιβάλλει πολύ εύκολα αλλαγή συνηθειών. Σκέφτομαι μήπως επιζητούμε την αλλαγή, ακόμα και για πολύ απλά πράγματα, σαν μια μορφή διαφυγής και ανακούφισης από όσα μας προβληματίζουν καθημερινά.
Και φυσικά κανείς δε μπορεί να μας διαβεβαιώσει που θα καταλήξουν τελικά αυτές οι εναλλαγές που μας συμβαίνουν.
Kορώνα γράμματα η ζωή μας!!

Ε ΝΑΙ, ΤΕΛΟΣ....

Εντάξει, ομολογώ ότι το παράκανα στις διακοπές φέτος. Εκεί που έλεγα ότι ύστερα από μια βδομάδα στην Εύβοια τελειώσαμε, να και ένα νέο δεκαήμερο καθισιού.


Ένα ζευγάρι πολύ αγαπημένων μου φίλων, παραχώρησε το εξοχικό τους σπίτι σε παραλία της Κορινθίας όπου πέρασα πέντε υπέροχες μέρες κοντά στη θάλασσα. Φαίνεται όμως ότι ο οργανισμός μου δεν είχε χορτάσει ακόμα και έτσι πήρα τα βουνά και ανέβηκα στα Τρίκαλα Κορινθίας, σε υψόμετρο 1.100μέτρων.

Είχα πάρα πολλά χρόνια να κάνω διακοπές σε βουνό, συνήθως τη περίοδο των διακοπών την έχουμε συνδέσει με τη θάλασσα και τις βουτιές στα γαλανά μας νερά. Και όμως με τη ζέστη που επικρατούσε και το γεγονός ότι ο πολύ ζεστός καιρός με κτυπάει στα νεύρα, τα Μεσαία Τρίκαλα αποδείχθηκαν πραγματικά ο,τι έπρεπε για μένα. Πέντε πολύ όμορφες μέρες, δροσερές, σε ένα πανέμορφο σαλέ, φτιαγμένο από πέτρα και ξύλο.

 Δεν είχε πολλά πράγματα να κάνεις εκεί είναι η αλήθεια. ‘Όμως η μέρα περνούσε με διάβασμα, εφημερίδες και φυσικά ταβερνάκια, ουζάκι, τσίπουρο και καλό φαγητό. Μάλιστα ένα από αυτά τα μέρη, το Τζίνι, έγινε το καθημερινό μου στέκι, μεσημέρι και βράδυ.

Πανέμορφο το μοναστήρι του Αγίου Βλάσση, μέσα στα λουλούδια και το πράσινο.

Όλη η περιοχή είναι πνιγμένη στα πλατάνια, τις καρυδιές και άλλα πανύψηλα δένδρα.


Ε, τώρα πλέον όλα τελείωσαν οριστικά. Αρκετά για φέτος. Εν αναμονή ενός πολύ δύσκολου χειμώνα. Καλά νάμαστε.

                                                              

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.....

Λοιπόν και τι δε βλέπεις και τι δεν ακούς κατά τη διάρκεια των διακοπών σου σε οποιοδήποτε μέρος κιαν πας. Φεύγοντας θέλεις ν΄αφήσεις πίσω σου τα προβλήματα, τα «συνηθισμένα» με τα οποία σε έχει πνίξει η καθημερινότητα, να διώξεις σκέψεις για το αύριο, να αναβάλεις ένα σωρό πράγματα για το «μετά τις διακοπές».


Ξεκινάς με λαχτάρα να περάσεις καλά σε τόπους γνωστούς ή ακόμα άγνωστους. Ο καθένας μας έχει το δικό του κώδικα διασκέδασης και ξεκούρασης, διαφορετικό το «πέρασα καλά» του καθενός μας.

Έτσι ξεκίνησα κι εγώ για τη παραλία της Αγίας Άννας στη Βόρειο Εύβοια, ύστερα από … ενδελεχή έρευνα που με έπεισε για σωστή επιλογή.

Η διαδρομή προς το προορισμό μου ήταν στο μεγαλύτερο μέρος υπέροχη, ένας πολύ καλός δρόμος μέσα από πλατάνια, πανύψηλα δένδρα και τρεχούμενα νερά.

Το ξενοδοχείο απόλυτα εναρμονισμένο με το περιβάλλον, κτισμένο με πρωτότυπο τρόπο. Τα διαμερίσματα ισόγεια με ένα ακόμα όροφο, χωρισμένα σε δύο σειρές δεξιά και αριστερά ενός πλακόστρωτου διαδρόμου. Κάθε μπλοκ δωματίων είχε το δικό του κηπάκο.

Τα δωμάτια τεράστια με όλα τα απαραίτητα και πολύ δροσερά που δε χρειαζόταν η χρήση κλιματισμού.

Τα γεύματα πλούσια. Η πλαζ, ένα κομμάτι μιάς παραλίας 3 χιλιομέτρων, εξοπλισμένη με ψάθινες ομπρέλες και τραπεζάκια για το καφέ που μπορούσες να παραγγείλεις να σου φέρουν από το μπαρ. Το σέρβις γενικά άψογο από προσωπικό νεαρότατης ηλικίας μεταξύ των οποίων και δύο αλλοδαπές.

Είχα όμως και κάποια παράπονα. Η μουσική στις πισίνες και στα εστιατόρια ήταν υπερβολικά δυνατή. Ο εσπρέσο μετριότατος ενώ δεν είχαν… ούζο, κάτι που το ήθελα …απεγνωσμένα μετά το μπάνιο μου !

Γεμάτη από καφέ και ταβερνάκια ήταν η Παραλία της Αγίας Άννας. Μου έκανε εντύπωση το πόσο φροντισμένα ήταν όλα εκεί, ενώ το χωριό δεν έλεγε τίποτα. Ένα νεαρό ζευγάρι ντόπιων είχε κάθε βράδυ έκθεση χειροποίητων κοσμημάτων στη παραλία.

Βέβαια υπήρχαν και τα κακά που συναντάς σε πολυσύχναστα μέρη στις διακοπές σου. Γονείς που πιστεύουν ότι τα βλαστάρια τους μπορούν να αλωνίζουν ουρλιάζοντας, να φέρονται σα στο σπίτι τους. Έβλεπες και τα διάφορα… «συστήματα ανατροφής»: το παιδί που τσίριζε και οι παρακείμενοι γονείς αδιαφορούσαν, ενώ σε άλλο παρόμοιο περιστατικό έπεφτε φάπα!

Τελικά με τη κατάσταση αυτή συχνά αναζητούσες τη παρέμβαση του… Ηρώδη !!

Γενικά καλά τα πέρασα. Τώρα είμαι έτοιμος να βουτήξω στη γνωστή καθημερινότητα και να στηρίξω το μέλλον μου στις υποσχέσεις του πρωθυπουργού μας αφού όπως λέει, έμπλεος πατριωτικών συναισθημάτων έσωσε τη τιμή της Ελλάδας και θα μας κάνει τώρα ευτυχισμένους πολίτες !!

...................

Never will I ever leave your side.
Forever I΄ll be there.
Always, not sometimes, like the tide....