ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ....

Με τον καιρό…..

Mε τον καιρό, όλα περνούν, σβήνουν….λένε.


Μπορεί ο χρόνος να εξασθενίζει αντοχές, πάθη,συναισθήματα, να μακιγιάρει, ν΄αλλάζει…..


Πως να σβήσουν όμως οι αναμνήσεις που σε κρατούν ακόμα ζωντανό, …. εκεί… τότε που ένιωθες ότι άξιζε πραγματικά να ζεις….


Όχι, όχι ο καιρός δε μπορεί να τα σβήνει όλα….. εκείνες οι μέρες, οι στιγμές  άσβηστες για πάντα και ας μην είναι πια εδώ……

ΕΡΩΡΕΥΜΕΝΟΣ.....

Σπάνια είχα την ευκαιρία να τη δω, δε με εντυπωσίαζε κιόλας. Πριν 17 χρόνια μπήκε ξαφνικά στη ζωή μου, τη γνώρισα από κοντά και όσο περισσότερο τη γνώριζα ανακάλυπτα όλο και κάτι παραπάνω που με γοήτευε. Την ερωτεύτηκα.

Αναζητούσα πάντοτε τη ηρεμία, ένα τρόπο να ξεφεύγουν οι σκέψεις μου από τα νούμερα που με κούραζαν καθημερινά λόγο της φύσης της δουλειάς μου. Αναζητούσα «χώρο», με έπνιγαν τα κάθε λογής όρια. Αναζητούσα τη συντροφιά, να υπάρχω κάπου, να νιώθω ότι ανήκω κάπου.
Μου τα προσέφερε όλα, απλόχερα, δίχως αντάλλαγμα, δίχως δισταγμούς. Παραδόθηκα. Δέθηκα. Και είμαι ευτυχισμένος.

Όχι, δε περιγράφω τον έρωτά μου για μια γυναίκα ! Μα τι νομίζετε, ερωτεύεσαι ακόμα και άψυχα πράγματα, όπως ένα τόπο που μένεις, ένα στέκι που συχνάζεις, ακόμα και ένα παγκάκι σ΄ένα πάρκο.
Είμαι ερωτευμένος με τη περιοχή που ζω εδώ και 17 πλέον χρόνια.

Γεννήθηκα στο κέντρο της Αθήνας, κολωνακιώτης με κεφαλλονίτικη καταγωγή.
‘Έζησα μετά στη Φιλοθέη, στα Πατήσια, μετά πάλι κέντρο και μετά λίγο… απόκεντρα, για να βρεθώ τελικά εδώ.
Είναι περίεργο λοιπόν, πολλές φορές λυπάμαι γιατί δε γεννήθηκα εδώ, στο τόπο που οι παλαιότεροι τον περιγράφουν τόσο όμορφο, όταν ακόμα τίποτα δε προμήνυε την οικιστική « ανάπτυξη ». Ευτυχώς όμως δεν έχασε την ομορφιά του.

Το σπίτι μου είναι πολύ μικρό, ένα επίπεδο με το έδαφος και με δική του καγκελόπορτα από το κήπο. Ας πούμε κήπο, έξω από τη πόρτα μου μια αλέα, ένα παρτέρι με θαμνάκια και ένα άλλο υπερυψωμένο με διάφορα είδη δένδρων που προσφέρουν ευχάριστη δροσιά.
Κάθομαι λοιπόν στο κηπάκο μου να γράψω, να διαβάσω, να πιώ το καφέ ή το ούζο μου, να αφεθώ στις σκέψεις μου. Ηρεμώ και ξεφεύγω, ταξιδεύω.

Πάντοτε τα απλά, τα πολύ απλά πράγματα με γοήτευαν.
Αυτό λοιπόν το τόσο απλό μου προσφέρει το μέρος που ζω.
Έχω πραγματικά μια ερωτική σχέση με το τόπο αυτό. Δε θέλω να φύγω από εδώ και αγωνιώ μήπως κάποια στιγμή αναγκαστώ να εγκαταλείψω το νοικιασμένο σπίτι μου.
Μου φαίνεται κυριολεκτικά αδιανόητο.

Γιατί με αυτό το χώρο είμαι ολοκληρωτικά δεμένος. Σκέφτομαι ότι ίσως κάποια γεγονότα συμβάλλουν στο να δενόμαστε με τόπους και καταστάσεις. ’Ίσως γιατί έζησες τα πιο ευτυχισμένα και γεμάτα χρόνια της ζωής σου. Γυρνώντας στα δρομάκια με τα πλατάνια, στα στέκια σου, ηχούν λόγια που κάποτε άκουγες, ζωντανεύουν εικόνες, βιώματα, ξαναζείς στιγμές, μαζεύεις και συνθέτεις κομμάτια μιάς μοναδικής περιόδου της ζωής σου.
Δε μπορείς να απομακρυνθείς από όλα αυτά. Νιώθεις όλες αυτές οι αναμνήσεις να σε αγκαλιάζουν και αφήνεσαι σκλάβος αυτών και του τόπου που τις έζησες…. Έτσι και για μένα, όλα μαζί, « εκείνα », ο τόπος, ο κήπος μου, τα τόσο όμορφα και τα απόλυτα δικά μου….
Το μόνο παιγνίδι που έπαιξε η μοίρα είναι ότι χάθηκαν χρόνια, όλα ήρθαν τόσο αργά.

ΓΕΛΑ ΠΑΛΙΑΤΣΟ...

Αναμνήσεις. Γεγονότα και εμπειρίες που έζησες στο παρελθόν σου. Καμιά φορά αρκεί ένα τυχαίο συμβάν, μια φωτογραφία, ακόμα και μια λέξη, για να σε γυρίσει πίσω σ΄αυτές τις μέρες, σ΄εκείνες τις ανεπανάληπτες στιγμές.
Θύμησες. Μ΄ένα χαμόγελο ή μ΄ένα δάκρυ.

Αλλά αν αυτός ο γυρισμός, αυτές οι αναμνήσεις σε φέρνουν εκεί ακριβώς σ΄Αυτό, ναι σ΄Αυτό το κομμάτι της ζωής σου ,σ΄Εκείνη τη πιο σημαντική, συγκλονιστική, μοναδική περίοδο…
Σε κυριεύει η νοσταλγία, η λαχτάρα της «επιστροφής» να ξαναζήσεις «Εκείνα», έτσι όπως ξαναζωντανεύουν τώρα…..

Ήταν τότε που ένιωσες ότι είχες επιτέλους βρει αυτό που πάντα ζητούσες, έτσι αναπάντεχα ίσως, αλλά κατάλαβες ότι δε θάθελες τίποτα άλλο, σου αρκούσε μόνο να μένεις « Εκεί». Για πάντα.
Μα γιατί βιάζεται τόσο πολύ η ζωή να προχωρήσει !
.
Κοινή χιλιοειπωμένη ευχή τα «χρόνια πολλά». Τι να τα κάνεις όμως;
Δε μετριέται η ουσία της ζωής με τα χρόνια. Δε μετριέται το «ΕΖΗΣΑ» με αριθμούς. Ένιωσες, γεύτηκες, γέμισες. Να η πεμπτουσία, το απόσταγμα της ζωής, όσο κιαν κράτησε.

‘Όλα αυτά όμως πέρασαν, το ξέρεις. Οι αναμνήσεις του χθες δεν έμειναν απλά θύμησες φευγαλέες. Γίνεσαι σκλάβος του παρελθόντος. ΄Εχεις δεθεί μ΄εκείνη τη περίοδο. Ούτε θέλεις, μα ούτε και μπορείς να ξεφύγεις, είναι σα να θέλεις να δραπετεύσεις από την ίδια σου τη ζωή.
Σε πνίγει τώρα η νοσταλγία.

Όμως πρέπει να προσπαθήσεις, εσύ να μένεις κοντά ….αλλά και τόσο μακριά ! Εσύ ναι, μπορεί να το θέλεις, μπορεί να το λαχταράς, μπορεί και να ελπίζεις ότι «Εκείνα» θα ξανάρθουν….Μάταια.
Το διακρίνεις πια στην άδεια ματιά, στις ψυχρές λέξεις, στις ελεγμένες κινήσεις.

Αλλά μένεις εκεί, δίπλα, αρκούν έστω και τα ελάχιστα.
Κράτησε, πάλεψε, ξεπέρνα κάθε τι μέσα σου, να φανείς δυνατός. Καταπάτησε, κρύψε αισθήματα, επιθυμίες, ελπίδες, ναι έτσι πρέπει, έτσι σε θέλουν, έτσι γίνεσαι πια ανεκτός.
Παίξε λοιπόν.
«Γέλα παλιάτσο» ! Ακριβώς.

Και ο χρόνος περνά ,ασταμάτητος, αδυσώπητος. Νιώθεις απελπιστικά μόνος, τελειωμένος. ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΟΛΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΟΤΕ…..

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μείνεις πιστός στον όρκο που έδωσες, έστω κιαν δε του δίνουν πια σημασία. Άλλωστε δε το οφείλεις σε κανένα. Μόνο στον εαυτός σου. Τα έζησες όλα τόσο έντονα με όλες σου τις αισθήσεις.
Κράτησαν όμως τόσο λίγο.
Και πάντα θα τα νοσταλγείς…Μ΄ένα χαμόγελο ή μ΄ένα δάκρυ….

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ......

Έψαχνα να βρω μια συγκεκριμένη φωτογραφία που είχα υποσχεθεί να τη δώσω κάπου. Δε θυμόμουν που την είχα βάλει μέσα στα 6 άλμπουμ φωτογραφιών που έχω.
Την είχα ξεχωρίσει, ήταν μια ιδιαίτερη φωτογραφία – ενθύμιο και για μια στιγμή ανησύχησα. Είναι εκείνες οι στιγμές που αγωνιωδώς ψάχνεις να βρεις κάτι και τελικά εμφανίζεται στο πιο απίθανο μέρος.
Ψάχνοντας λοιπόν έπεσα επάνω σε μια σειρά φωτογραφιών τη περίοδο των τελευταίων πια τάξεων μου στο Κολέγιο. Κολεγιόπαις βλέπετε !

Και να αγκαλιασμένος τρυφερά με τη Φρόσω !! Γύρισαν όλα πάλι στο μυαλό μου, εικόνες μιας περιόδου των αλησμόνητων ανέμελων χρόνων καθώς τέλειωνε πια η εφηβεία, χρόνων των ελπίδων, των ονείρων, το ξεκίνημα για το άγνωστο της ζωής. Αλήθεια, δεν είναι πιο συναρπαστικό, πιο συγκλονιστικό να ξεκινάς για κάτι που σου είναι πρωτόγνωρο, μια περιπέτεια δίχως ορατό το τέλος της !

Επάνω σε ένα καράβι, προορισμός μας εδώ κοντά, παρέα τρία ζευγάρια.
Θυμάμαι. ‘Ένας φίλος μου, τώρα γνωστός δικηγόρος, ο πλακατζής της παρέας. Ο άλλος, πιο συγκρατημένος, γνωστός κι αυτός έμπορος.
Ο δικηγόρος έβγαινε πρώτη φορά με εκείνη τη κοπέλα. Δε του άρεσε, από την αρχή μου είπε ότι θα την αφήσει.
« Μα δε τη βλέπεις, μου έλεγε, ένα πλάσμα ατσούμπαλο, καθόλου θηλυκό, με τεράστιο κώλο, σα το Στρόμπολι είναι !! ».
Ηφαίστειο την έβγαλε, αν και δεν είχε δοκιμάσει τις… ηφαιστιογενείς επιδόσεις της.
Ο έμπορος ανέλυε στη δική του κοπέλα το εμπορικό του δαιμόνιο, αλλά μάλλον εκείνη έδειχνε αδιάφορη.

Και εγώ; Εγώ με τη Φρόσω μου, ριγμένη επάνω μου- ακατανίκητος βλέπετε- δεν εννοούσε να ξεκολλήσει ! Καλή κοπέλα, κεφάτη, νόστιμη, αλλά εγώ μπλεξίματα δεν ήθελα και εκείνη πήγαινε να σοβαρέψει την υπόθεση, να της δόση…. μέλλον. Ετοιμαζόμουνα μετά την αποφοίτηση να φύγω για την Αγγλία και το μυαλό μου ήταν εκεί.

Ναι, απολαύσαμε τη παράσταση στην Επίδαυρο. Ο γυρισμός ήταν πιο χαλαρός. Ήταν όμως ένα ακόμα από εκείνα τα όμορφα, άνετα, ξέγνοιαστα Σαββατοκύριακα εκείνης της περιόδου της ζωής μου, που ξαναθυμήθηκα συμπτωματικά , ψάχνοντας να βρω μια φωτογραφία. Μόνο που δε ξέρω τι απέγινε η Φρόσω καίτοι ήμασταν μαζί περίπου ένα χρόνο.

Δε μ΄αρέσει να ξαναβλέπω παλιές φωτογραφίες, φέρνουν αναμνήσεις, αναμνήσεις που δεν είναι πάντοτε ευχάριστες. « Μα εικόνες ζωής είναι » θα μου πείτε. Είναι η ζωή πάντα ευχάριστη;
Ας μη μπούμε σε άλλες συζητήσεις τώρα….

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ.

Σύμφωνοι, η ζωή είναι μια και μοναδική, είναι ωραία, αλλά σύντομη. Περνά από τα ήρεμα στις θύελλες , από τη χαρά στη θλίψη, από την αισιοδοξία στα απαισιόδοξα.
Μας διδάσκει στη πορεία της, μας εφοδιάζει με εμπειρίες, παίρνουμε αποφάσεις, πολλές καθοριστικές, κάνουμε λάθη, τα πληρώνουμε ή τα λατρεύουμε.
Αλλά προχωράμε.
Ζούμε μέσα σ΄ένα κόσμο που μας γοητεύει, μας θυμώνει, μας χαροποιεί, μας πικραίνει. Ζούμε φιλίες, έρωτες, την επαγγελματική μας διαδρομή.
Και προχωράμε.
Όμως αλήθεια ,πόσες φορές , μέσα σ΄αυτή τη πορεία, παραμένουμε αυτοί που πραγματικά είμαστε, έτσι, αληθινοί, ατόφιοι, γνήσιοι, ,μπροστά σε περιστατικά που μας προκαλούν διλήμματα στάσης ;
Υποκύπτουμε, συμβιβαζόμαστε για να προχωρήσουμε, να ξεπεράσουμε αυτό που, ξεγελώντας τον εαυτό μας, χαρακτηρίζουμε « ανεπαίσθητο, μικρό ».
Πονάμε μέσα μας γιατί προδίδουμε τη γνησιότητά μας.
Αλλά πρέπει να ζήσουμε.
Και όταν κάποια στιγμή αυτό που θέλουμε γίνεται όρος ζωής, απαραίτητο ,η μοναδική έγνοια, απόλυτη ταύτιση της ύπαρξής μας, όταν νιώθεις ότι « αυτό » δε θα ξεριζωθεί ποτέ από μέσα σου…..
Αλλά το βλέπεις να απομακρύνεται, να ξεθωριάζει, να σβήνει. Τότε λοιπόν αλλάζεις εσύ ,συμβιβάζεσαι, πρέπει να απαρνηθείς τα αισθήματα σου, να προσποιηθείς, να προδώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, ή να φύγεις , παραμένοντας αυτός που είσαι, διατηρώντας άσβεστα μέσα σου όλα, ανήμπορος να μεταμορφωθείς σε κάτι άλλο.
Από πού θέλεις να ξεφύγεις, από τη ζωή ή τον εαυτό σου, ποια μάσκα θέλεις να φορέσεις για να μη γελοιοποιηθείς στο καθρέφτη σου;
Τι δίλλημα της ζωής κιαυτό, να προτιμήσεις τη ψευτιά ή την αλήθεια ! Και πόσο βαρύ είναι το τίμημα εάν επιλέξεις το πρώτο.
Πόσες αβάσιμες, ετοιμόρροπες δικαιολογίες θα πρέπει να βρεις για να στηρίξεις την επιλογή σου.
Μεγάλο το δίλλημα….

ΑΧ ΒΡΕ ΜΑΝΑ ΤΙ ΜΟΥΚΑΝΕΣ....

Το καταλαβαίνω , έτσι ήταν η εποχή σου, η κοινωνία, η καθημερινότητα. Με εκείνα τα πρότυπα ήθελες να με μεγαλώσεις. Και με αυτά που ένιωθες στη ψυχή σου ότι θα ήταν καλύτερα για μένα.
Εξάλλου, πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Είχες ένα αγγελικό πρόσωπο, έβγαζες μια ηρεμία, καλοσύνη, συμπόνια, μια τρυφερότητα, μια γλυκύτητα. Δεν είχες καμιά κακία μέσα σου, ποτέ να πεις κακό λόγο για τον άλλο. Στο χαμόγελό σου, όλο το ψυχικό σου μεγαλείο.

Δυό πράγματα μου τόνιζες πάντοτε και γιαυτά αγωνιούσες : να γίνω καλός άνθρωπος και να προσέχω την υγειά μου.

Να γίνω λοιπόν « άνθρωπος » έντιμος ,ειλικρινής, συμπονετικός, με συναισθήματα και κατανόηση. Ήθελες τόσο πολύ να γίνω γιατρός και με έβαζες να σου υποσχεθώ ότι μιά μέρα την βδομάδα θα φροντίζω δωρεά φτωχά άτομα.
Με σπούδασες στο καλύτερο σχολείο, με έστειλες μετά στην Αγγλία, μόνο που δε σπούδασα ιατρική.
Και όταν τελείωνα εκεί το Πανεπιστήμιο και μου πρόσφεραν αμέσως εργασία, δεμένος και με μια πολύ όμορφη σχέση, εγώ προτίμησα την Ελλαδίτσα.

Όσο για την υγεία μου, αχ καημένη μάνα, υγεία εσύ, ποδόσφαιρο εγώ, να γυρίζω με ματωμένα και μαυρισμένα πόδια, χέρια και γρατζουνισμένα μούτρα από τους καυγάδες.
Αρρώσταινες εσύ περισσότερο μόλις πάθαινα εγώ το παραμικρό.

Και σαν να ήθελες να με πείσεις ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον άνθρωπο, το απέδειξες με το δικό σου τραγικό τέλος . Δε πρόλαβα να σε χορτάσω. Σ’ έχασα τόσο μα τόσο νέα, κτυπημένη από την άθλια αρρώστια.
« Τους καλούς τους παίρνει ο Θεός κοντά του » μου έλεγαν για παρηγοριά.

Έκανες πάντα ο,τι μπορούσες για να μου μεταδώσεις τα δικά σου χαρίσματα.
Και δυστυχώς βρε μάνα ,το κατάφερες.

Εσύ έζησες όμως σε άλλο κόσμο, μέσα σε άλλο περιβάλλον, πιο ανθρώπινο. Που να φανταζόσουν πόσο πολύ θα άλλαζαν όλα.
Άραγε, αν ζούσες σήμερα, πάλι « καλό άνθρωπο » θα ήθελες να με κάνεις ;
Γιατί τα όσα χαρίσματα μου μετέδωσες, σήμερα, σ΄αυτή τη κοινωνία, το περιβάλλον, το κόσμο , συχνά αντιμετωπίζουν τη χλεύη, την αδιαφορία των άλλων.
Τίποτα πια δε κατορθώνεις κρατώντας το σταυρό στο χέρι,, δε προχωράς και πολύ έτσι, σημασία δε θα σου δώσουν, θα ξεμείνεις. Που να διακρίνεις ευαισθησίες, συναισθήματα, κατανόηση. Λείπει ο ανθρωπισμός.
Συναντάς μόνο την υποκρισία, τη ψευτιά, τη κακία, την αδιαφορία, τη φτήνια, το δήθεν.

Πόσο δύσκολα είναι σήμερα να καταλάβεις τι είναι ο άλλος. Διστάζεις να δείξεις εμπιστοσύνη, να μοιραστείς ο,τι σε απασχολεί, να ανοίξεις τη ψυχή σου. Η κοινωνία σκληρή και αδιάφορη, ένα ασκέρι. Μονάδες πια ο καθένας μας εκεί μέσα. Διάσπαση. Κοινωνική συνοχή διαλυμένη.
Ζούμε μόνο για το σήμερα, να απολαύουμε μόνο το εφήμερο, αδιάφοροι για το αύριο.

Δεν είναι όμως ο φόβος του άγνωστου τέλους μας, που μας κάνει να ζούμε μέρα με τη μέρα. Έτσι διαμορφώθηκε στην εποχή μας ο τρόπος, η φιλοσοφία αντιμετώπισης της ζωής.

Μάνα, τι να συνεχίσω να σου λέω. Ξέρεις, θα ήσουν τόσο θλιμμένη, απροστάτευτη, θα έσβηνε το γλυκό σου χαμόγελο αν ζούσες σήμερα. Δυσεύρετη η δική σου ψυχική ευγένεια.

Εσύ μ΄έμαθες όπως ένιωθες καλύτερα. Μου μετέδωσες ο,τι πιο όμορφο είχες στη ψυχή σου. Να ξέρεις όμως πόσο βασανίζομαι, πόσο παλεύω, πόσο απογοητεύομαι σήμερα. Αυτά τα χαρίσματα είναι τόσο ανώφελα πια. Κιαν κάτι παρέλειψες να μου μάθεις είναι πώς να αντιστέκομαι στη Μοίρα.

Τώρα, ψάχνουμε ο ένας τον άλλο, να συναντηθούμε στο ίδιο ψυχικό επίπεδο. Προσπαθούμε να διαφυλάξουμε ο,τι νιώθουμε, να προστατευτούμε από εκείνους τους « άλλους», εκείνους που θεωρούν αρρώστια τις ευαισθησίες, τα συναισθήματα, την ανθρωπιά . Εκείνους που δε ξεχωρίζουν τα ανθρώπινα από τα ζωώδη.

Μην ανησυχείς όμως μάνα εκεί που βρίσκεσαι. Σου υπόσχομαι να μην αλλάξω. Εδώ θα είμαι, έτσι όπως με θέλησες. Θ α επιβιώσω.
Κιαν κάποια στιγμή λίγο παρεκκλίνω, αν σε μια στιγμή αδυναμίας λίγο ξεφύγω από όσα με γέμισες, συγχώρα με, θα ξαναγυρίσω γρήγορα στον εαυτό μου, αυτός που είμαι, έτσι όπως είμαι.
Έχε μου εμπιστοσύνη…..

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ.....

Δεν αρνήθηκα ποτέ να ακούσω οποιοδήποτε είδος μουσικής ,αν και οι προτιμήσεις μου είναι η όπερα, τα ιταλικά τραγούδια και οι μπαλάντες.
Μου αρέσει μια μουσική " μουσική ", μελωδική, τρυφερή, ευαίσθητη.
Πάντοτε όμως για μένα ουσία δεν έχει μόνο η μελωδία, αλλά και οι στοίχοι, τα λόγια.

Υπάρχουν π.χ. λαϊκά τραγούδια που τα λόγια τους είναι μια αφήγηση ζωής και που ταιριασμένα απόλυτα με τις μελωδικές διακυμάνσεις, καταλήγουν μεν σε ένα όμορφο άκουσμα, αλλά και σε μια συναισθηματική φόρτιση.

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν εκτελεστές με πολύ όμορφες φωνές και εμφάνιση, που όμως ακολουθούν τη μελωδία και απαγγέλουν τους στοίχους. Απλά τραγουδούν, δεν ερμηνεύουν.
Και επειδή μιλάμε για καλλιτεχνία, πιστεύω ότι η ερμηνεία, δηλαδή η έκφραση, η ευαισθησία, η αισθαντική των στοίχων, είναι εκείνο που κάνει ένα τραγουδιστή να ξεχωρίζει.

Πήγα και άκουσα το Σταμάτη Κραουνάκη. Δεν έχει φωνή ο άνθρωπος, εξαίρετος στιχουργός και συνθέτης είναι. Και όμως με αυτή την ιδιόρρυθμη ,βραχνή του φωνή, όποτε το κάνει, ερμηνεύει στη κυριολεξία τα τραγούδια του και τους προσδίδει την ιδιαιτερότητα που τα ξεχωρίζει.

Απόλαυσα τη βραδιά μου. Έφυγα « γεμάτος».
Ακούστε λοιπόν στο βίντεο ένα υπέροχο τραγούδι, ακούστε μελωδία, στοίχους, ερμηνεία, εκφραστικότητα, κινήσεις των χεριών της Αντωνοπούλου. Τελειότητα, απο κάθε πλευρά.

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ...
Μουσική- στοίχοι Σταμάτης Κραουνάκης.
Ερμηνεύει η Ρίτα Αντωνοπούλου.

Η ΖΩΗ ΜΕ ΑΝ... ΚΑΙ ΚΡΙΜΑ....

Δυό λέξεις συνυφασμένες με τη ζωή μας. Ζούμε με αυτές τις δυό λέξεις. Αναβιώνουμε συμβάντα, τα αναπλάθουμε, τους αλλάζουμε μορφή, χρώμα, έτσι όπως θα τα επιθυμούσαμε να ήταν .

Ένα στιγμιαίο όνειρο. Ποιο νάταν αλήθεια το αποτέλεσμα ΑΝ… ., ίσως ειπωμένο με θλίψη, απογοήτευση, νοσταλγία για ότι έγινε, γιαυτό που ίσως χάσαμε, που δε βιώσαμε όλα όσα λαχταρούσαμε.
Αναρωτιόμαστε πως άραγε να ήταν το παρελθόν μας ΑΝ…..πως θα μπορούσε να ήταν το σήμερα, ίσως το αύριο… Ερωτήματα, με υποθετικές απαντήσεις.
Μια σύγκρουση ανάμεσα στο γεγονός και το φανταστικό.
Η πραγματικότητα απέναντι στο όνειρο.

Σβήνουμε γρήγορα αυτή την αναδρομή με ένα ΚΡΙΜΑ…
Και αυτό ειπωμένο με θλίψη, απογοήτευση, νοσταλγία…
Μας φυγαδεύει από το όνειρο και μας επαναφέρει στη πραγματικότητα.

Ασυναίσθητα, αυθόρμητα, τυχαία, μια φράση, μια λέξη, ένας στίχος, μπορεί να αναμοχλεύσει τα ΑΝ και τα ΚΡΙΜΑ.
Για εκείνη την απόφαση, τη σύμπτωση, το απρόσμενο συμβάν, την καταλυτική στιγμή.
Σαν μια λάμψη μέσα μας, κύματα οι θύμισες. Και ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ. Και το πιο οδυνηρό, ένα ΓΙΑΤΙ. Θα το αντέξουμε, θα το ξεπεράσουμε ;

Όμως δίχως ΑΝ χάνουμε το όνειρο.
Δίχως ΚΡΙΜΑ μοιάζει να παραδινόμαστε στη Μοίρα.

Πριν λίγες μέρες στο Μουσείο Μπενάκη, παρουσιάσθηκε η έκδοση των ποιημάτων του Αντώνη Σαμαράκη.
Στους στίχους του ποιήματός του, φαίνεται να τον καταπνίγει η θλίψη για τον έρωτα που ήρθε τόσο μα τόσο αργά στη ζωή του . Ο έρωτας για τη γυναίκα του, που λες και την περίμενε, την έψαχνε μια ζωή. Οι στίχοι του, οργή και τρυφερότητα μαζί,
γιατί μέσα του ίσως να αναρωτιόταν πόσο πιο όμορφα θα ήταν όλα ΑΝ….

« Δεν έπρεπε να΄ρθεις αυτήν την ώρα
Που μόλις είχα κάψει τα χαρτιά μου
Κι ήταν τα χέρια μου γεμάτα στάχτες…
που μόλις είχα κάψει τη καρδιά μου
Δεν έπρεπε να΄ρθεις αυτήν την ώρα
Που έλεγα πια πως όλα έχουν τελειώσει.
Δεν έπρεπε να΄ρθεις να μου θυμίσεις
Πως μένει κάτι που δε το΄χω δώσει.

Σε μια ζωή που κύλησε στα πάθη
Το πάθος έφερε το πιο μεγάλο:
Να σ΄αγαπώ. Να σ΄αγαπώ. Και πάλι
Να σ΄αγαπώ. Και ύστερα, τιποτ΄άλλο!
Δεν έπρεπε όλα να΄ρθουν καθώς ήρθαν
Και να΄χω πει τη σκληρή λέξη : «Φτάνει ».
Δεν έπρεπε να΄ρθεις αυτήν την ώρα
Που μόλις είχα πια κι εγώ πεθάνει » .

Με άγγιξαν βαθύτατα οι στίχοι αυτοί, τους θέλησα, τους έκανα δικούς μου .
Και αναρωτήθηκα , μένα ΑΝ….
Αλήθεια, τι ΚΡΙΜΑ….

MERYL STRIP....

Την άκουγα χθές βράδυ μέσα στο αυτοκίνητο...

Την εκπληκτική αυτή ηθοποιό να ερμηνεύει το υπέροχο, νοσταλγικό τραγούδι των ΑΒΒΑ, απο τη ταινία ΜΑΜΑ ΜΙΑ. Όσο κιαν οι νέες τεχνολογίες συνέβαλλαν φωνητικά σε αυτό, το αποτέλεμσα είναι θαυμάσιο.

Τα λόγια παρουσιάζονται στα αγγλικά. Θαυμάστε πόσο εκπληκτικά τα ερμηνεύει η ηθοποιός με τις κινήσεις των χεριών και του σώματος, με τις εκφράσεις στο πρόσωπό της, στα μάτια της... όπως όταν του ζητά συγνώμην, πως τρέμει το χέρι της ακουμπισμένο στο πέτρινο άνοιγμα όταν τον αποχαιρετά...Νομίζω οτι πρόκειται για μια μοναδική πραγματικά ερμηνεία.

The winner takes it all...

Playing by the rules, rules must be obeyed...επαναλαμβάνει συνεχώς..

Αλήθεια ,υπάρχουν νικητές στον έρωτα ;;

Άραγε υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθούνται στον έρωτα ;;

ΠΑΡΕΛΘΟΝ..ΠΑΡΩΝ..ΜΕΛΛΟΝ...

Ένα μικρό, συμπαθητικό θεατράκι, χωμένο κάπου σε μια πάροδο πίσω από τη Πάντειο, φιλοξένησε ύστερα από πολύ καιρό, τη θεατρική μου έξοδο.

"Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα." του Ευγένιου Ο΄Νιλ.

Έργο βαρύ και δύσκολο.
Πατέρας και μάνα με τα δύο τους παιδιά, ζώντας το παρών τους, σε μια πάλη ενάντια στο παρελθόν και στο μέλλον τους.
Η τραγική μορφινομανής μάνα, σε μια στιγμή μέσα στις ψευδαισθήσεις της, αδυνατώντας να αποδεχθεί αλήθειες, λέει μια φράση που στάθηκε η αιτία να γράψω αυτό το σύντομο ποστ.

« Το παρελθόν είναι το παρών και το μέλλον μας».

Βρίσκω σ΄αυτή τη φράση μια απόλυτα αληθινή απεικόνιση της διαδρομής της ζωής μας. Θεωρώ ότι το παρελθόν, μας κυνηγά πάντα, μας συνοδεύει στα σημερινά και στα μελλοντικά. Δε ξέρω σε ποια στιγμή στη ζωή μας, σε ποιο βαθμό και ποια γεγονότα που μας συμβαίνουν, επηρεάζουν καθοριστικά τον τρόπο που ζούμε, τη φιλοσοφία αν θέλετε της ζωής μας. Ίσως και να μη μπορούμε να τα διαχωρίσουμε, ή ακόμα να υπάρχει ένα και μόνο σημαντικό γεγονός που μας "ακολουθεί".
Δε νομίζω ότι το παρελθόν είναι απλά μια «συλλογή» εμπειριών. Ούτε και μιλώ για αναμνήσεις που απλά μπαινοβγαίνουν κάποιες στιγμές στις σκέψεις μας, έτσι φευγαλέα , για να ξαναγυρίσουν κάποια άλλη στιγμή.

Θεωρώ το παρελθόν μας ένα είδος «συνόλου» ζωής που φωλιάζει,εδραιώνεται βαθειά μέσα μας, στεριώνει εκεί και ασυνείδητα, αθόρυβα, καθορίζει συμπεριφορές στο παρών και στο μέλλον μας, ίσως δίχως να το αντιλαμβανόμαστε.'Ολα πέρνουν μια μορφή αυτοματισμού.
Αυτό που ισχυρίζονται άλλοι ότι πρέπει να ζούμε το σήμερα, το εφήμερο, δίχως να ανατρέχουμε στο χθές και να μας απασχολεί το αύριο, ακόμα και αυτοί νομίζω ότι ενδόμυχα είναι δεμένοι με το παρελθόν τους.

Δε θα ήθελα να πω τίποτα παραπάνω. Θεωρώ ότι το έργο του Ο΄Νιλ , το νόημά του, στηρίζεται σ΄αυτή τη φράση της μάνας.

Δε μπορεί να ξεφύγεις από το παρελθόν σου, ούτε στο παρών, ούτε στο μέλλον σου.

Η ΘΗΛΙΑ

Πετάχτηκα τρομαγμένος. Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι μου με το ένα χέρι κρατώντας το λαιμό

μου.

Είχα δει ένα φρικαλέο όνειρο, ένας βρόχος, μια θηλιά να μου σφίγγει το λαιμό, να πνίγομαι.
Δυσκολεύτηκα λίγο , αλλά κάποια στιγμή με ξαναπήρε ο ύπνος, ευτυχώς δίχως … αγχόνες.
Το πρωί σκεφτόμουν τι μπορούσε να σημαίνει το όνειρο αυτό. Όχι , δεν έχω την ικανότητα να ερμηνεύω τα όνειρα, απλά ξανάφερνα στο μυαλό μου εκείνη τη φοβερή σκηνή.

Η θηλιά ! Να ήταν άραγε η απεικόνιση της καθημερινότητάς μας, αυτό το πνίξιμο που νιώθουμε προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας, ο αγώνας μας για επιβίωση ; Μήπως ήταν υπόδειξη για πνίξιμο, με δημοκρατικούς τρόπους φυσικά, ορισμένων πολιτικών μας που έχουν ξεπεράσει κάθε όριο ηθικής, φιλότιμου, αξιοπρέπειας ;

Ο αθεράπευτος ρομαντισμός μου – πως αλήθεια πήγε εκεί το μυαλό μου- με έφερε αντιμέτωπο με τον …. έρωτα !
Ναι, η θηλιά στον έρωτα !! Που κολλάει αυτό τώρα ;

Ε ίναι πολλοί που θεωρούν τον έρωτα μια δέσμευση, οτι θα εγκλωβιστούν σε μια στενωπό, τον φοβούνται τον έρωτα, τον αποφεύγουν. Θεωρούν οτι θα πνίγονται με μια θηλιά να τους σφίγγει.

Δεν είναι όμως έτσι.

Όταν δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, θέλουν να τα μοιράζονται όλα, χρόνο, χώρο, σκέψεις, προβληματισμούς, χαρές και λύπες. Σχεδόν ασυναίσθητα, κάποιες στιγμές ζητούν ίσως κάτι παραπάνω , κάτι πιο ιδιαίτερο, μοναδικό ή ακόμα και αποκλειστικό.
Δεν νιώθουν ότι ο ένας περνάει θηλιά στον άλλο, γιατί όταν γεύονται τον αληθινό έρωτα ,δεν τους πνίγουν τα «θέλω» του ενός από τον άλλο. Τα θεωρούν φυσικά, τα προσφέρουν, τα απολαμβάνουν, τα χαίρονται.
Μόνον όταν σβήσει ο έρωτας του ενός, τότε νιώθει ότι όλα αυτά τον πνίγουν και τα αντιλαμβάνεται σαν θηλιά στο λαιμό του.

Βέβαια τον έρωτα τον νιώθει, τον προσφέρει και τον δέχεται ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του ατόμου.
Π.χ. υπάρχουν αυτοί που έχουν απλοποιήσει τα πάντα. Έχουν «αφαιρέσει» από την έννοια του έρωτα, του σέχ, της ηθικής ,της πίστης, κάθε συναίσθημα.
Σπαταλούν, σκορπώντας βορά σε κάθε ευκαιρία, όλες αυτές τις μοναδικότητες, τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν, που συνιστούν τις παραπάνω έννοιες και αποτελούν την πεμπτουσία τους, αντί να τις διαφυλάξουν και να τις προσφέρουν απλόχερα εκεί που αξίζει.
Αυτή η «απλοποίηση» τα βάζει όλα σένα μίξερ και γίνονται ένα ανούσιο, ευτελές ΤΙΠΟΤΑ.
Αυτοί είναι οι νταήδες της ζωής γιατί νομίζουν ότι έχουν πιάσει το νόημά της, ενώ περιφέρονται άστοχα όπου τύχει. Απλά ζουν και "ερωτεύονται" (;) επιφανειακά, ξώφαλτσα, άσκοπα, εγκλωβισμένοι στη «φιλοσοφία» τους.

Γιατί αυτός που ΖΕΙ, αυτός που ερωρεύεται πραγματικά , ζει και ερωτεύεται με τη ΨΥΧΗ οδηγό του. Γιατί απλά, απλούστατα , είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ.

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ....

Όχι, δε θέλω να σας φανεί ότι περιαυτολογώ. Θα είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής. Η σκέψη για την ανάρτηση αυτή ήρθε στο νου μου σε μια άσχημη ψυχολογικά στιγμή για μένα , σε μια στιγμή εσωστρέφειας. Έτσι λοιπόν, για τη... διευκόλυνση και μόνο της…ροής του κειμένου, για πιο στρωτό γράψιμο, επιτρέψτε μου να ταυτίσω τον εαυτό μου με αυτή τη τάξη των ευαίσθητων ανθρώπων.

Γιατί για αυτούς θα γράψω.
Έτσι κι αλλιώς λέμε ότι εδώ στο μπλογκάρισμα γράφουμε τις σκέψεις ελεύθερα, βγάζουμε τα εσώψυχά μας έτσι όπως τα νιώθουμε, με τις λέξεις και τον τρόπο που θέλουμε, δίχως φόβο , ε , εντάξει καμιά φορά με πάθος. Και με ενθαρρύνει το γεγονός ότι βλέπω και σε πολλές άλλες αναρτήσεις να κυριαρχούν η ευαισθησία, τα συναισθήματα, η τρυφερότητα , η ανθρωπιά.
Σύμφωνοι λοιπόν , είμαστε ευαίσθητοι. Συγκινιόμαστε εύκολα, τα παίρνουμε όλα μέσα μας, λυγίζουμε, υποφέρουμε, ενίνοτε δακρύζουμε . Μας αρέσει να αγναντεύουμε τη θάλασσα, μας αρέσουν τα δειλινά του φθινοπώρου όταν σένα κατακόκκινο ορίζοντα χάνεται ο ήλιος, , μας αρέσει το φεγγάρι. Μας αρέσουν τα όνειρα γιατί μας αρέσει να ονειρευόμαστε.
Τέλος πάντων, όπως ο καθένας νιώθει τις ευαισθησίες του. Ίσως πάλι, κάποιοι να γελούν με όλα αυτά. Δικαίωμα τους.
Σ΄ολη τη διαδρομή της ζωής μας, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, στην επαγγελματική μας καριέρα, σε όλα αυτά τα στάδια, προστίθεται μέσα μας και ένα κομμάτι διαμορφώνοντας το χαρακτήρα μας.
Δε ξέρω όμως πως και πότε γινόμαστε σκλάβοι των συναισθημάτων μας. Γιατί δε θεωρώ ότι απλά ένα περιστατικό, ένα κάποιο γεγονός μας κάνει ξάφνου μόνιμα ευαίσθητους.

Εκείνο που πραγματικά με βασανίζει έντονα είναι εάν τη σημερινή εποχή η ευαισθησία είναι ένα χάρισμα ή καταστροφικό ελάττωμα, ένα ολέθριο μειονέκτημα.
Αγρια η εποχή μας, ανταγωνιστική η κοινωνία μας , κακίες, σκληρότητα , απανθρωπιά είναι τα γνωρίσματα της εποχής. Η καθημερινότητα θέλει αντοχές όχι αδυναμίες, επιμονή πάσει θυσία όχι υποχωρήσεις, αντιμετωπίζουμε έναν έντονο αρνητισμό όχι θετική θέση.

Κι εσύ ευαίσθητε φίλε μου δίνεσαι, αδειάζεις, προσφέρεις, υποφέρεις, δε περιμένεις ανταλλάγματα, απλά και ειλικρινά αυτός είσαι, έτσι νιώθεις, έτσι κάνεις.
Και μετά ;;

Όταν στραφείς μέσα σου, όταν αναλογισθείς τον τρόπο που εσύ φέρθηκες και ένιωσες, όταν αυτό που αντίκρισες είναι η αδιαφορία, η απόρριψη, ίσως και η προδοσία….
Όταν δεις αυτό που πίστεψες να γκρεμίζεται, όταν έχεις δώσει τη ψυχή σου, έχεις αφοσιωθεί σε κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή σου και εισπράττεις την εγκατάλειψη…..
Ο προβληματισμός μου παραμένει. Και το χειρότερο είναι να παραμένεις ευαίσθητος, δίνοντας τις παρανοϊκές μονομαχίες του Δον Κιχώτη. Γιατί η ευθυκρισία και το προσγειωμένο μυαλό ενός Σάντσο Πάντσα δε βλέπω να μας συνεφέρνει.

ΜΟΝΟΣ...

Συχνά τα βράδια μ΄αρέσει να αποτραβιέμαι σε ένα από τα απλά αγαπημένα μου καφέ, μ΄ένα ποτήρι κρασί, μόνος, να βυθίζομαι στις σκέψεις μου.
Δε θέλω παρέες, δε θέλω να με διακόψουν. Είναι οι στιγμές της ηθελημένης μοναξιάς μου.
Αναπολώ κάποιες περιόδους, περιστατικά, κάποιες στιγμές της ζωής μου. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν τότε.... εάν...
Σκέφτομαι τα λάθη μου, τις αποφάσεις που κάποτε πήρα. Και τι περίεργο, εκείνες τις στιγμές της απομόνωσης δε κάνω όνειρα. Μια αναδρομή κάνω.
Είναι οι απόλυτα δικές μου ώρες που δε θέλω να τις μοιραστώ με κανέναν.
Συχνά με κατακλύζουν οι αναμνήσεις. Άλλες ευχάριστες, άλλες οδυνηρές. Τι σημασία έχει, έζησα, αυτό δεν είναι το σημαντικό ;;

Όχι ,δε φεύγω από τη πραγματικότητα, από τα συνήθη καθημερινά. Ένα ταξίδι κάνω, έτσι όπως το θέλω, όπου θέλω, με ξεναγό εμένα. Πάω εκεί που θέλω εγώ, να ξαναδώ αυτά που θέλω εγώ, είτε είναι έτσι όπως τα επιθυμούσα είτε όχι.

ΑΓΑΠΗΣΕ ΜΙΑ ΠΟΡΝΗ....

« Ξέρεις τι θάθελα ; Να έβρισκα μια γκόμενα να πήγαινα ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό μαζί της» είπε στο φίλο του καθώς έπιναν το καφέ τους σε μια καφετέρια στο κέντρο της Αθήνας.
« Πολύ εύκολο» απάντησε ο φίλος του «πάρε αυτό το τηλέφωνο, είναι ένα γραφείο που θα σου δώσει μια λίστα από πολύ όμορφες κοπέλες να διαλέξεις. Κάτι πληρώνεις, αλλά αξίζει το κόπο. Είναι όλες γυναίκες που κάνουν αυτή τη δουλειά για εκλεκτούς συστημένους πελάτες του γραφείου.»

Ήταν παντρεμένος από έρωτα με τη γυναίκα του. Είχαν αποκτήσει δύο παιδιά και όλα στην αρχή ήταν πολύ όμορφα. Είχε οικονομική άνεση, δεν τους έλειπε τίποτα, ζούσαν ευτυχισμένοι.
Όχι όμως για πολύ. Τελείως αναπάντεχα παρουσιάστηκαν τα πρώτα σύννεφα ύστερα από τέσσερα χρόνια. Η γυναίκα του άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα, γινόταν όλο και πιο απόμακρη.
Την αγαπούσε, τη φρόντιζε, της παραστάθηκε στη δουλειά της, ήλπιζε ότι τα πράγματα θα έφτιαχναν. Μάταια. Ήταν ακόμα πολύ νέος, θα μπορούσε να πάρει διαζύγιο, να φτιάξει τη ζωή του. Δισταγμοί, ανεκπλήρωτες ελπίδες.
Η ζωή του είχε αρχίσει να γίνεται μαρτύριο. Δεν είχε πια σύζυγο, γυναίκα, οικογένεια.
Ήθελε τουλάχιστον ν΄αλλάξει κάτι στο τρόπο που ζούσε.
Εκείνο το απόγευμα με το φίλο του ήταν τελικά σημαδιακό.

Τηλεφώνησε στο γραφείο, πήγε να συζητήσει και έφυγε με μια λίστα τεσσάρων γυναικών με τα τηλέφωνά τους.

Πήρε τη πρώτη τηλέφωνο. Της έδωσε το νούμερο δωματίου σε πολυτελές ξενοδοχείο της Αθήνας και εκείνο το απόγευμα τη περίμενε όλος αγωνία για το τι θα αντίκριζε.

Φορούσε ένα ανοιξιάτικο κίτρινο σύνολο. Ήταν ψηλή, ένα υπέροχο σώμα με απόλυτες αναλογίες. Καστανά μακριά μαλλιά, μάτια ολοζώντανα, σαρκώδη χείλια και χέρια με λεπτά μακριά δάκτυλα.
Τον κοίταξε ναζιάρικα, του είπε πόσο της άρεσε η κολόνια του, ήπιαν κάτι συζητώντας διάφορα ασήμαντα θέματα και μετά… στο κρεβάτι. Έμεινε μαζί του πάνω από τρείς ώρες. Είπαν να ξαναβρεθούν σε λίγες μέρες.

Έτσι άρχισε για εκείνον μια τελείως διαφορετική ζωή. Βλέπονταν όλο και πιο συχνά. Τη φρόντιζε, έβγαιναν έξω μέχρι αργά το βράδυ, ξενυχτούσαν σε ταβέρνες, μπαρ, κέντρα. Παντού μαζί.
Κάποια στιγμή του είπε ότι περνάει θαυμάσια μαζί του, δε θέλει να του παίρνει πλέον χρήματα.
Το είχε ήδη καταλάβει. Τον είχε κάνει δικό της. Ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της.

Της το είπε. Της είπε ότι την αγαπάει, ότι θέλει να ζούνε μαζί όσο το δυνατόν περισσότερο.
Τι θα γινόταν όμως με τη "δουλειά " της ; Γιατί φυσικά το ήξερε ότι εκείνη θα έκανε έρωτα και με άλλους εκλεκτούς πελάτες του γραφείου.
Πως θα το ανεχόταν εκείνος αυτό ; Πως ήταν δυνατόν να τη φαντάζεται παραδομένη στην αγκαλιά και τα καπρίτσια του κάθε πελάτη της ;
Το συζήτησε μαζί της. Προσπάθησε να τον πείσει ότι αυτό που έκανε ήταν απλά μια «δουλειά», δεν είχε καμιά άλλη έννοια, έδινε το κορμί της, ποτέ τη ψυχή της.
Τη ρώτησε εάν εκείνη τον αγαπάει. «Με το δικό μου τρόπο» του απαντούσε.

Ποιος ήταν αυτός ο τρόπος λοιπόν ; Εκείνος να μη μπορεί να ζήσει πλέον χωρίς εκείνη και αυτή να παραδίδεται και σε άλλους !! Σε πόσους, κάθε πότε ;;
Η ζήλεια και η ανασφάλεια τον βασάνιζαν, προσπαθούσε να μην το σκέφτεται.
Έκανε τα πάντα να την αποτραβήξει από αυτή τη ζωή. Πήγαιναν ταξίδια μαζί, διακοπές , Παρίσι, Λονδίνο.
Δεν άντεχε όμως άλλο. Ζούσε ένα καθημερινό μαρτύριο.

Έτσι κάποια στιγμή άρχισαν οι καυγάδες. Έφτασαν στο απροχώρητο. Χώριζαν για λίγο και μετά ξαναβρίσκονταν. Έξη μήνες χώρια, δύο μήνες μαζί.. Και οι δύο το ήθελαν, χαίρονταν όταν ξανασμίγανε, για να ξανακαβγαδίσουν και να ξαναχωρίσουν.
Σχεδόν τέσσερα χρόνια κράτησαν αυτές οι εναλλαγές.
Κάποια στιγμή εκείνη του είπε ότι βγαίνει τακτικά και με έναν άλλο, θα τον ενοχλούσε αυτό ;;
Αυτό πλέον υπερέβαινε κάθε όριο. Έγινε θηρίο. Προσπάθησε να τον ηρεμήσει.
Βροντώντας τη πόρτα ,έφυγε.
Δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ πια.

Άγνωστο τι απέγινε εκείνη.
Ένα βράδυ τσακισμένος, ψυχικό ράκος, βρέθηκε σ΄ένα σκοτεινό μπάρ. Έπινε συνεχώς. Η σερβιτόρα τον είδε σ΄αυτή τη κατάσταση και αρνήθηκε να του φέρει άλλο ποτό.
Τελείως ασυναίσθητα, πάτησε το νούμερο της στο κινητό του.
«Που βρίσκεσαι» τον ρώτησε ανήσυχη, «είσαι χάλια ,έρχομαι να σε πάρω.»
Αρνήθηκε να της πεί. Παραληρώντας έκλεισε το τηλέφωνο.
Την άλλη μέρα το πρωί του τηλεφώνησε να ρωτήσει εάν είναι καλά. Και του είπε ξανά κάτι που το είχε επαναλάβει πολλές φορές :
«Είσαι πάντα για μένα ένα ανεκτίμητο κομμάτι της ζωής μου».

Αυτό λοιπόν έμεινε από όλη την ιστορία.
Και κάτι ακόμα:
Ο καθένας μπορεί ν΄αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Η αγάπη δε κάνει διακρίσεις.
Η αγάπη έρχεται και φεύγει, κανείς δε ξέρει πότε και πως.

Το σημαντικό είναι να μπορείς να τη νιώσεις, να ξέρεις να τη προσφέρεις,να ξέρεις να τη δεχθείς.

.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...

Αφορμή για να γράψω αυτό το ποστ μου την έδωσε ένας θάνατος που πληροφορήθηκα εντελώς τυχαία. Ας αφηγηθώ όμως την ιστορία μου από την αρχή.

Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Φιλοθέη, αυτό το προάστιο που πραγματικά λατρεύω. Ακόμα και σήμερα, όταν περνώ μέσα από το λαβύρινθο των δρόμων της, με κυριεύει μια νοσταλγία, μια τρυφερότητα και οι αναμνήσεις εκείνων των χρόνων πλημμυρίζουν τις σκέψεις μου. Μου φαίνεται περίεργο ότι θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια διάφορα γεγονότα της παιδικής μου ηλικίας , αποτυπωμένα τόσο έντονα στο μυαλό μου.

Ο δρόμος λοιπόν που μέναμε οδηγούσε σε ένα αδιέξοδο που είχε μια μικρή πλατεία στο τέλος του, φυτεμένη με αγγελικούλες. Αυτοκίνητα δεν περνούσαν και μας άφηναν ήσυχους να παίζουμε στο δρόμο ποδόσφαιρο, βάζοντας δύο πέτρες για το τέρμα !

Στο απέναντι από το δικό μας σπίτι έμενε μια οικογένεια που είχε πέντε παιδιά,τρία αγόρια και δύο κορίτσια. Κάθε μέρα ήμασταν μαζί.
Εκεί, σε ηλικία δώδεκα ετών, ένιωσα το πρώτο μου έρωτα για το μεγαλύτερο από τα δύο κορίτσια, τη δωδεκάχρονη Νίκη. Ο σφοδρός έρωτάς μου , ενέπνευσε και το πρώτο και μοναδικό μου ποίημα που έγραψα σ΄ένα χαρτί και γεμάτος υπερηφάνεια και ανδριλίκη της το έδωσα :

Νίκη.......... Μ τη λένε

κι είναι αλήθεια σοβαρή

σα μεγάλη πριγκιπέσα

κάνει κιόλας μισαμπλή...
(Όχι, δε μου δόθηκε βραβείο ποίησης από την Ακαδημία)

Χαμός γινόταν για τη Νίκη. Ανεβασμένοι στα κάγκελα ενός σπιτιού απέναντι από το υπαίθριο σινεμά της Φιλοθέης, μαλώναμε ποιος θα τη στήριζε !!!

Η μικρή αδελφή, η Λένα, ήταν ένα κουκλί. Μαύρα μαλλιά, κατάμαυρα μεγάλα μάτια, πάντα λιγομήλιτη και σοβαρή.

Κάποια στιγμή φύγαμε από τη Φιλοθέη και οι δρόμοι μας χώρισαν Τι απέγιναν οι φίλοι μου ;;
Έφυγαν ολοι με τη σειρά, αρκετά νέοι.

Τη Νίκη που τη ξανασυνάντησα παντρεμένη, τη κτύπησε η γνωστή ανίατη αρρώστια. Ο μεγαλύτερος γιος έφυγε για την Αμερική, κάποια στιγμή ξαναγύρισε στην Αθήνα και πριν δύο χρόνια πέθανε. Μόνο τρεις φορές πρόλαβα να τον δω. Ο δεύτερος γιος έγινε και ο πιο διάσημος. Δημοσιογράφος και τηλεπαρουσιαστής , έφτασε στο γραφείο ανώτερου θεσμικού παράγοντα. Χάθηκε πρίν λίγα χρόνια, αποτραβηγμένος από τα πάντα , μόνος, κάπου στην επαρχία. Ο τρίτος, μπάρκαρε και χάθηκε ποιος ξέρει σε ποια πελάγη.

΄Έμεινε μόνο η Λένα. Κάποτε έμαθα ότι κι αυτή πήγε στην Αμερική, χήρεψε και πριν πέντε χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα. Σκέφτηκα κάποια στιγμή να προσπαθήσω να τη συναντήσω ,να θυμηθούμε τα παλιά τελικά όμως δε τόλμησα να το κάνω,δε ξέρω γιατί.
Χθες έμαθα ότι και εκείνη έφυγε από το μάταιο αυτό κόσμο.

Τα ξαναθυμήθηκα όλα. Οι σκέψεις μου γύρισαν σ΄αυτά τα παιδικά χρόνια, τα ωραιότερα , τα πιο ξένοιαστα χρόνια της ζωής μου. Πέρασαν από το μυαλό μου ένα σωρό σκηνές, τόσο μα τόσο ζωντανές, λες και τις ξαναζούσα.
Θέλησα λοιπόν να γράψω αυτές τις αράδες. Και σας ζητώ συγνώμη που αναφέρθηκα σ΄αυτή τη θλιβερή ιστορία.
Όμως ο χαμός και του τελευταίου από τα πέντε αδέλφια, αχώριστων αληθινών φίλων των παιδικών μου χρόνων, με συγκίνησε βαθύτατα.

(Τα ονόματα δεν είναι τα πραγματικά)

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ....

Τι παράξενη εποχή που είναι τα καλοκαίρια !! Μοιάζουν σαν μια μεταβατική περίοδο, κάτι σαν από το ένα στο άλλο. Τα περιμένουμε τα καλοκαίρια, ίσως και να τα λαχταρούμε για ο,τι μας προσφέρουν, για το τρόπο που διαφοροποιούν τη καθημερινότητά μας.

Αυτή η εποχή αλλάζει τους ρυθμούς της ζωής μας, τους κάνει πιο άνετους, νωχελικούς, ξεκούραστους. Οι καλοκαιριάτικες νύχτες αποκτούν ένα ρομαντισμό, οι διακοπές προσφέρουν μια άλλη ανάσα ζωής. Ίσως τα καλοκαίρια μας προετοιμάζουν για το χειμώνα, όταν πάλι όλα αποκτούν αυτό που θεωρούμε "κανονικούς ρυθμούς ζωής."

Οι σκέψεις μας μέσα στην ιδιομορφία του καλοκαιριού, πιο απελευθερωμένες, ταξιδεύουν από δω κι από κει Όνειρα που φτιάχνουμε, όνειρα που χάθηκαν για πάντα. Τάχει αυτά το καλοκαίρι, δίνει την ευκαιρία να δεις κάποια πράγματα πιο ρεαλιστικά, να σκεφτείς πιο ώριμα, ίσως και να κάνεις ένα είδος απολογισμού του χθες

Πόσο παράξενη, απρόβλεπτη, απροσδιόριστη είναι η ζωή ! Πόσα πολλά μας επιφυλάσσει !
Η μοίρα και οι αποφάσεις μας παίζουν το καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας. Η μοίρα , εάν σε κτυπήσει μ΄ένα τρόπο βάναυσο , τελειωτικό,οριστικό, δίχως περιθώρια αντίδρασης. Και οι δικές σου αποφάσεις , όταν βρεθείς σε σταυροδρόμι. Διαλέγεις, προχωράς και συναντάς αδιέξοδο. Μα μήπως αν ακολουθούσες τον άλλο δρόμο, ήξερες που θα σ΄έβγαζε ;;

Πάρε τη ζωή όπως έρχεται, λένε, είναι σύντομη και σημαντική. Κάνε λάθη δε πειράζει, μη μετανιώνεις, προχώρα, ξανακάνε λάθη, ξέχνα, δημιούργησε, μη διστάζεις, μην εγκλωβίζεσαι
στα "πρέπει", στα κοινωνικά κλισέ, ελευθερώσου. Έτσι πρέπει να ζεις .

Πόσο ευτυχισμένοι είναι εκείνοι ;; Αλήθεια, αλήθεια λένε ;;
" Ακλόνητοι, σιδερένιοι", δε νιώθουν τίποτα, δε καταλαβαίνουν τίποτα ; Αισθήματα, ανθρωπιά, καρδιά, ψυχή δεν υπάρχει ;; Mάλλον φιλοσοφία, φυγή, αυτοεξαπάτηση είναι....

Και η ζωή πόσο αναπάντεχα, απότομα , άγρια καμιά φορά, μεταβάλλει καταστάσεις....
Ζεις κάτι τόσο όμορφο, τόσο σημαντικό, δε θέλεις να τελειώσει ποτέ, ζεις μόνο γιαυτό.
Όλα όμως έχουν αρχή και τέλος, λένε.
Σε πνίγουν τότε οι αναμνήσεις, κυριολεκτικά σε διαλύουν. Ένας σταθμός του τραίνου, μια ζεστή γωνιά σ΄ένα καφέ, μια βόλτα στα μαγαζιά, μια βραδιά, πολύ αργά το βράδυ....

Όμως ΤΕΛΟΣ !! Έτσι είναι η ζωή. Λένε...

ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ....

΄Ένα ατύχημα που μου συνέβη με έκανε να γράψω αυτό το κείμενο.
Περπατώντας στην αγαπημένη μου Κηφισιά,παραπάτησα-αν και τα περισσότερα πεζοδρόμια της δεν είναι άσχημα-και φαρδύς πλατύς κάτω,ράγισα το αριστερό μου πόδι.Η συνέχεια φυσιολογική,ΚΑΤ,γύψος μέχρι το γόνατο,χρήση δεκανικιών και προσωρινή μετοίκηση στο σπίτι της κόρης μου για καλύτερη φροντίδα.

Αυτά λοιπόν τα δεκανίκια με δυσκόλευαν αφάνταστα,με κούρασαν,αγανακτούσα,αλλά μου ήταν τόσο απαραίτητα. Καθόμουν σ΄ένα καναπέ τη περισσότερη ώρα,μισοβλέπονταν τα πρωινάδικα στη ΤV, διαβάζοντας και περιμένοντας το απόγευμα την επιστροφή της κόρης μου απο τη δουλεία της να μου κάνει παρέα,να μιλήσω λίγο,να μου πει για τον έξω κόσμο.

Οι σκέψεις μου ποικίλες.Σκεφτόμουν αυτά τα δεκανίκια δίχως τα οποία θα ημουν ακίνητος.Σκεφτόμουν οτι έχω τη κόρη μου,το μόνο πλάσμα που μου έχει μείνει και με φροντίζει.
Τα "δεκανίκια",τα διάφορα "δεκανίκια",που κάποια στιγμή ίσως αναζητήσουμε στη ζωή μας.
Τα πρώτα μας δεκανίκια,τα χέρια των γονιών μας,όταν κρατούν τα αδύναμα δικά μας χεράκια για να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα,τρικλίζοντας και αλαλάζοντας απο ενθουσιασμό και υπερηφάνεια. Και μετά,όπως μεγαλώνουμε ,τα "δεκανίκια" με τα οποία μας εφοδιάζουν οι δικοί μας για να αντιμετωπίσουμε αργότερα τη ζωή.Συμβουλές,καλό σχολείο,Πανεπιστήμιο και ο΄τι άλλο θεωρήσουν απαραίτητο για τη σταδιοδρομία μας,την επιβίωσή μας.

Και ξαφνικά μια μέρα θα βρεθούμε μέσα στη κοινωνία μας,τη σημερινή κοινωνία,την άγρια,την άκαρδη,τη σκληρή.
Εδώ άραγε θα βρούμε "δεκανίκια" ;; Ξέρω ,θα μου πείτε οτι το θέμα είναι να ήμαστε ετσι μαθημένοι,τόσο πολύ εφοδιασμένοι και οπλισμένοι με ένα σωρό "σύγχρονα"χαρακτηριστικά και δυνάμεις,ώστε να μην χρειαστούμε ποτέ δεκανίκια,έστω και προσωρινά,παροδικά.

Μου φαίνεται πολύ δύσκολο επίτευγμα.Η ζωή έχει γίνει σκληρή ,έχει απαιτήσεις. Μπορείς να την αντιμετωπίσεις δίχως μια στήριξη κάποια στιγμή για ένα πρόβλημα,μια αναποδιά,ενα αδιέξοδο;;Δε θα ζητήσεις ποτέ ένα χέρι βοηθείας,ενα κτύπημα στον ώμο,μια καλή λέξη,μια συμπαράσταση;;Και θα βρείς ανταπόκρηση;;

Ναι φίλοι μου,θέλουμε "δεκανίκια" στη ζωή μας,εστω και για λίγο σε μια στιγμή προβληματισμού,μοναξιάς,απελπισίας.
Γιαυτό θα πρέπει να υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ,με ευαισθησίες,ειλικρινείς,ατόφιοι,άνθρωποι με κατανόηση.
Κι εδώ ξεκινούν οι δικές μου αμφιβολίες.Γύρω μου μάλλον σκοτεινιά,θολούρα,απονιά.Τίποτα δεν διαρκεί.Κτυπήματα κάτω απο τη μέση,απογοήτευση. Κι αν εσυ έχεις εξαντλήσει τον εαυτό σου δίδοντάς τα όλα και εισπράτεις πίκρες;; Αντέχεις τη μοναξιά,τη προδοσία,την απογοήτευση;;

Αχ ρε μάνα,εσύ ένας άγγελος, μούλεγες συνεχώς οτι ήθελες να γίνω "άνθρωπος".Και λοιπόν;; Σε δικαιολογώ όμως. Που να ήξερες πως θα ήταν η εποχή μας σήμερα. Πάντως το θέμα είναι οτι επιβίωσα,ο,τι κιαν μου έτυχε. Και συνεχίζω να επιβιώνω,πεισματικά,έστω και μόνος...

ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΒΡΗΚΑ....

Τελείως αναπάντεχα, ξαναβρίσκομαι και πάλι σ΄ένα χώρο, ένα περιβάλλον όπου έζησα και δραστηριοποιήθηκα ώρες πολλές για 22 σχεδόν χρόνια. Ένας χώρος στον οποίο πρόσφερα πολλά, αλλά μου πρόσφερε πολύ περισσότερα, ένας χώρος οικείος, ζεστός, ζωντανός.

Ξανασυνάντησα γνωστούς, φίλους από τα παλιά, και δυο τρεις που πάντοτε ξεχώριζαν. Μαζί περνούσαμε ατέλειωτες ώρες, συνεργαζόμαστε, διασκεδάζαμε, περνούσαμε όμορφα. Μοιραζόμασταν σκέψεις, προβληματισμούς, κι αυτό το γνωστό "χαρές και λύπες".

Κάποτε και για λόγους της γνωστής "καθημερινότητας", χωρίσαμε και με τους περισσότερους ούτε καν τηλεφωνιόμασταν.

Και να τώρα, κάποιους από τους παλιούς φίλους τους ξαναβρήκα. Με δύο από αυτούς αράξαμε σ΄ένα ουζερί της Πανδρόσου, εκεί κοντά στο χώρο μας και τα λέγαμε. Είχαμε να πούμε πολλά
"θυμάσαι", να γελάσουμε,να νοσταλγήσουμε, να εκμυστηρευτούμε τα σημερινά μας. Γεμίσαμε και οι τρεις μ΄ένα συναίσθημα ότι ζήσαμε πραγματικά αξέχαστες στιγμές και το πιο σημαντικό ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε εδώ.
Με αυτούς τους παλιούς αγαπητούς μου φίλους νιώσαμε oτι ακόμα και σήμερα , ύστερα από τόσο καιρό, επικοινωνούμε μεταξύ μας πριν μιλήσουμε, μ΄ένα βλέμμα, ένα μορφασμό. Καταλαβαινόμαστε...

Πόσο λίγο "καταλαβαίνουν" στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι ! Πόσο λίγο προσπαθούν να "καταλάβουν"! Πόση ψευτιά, πόση ρηχότητα, πόση υποκρισία, πόση μικροπρέπεια ! Ευτέλεια, ξέφτισμα των πάντων. Και πόσο εύκολες οι δικαιολογίες, πόσο φτηνές , με τι υπεροψία και εγωισμό αραδιάζονται !
Πόσο έχει παραποιηθεί και εξατομικευθεί η έννοια της ζωής ! Και πόσο εγωιστικά και μονοδιάστατα αξιολογεί και επιλέγει ο καθένας μας τι σημαίνει ζωή, πως θα τη ζήσουμε!
Δικαίωμα του καθενός αυτό, αναμφίβολα..

ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ....

Κυριακή,χθες βράδυ,ήθελα κάτι να γράψω. Με είχε πιάσει μια μανία συγγραφικού έργου ! Η βραδιά ήταν υπέροχη,καθόμουν στο κηπάκο μου σε μια "πολυθρόνα του σκηνοθέτη" όπως λέγονται αυτά τα τόσο αναπαυτικά καθίσματα,ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και προσπαθούσα να...σκηνοθετήσω στις σκέψεις μου,ένα περιστατικό που έζησα ή που θάθελα να ζήσω.

Τίποτα,κενό στο μυαλό μου. Οι σκέψεις μου πετούσαν εδώ κι εκεί,άναρχα,ανάμεικτες,αλλά τίποτα συγκεκριμένο και αξιόλογο δεν έβγαινε,καμία έμπνευση. Ίσως ήταν και η κακή μου διάθεση, έτσι κι αλλιώς η άνοιξη και το φθινόπωρο επηρεάζουν αφάνταστα τη ψυχοδιάθεσή μου και συνήθως τη ρίχνουν σε χαμηλά επίπεδα.

Προχωρούσε η ώρα,δεύτερο ποτήρι κρασί κι εγώ εκεί να βολοδέρνω συνεχίζοντας τη προσπάθεια...σύνθεσης νέας ανάρτησης !

Βυθισμένος στις σκέψεις μου,άρχισε να διαμορφώνεται μέσα μου ένα δυσάρεστο τοπίο. Με κυρίευσε η απελπισία, η απογοήτευση, μια θολούρα. Όνειρα, ελπίδες ,η αναμονή όλο λαχτάρα, τι ευτυχία ! Και μετά η ψευτιά, η υποκρισία, η ανατροπή, η προδοσία !

Σε τί οφείλεται άραγε το γεγονός οτι ο καθένας νιώθει με διαφορετικό τρόπο και ένταση τα συναισθήματα αυτά ; Ο ένας πληγώνεται από αυτά ,τον άλλο δεν τον αγγίζουν. Ειναι μόνο θέμα χαρακτήρων,βιώματα εποχών ή κάποιο γεγονός που τον σημάδεψε στη ζωή του και ακόμα τον επηρεάζει;

Τρίτο ποτήρι κρασί,αλλά δεν άντεχα άλλο. Το κατέβασα μονορούφι, τα μάζεψα και έτρεξα για ύπνο. Ειχε πάει σχεδόν δυο τα ξημερώματα.

Ο ύπνος ήρθε γρήγορα, λυτρωτής μου. Και σήμερα είχα πολύ δουλειά. Και σήμερα είναι μια άλλη μέρα...

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΑΣ...

Μέσα στο κοινωνικό σύνολο που ζούμε, έχουμε συναντήσει ανθρώπους με διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικών πνευματικών επιπέδων,προικισμένους ή ασήμαντους ανθρώπους που μας εντυπωσίασαν, που τους θέλαμε μαζί μας κι άλλους που μας άφησαν παντελώς αδιάφορους΄Ανθρώπους που αγαπήσαμε,που τους νιώσαμε δίπλα μας,δικούς μας και τους κρατήσαμε στη ζωή μας. Τους λατρέψαμε,τους δοθήκαμε,τους εμπιστευτήκαμε,που ίσως πάλι κάποτε μας πίκραναν,μας απογοήτευσαν,μας θύμωσαν.

Πως όμως ξεχώρισαν αυτοί στους οποίους πιστέψαμε,πως βεβαιωθήκαμε για την ειλικρίνειά τους, τι τους ζητήσαμε, τι μας έδωσαν,γιατί παραμένουν ακόμα στη ζωή μας, εκεί,δικοί μας κι εμείς δικοί τους ?

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς στην απάντησή του,π. χ. μας ένωσαν κοινές θέσεις,κοινοί στόχοι, σύμπτωση χαρακτήρων,συμπεριφορές που ταιριάζουν και άλλα κοινά γνωρίσματα.

Προσωπικά θεωρώ ότι πολλά μπορεί να διαπιστώσει κανείς για έναν άνθρωπο σαν φίλο ή φίλη,σαν ερωτικό σύντροφο ή έστω σύντροφο,σαν τον "άνθρωπό" σου.
Είναι αυτές οι στιγμές,οι χρονικά ακαθόριστες,οι ανεπιτήδευτες,οι αυθόρμητες,οι απροσδιόριστες,οι ξαφνικές εκείνες στιγμές που έτσι άπλα εκφράζουν τόσο βαθιά συναισθήματα. Μια χειρονομία ,ένα άπλωμα χεριού, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια λέξη....
Κι αν τότε μπορέσεις να αντιληφθείς, να νιώσεις τις στιγμές αυτές, να τις ερμηνεύσεις, τότε νομίζω ότι έχεις ξεχωρίσει τον ''άνθρωπό" σου.'Από αυτά τα μικρά στιγμιότυπα,δίχως να προσδοκάς τρανταχτές αποδείξεις