Για το "Χαμομηλάκι" "ΑΞΙΟΝ ΑΓΑΠΗΣ"

Για το http://hamomilaki.blogspot.com/

ΤΟ ΨΕΜΑ.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου , έτσι απλά, μια και ένα ψέμα με οποιαδήποτε μορφή, αιτία , συχνότητα κιαν ειπωθεί, πιθανότατα να το αντιμετωπίσουμε στη καθημερινότητά μας.

Ούτε φυσικά θα επεκταθώ στα ψέματα και τις υπερβολές των πολιτικών μας. Εξάλλου γίνεται πολιτικός , να το πω ευγενικά, δίχως να υπερβάλλει; Ε, και όταν το παρακάνει στην υπερβολή, ψέματα δε λέει;

Μιλάω λοιπόν για εμάς τους κοινούς θνητούς στη καθημερινή μας ζωή, μέσα στην οικογένεια, τον επαγγελματικό χώρο, με τους φίλους, τις παρέες μας. Μιλάω για όλους εμάς που ισχυριζόμαστε ότι ποτέ δε λέμε ψέματα, απλά δε λέμε όλη την αλήθεια ! Μιλάω για εκείνους που λένε τα αθώα , μικρά και ανώδυνα ψεματάκια, καλοπροαίρετα, γιατί εάν δε τα πουν, μπορεί να προκαλέσουν δυσανάλογο πόνο. Μιλάω για τα κατά συνθήκη ψεύδη. Και τελικά μιλάω για εκείνους που ορκίζονται στα ιερά και όσια ότι λένε την αλήθεια, αλλά δεν έχουν ούτε ιερά ούτε όσια !!

Νομίζω μάλιστα ότι το πρώτο μεγάλο ψέμα μας το λένε οι γονείς μας, όταν με την αθωότητα της παιδικής ηλικίας ,θα τους ρωτήσουμε πως ήρθαμε σε αυτόν το μάταιο κόσμο.
« Ο πελαργός» θα μας απαντήσουν, εξάπτοντας τη φαντασία μας με τόσο όμορφες εικόνες !Μόνοι μας κάποια στιγμή θα ανακαλύψουμε την αλήθεια, όταν διαπιστώσουμε ότι η τόσο… οφθαλμοφανής και… εντοπισμένη σωματική διαφορά ανδρών και γυναικών, δεν χρησιμεύει μόνο για να κάνουμε.. πιπί μας…αλλά εν τη ενώσει διαιωνίζεται το ανθρώπινο γένος !

Αλήθεια πιστεύετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ μα ποτέ δεν λένε ψέματα ; Δεν έτυχε ποτέ στη ζωή τους να θελήσουν να αποκρύψουν την αλήθεια για οποιοδήποτε καλό ή κακό λόγο; Και δεν αναφέρομαι βέβαια σε αυτούς που έχουν αναγάγει το ψέμα τρόπο ζωής.

Θα μου πείτε, μα πράγματι όταν η αποκάλυψη όλης της αλήθειας θα προκαλέσει πόνο, αυτή η καλοπροαίρετη απόκρυψη της, χαρακτηρίζεται σαν ψέμα ; Όταν θεωρήσουμε - όσο υποκειμενικό κιαν είναι αυτό- ότι χρειάζεται να πούμε ψέματα, όταν στη συγκεκριμένη τουλάχιστον στιγμή δεν θα προκαλέσει καμία απολύτως βλάβη, το αντίθετο μάλιστα, πάλι θα κατηγορηθούμε για ψευδολογία ; Ακόμα και στη περίπτωση που ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, όταν πλέον δεν υπάρχει λόγος να μην αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια, εξηγήσουμε για ποιο σοβαρό λόγο την αποκρύψαμε ;

Από την άλλη πάλι μεριά, οι δυσκολίες τις επιβίωσης, η άγρια κοινωνία στην οποία ζούμε, ο ανταγωνισμός παντού, αθέμιτος και συχνά πρόστυχος, ο φθόνος, η προσπάθεια βελτίωσης της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, πιστεύετε ότι ποτέ δεν θα μας οδηγήσουν στο ψέμα ;
Πως κρινόμαστε τότε ;; Θα τα δικαιολογήσουμε όλα ;; Με ένα « τι να κάνω, το κάνουν όλοι, εγώ θα κάνω το μα…..» καλυπτόμαστε ;;

Προσπαθώ να διαχωρίσω τα ψέματα σε «καλά» και σε «κακά», να δικαιολογήσω περιπτώσεις που αυτά ειπώθηκαν με τον ένα ή τον άλλο χαρακτηρισμό, αλλά δυσκολεύομαι. Έτσι κι αλλιώς το « καλό» ή «κακό» τη σημερινή εποχή έχουν αποκτήσει μια απόλυτα υποκειμενική διάσταση, εγωιστικά απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο και το «πολύ» ή το «λίγο» , όπως μας συμφέρει τα ερμηνεύουμε.

Να καταλήξω λέγοντας ότι ολόκληρο το πρόβλημα του ψεύδους , ίσως ακόμα και το τι ακριβώς σημαίνει και είναι το ψεύδος, έχουν απολύτως υποκειμενικά κριτήρια ;;

Ίσως να είναι και έτσι, για να βγούμε όλοι αθώοι, καλοπροαίρετοι και δικαιωμένοι !!!

ΥΓ. Πήρα μια απόφαση, αναγκαστικά παρά τη θέλησή μου, εκεί όπου είχε φθάσει η κατάσταση είχα πλέον απογοητευτεί. Θέλησα να την επιβάλλω και προσπάθησα να την ισχυροποιήσω , να μην αφήσω περιθώρια αντίκρουσης , προβάλλοντας ένα ακόμα σοβαρό λόγο για την απόφασή μου αυτή : απέκρυψα, απαρνήθηκα τα αληθινά μου αισθήματα.
Τελικά σκέφτομαι ότι το ψέμα αυτό το είπα στον εαυτό μου, θέλοντας να τον πείσω ότι την απόφαση αυτή έπρεπε πλέον να τη πάρω…

HUNGER

Προτείνω εάν κάποιος από τη μπλογκοπαρέα μας δει κάτι, ακούσει, διαβάσει, τέλος πάντων

αντιληφθεί κάτι ενδιαφέρον οποιασδήποτε μορφής, κάτι που θα ομορφύνει και θα έκανε τη καθημερινότητά μας πιο ανάλαφρη, θα είναι χρήσιμο να το αναρτήσει με τις σχετικές πληροφορίες..
Μπορεί αυτό το « κάτι» να μην ενδιαφέρει όλους μας, όμως θα βρεθούν φίλοι που θα το εκτιμήσουν και θα το απολαύσουν.. Ήδη μάλιστα έχουν γίνει αρκετές πληροφοριακές αναρτήσεις για διάφορα θέματα που ήταν όλες πολύ ενδιαφέρουσες.

Δε ξέρω πόσοι θεωρούν διασκέδαση το σινεμά και ασφαλώς το εάν αρέσει μια ταινία ή όχι είναι θέμα εντελώς υποκειμενικό. Σε μένα αρέσουν π.χ. οι ταινίες που αναφέρονται σε γεγονότα, αληθινά περιστατικά ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά.
Να έρθω όμως κατευθείαν στο θέμα μου.

Είδα μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία , τη HUΝGER. Αφορά τη ζωή και το θάνατο του MΠΟΜΠΙ ΣΑΝΤΣ , ενός ηγέτη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού. Ο αγωνιστής αυτός πέθανε στη φυλακή το Μάη του 1981 ύστερα από 66 ημέρες απεργία πείνας.
Ο μαρτυρικός του θάνατος χαρακτηρίστηκε από τη «σιδηρά κυρία», τη Πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας ως το τέλος ενός «καταδικασθέντος εγκληματία που επέλεξε να αφαιρέσει τη ζωή του».
Αυτά μόνο είχε να πει η αντιπαθής και ψυχρή αυτή γυναίκα.

Ο Σαντς με τη θυσία του υποστήριξε ότι οι φυλακισμένοι μαχητές του IRA θα πρέπει να χαρακτηρίζονται σαν πολιτικοί και όχι ποινικοί κρατούμενοι.H σκηνοθεσία είναι υπέροχη και αυτό το μαρτύριο που υπέβαλε το κορμί του ο Σαντς ξετυλίγεται αργά και βασανιστικά μέχρι τέλους.

Θα πει ο Σαντς :

« Η ελευθερία είναι τα πάντα για μένα. Το να δώσω τη ζωή μου δεν είναι μονάχα το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι και το μόνο σωστό»

Με εντυπωσιακό κυνισμό ο αγωνιστής αυτός απομυθοποιεί τη θυσία της ζωής του. Θεωρεί ότι ο θάνατος του είναι απλά «σωστός» , μια σωστή πράξη απέναντι στις αμετακίνητες θέσεις του, τα πιστεύω, τον αγώνα του, δίχως περιττές μεγαλοστομίες και ηρωικά ξεσπάσματα.
Η προσωπική του «λογική» σε όλο της το μεγαλείο !!

Στο ημερολόγιό του ο Σαντς έγραψε για την απεργία πείνας :


« Πιστεύω πως η υλική τροφή δεν είναι αρκετή για να ζήσει ο άνθρωπος για πάντα και με ξελαφρώνει το γεγονός πως θα βρω υπέροχη τροφή εκεί πάνω, αν την αξίζω.
Και μετά κολλάω στην τρομακτική ιδέα ότι εκεί πάνω δεν τρώνε…»

Οι αγώνες, οι θυσίες για τα ιδανικά στα οποία πιστεύει ο καθένας είναι αυτά με τα οποία μπορεί να «χορτάσει» ο άνθρωπος στη ζωή του, πέρα από τη τροφή.
Αυτός με τους αγώνες του γέμιζε τη ζωή του. Και συγχρόνως σαρκάζει το μαρτύριό του, την αργή βασανιστική του πορεία προς το θάνατο, αυτή τη καθημερινή εξασθένησης του κορμιού του.
Πόση ψυχική ηρεμία και πόση πίστη στα ιδανικά του θα ένιωθε ο Σαντς γράφοντας τα λόγια αυτά.

Και με τι απλότητα μπορεί να αναδεχθεί ένας ΗΓΕΤΗΣ , ένας αγωνιστής όταν πιστεύει στον αγώνα του.
Και η απλότητα αυτή ,η καθαρότητα και ο σεβασμός των στόχων, είναι νομίζω αυτό που μπορεί να εμπνεύσει τους «άλλους» να ακολουθήσουν.

Δε θέλω να σας παρασύρω, εάν όμως προλάβετε τη ταινία αυτή αξίζει να τη δείτε.

ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ...

Την αγαπάμε την Αθήνα μας. Μας ταλαιπωρεί καμιά φορά, αλλά εμείς τη λατρεύουμε. Εδώ ζούμε τη καθημερινότητά μας, άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε πάλι δύσκολα.
Είναι χιλιοτραγουδισμένη η πόλη μας, είναι ερωτική, νοσταλγική.
Βέβαια γκρινιάζουμε κιόλας. Γιατί τη θέλουμε την Αθήνα μας πιο πράσινη, πιο καθαρή, πιο φιλική.
Έτσι, αφορμή για την ανάρτηση αυτή ήταν ένα άρθρο στη κυριακάτικη Καθημερινή (28.09.08)με τίτλο « Νοσταλγώντας την καινούργια Αθήνα».
Κάτοικοι διαφόρων συνοικιών των Αθηνών μίλησαν για τις δικές τους περιοχές.

Ξεχώρισα το κείμενο του ποιητή Χριστόφορου Λιοντάκη για τα Εξάρχεια με τίτλο «Η πολυφωνία θέλει φαντασία».

Κι αυτό γιατί η γραφική αυτή περιοχή της πόλης μνημονεύεται από το τύπο και τα ΜΜΕ μόνο για τις συμπλοκές των κουκουλοφόρων με την Αστυνομία, αδικώντας έτσι κάθε τι άλλο που προσφέρουν τα Εξάρχεια.
Ιδού λοιπόν το άρθρο του κ. Λιοντάκη.

«Εξάρχεια: το μήλον της έριδος των ΜΜΕ και ιδιαίτερα των καναλιών. «Τα Εξάρχεια καίγονται» ο προσφιλής τίτλος τους. Το θέμα πουλά και προσφέρεται για εντυπωσιασμό και παραπλάνηση. Εξάρχεια, το πιο ετερόκλητο ψηφιδωτό στο κέντρο της Αθήνας: φοιτητές, πρεζόνια, βαποράκια, μετανάστες, αρνητές της εξουσίας και νομοταγείς πολίτες.

Ένα ετερόκλητο πλήθος που συγχωνεύεται με θαυμαστό τρόπο στη λαϊκή της Καλλινδρομίου τα Σάββατα.

Η ανθρωπογεωγραφία της περιοχής άλλαξε άρδην όταν οι ιδιοκτήτες των νεοκλασικών τα εγκατέλειψαν για να εγκατασταθούν στα βόρεια και νότια προάστια. Τα περισσότερα νεοκλασικά δόθηκαν αντιπαροχή και κατεδαφίσθηκαν. Κατεδαφίζονται μέχρι και σήμερα με τις ευλογίες του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων. Όσα απέμειναν μετατράπηκαν σε κέντρα διασκέδασης ,που κάνουν δύσκολη τη ζωή των κατοίκων, καθώς οι καταστηματάρχες ενδιαφέρονται μόνο για τα κέρδη τους. Μια ιστορική αθηναϊκή συνοικία που σφύζει από ζωή και ασφυκτιά από έλλειψη υποδομών. Δρόμοι λεροί. Πεζοδρόμια που χρειάζονται γνώσεις μπαλέτου για να περπατήσεις. Πεζόδρομοι –παρκινγκ, γεμάτοι τραπέζια, καρέκλες και εποχούμενα. Γκραφιτι και συνθήματα στους τοίχους που εντυπωσιάζουν με την ευρηματικότητά τους , προκαλώντας επιδοκιμασίες ή αποδοκιμασίες . Καυσαέρια, δακρυγόνα και νεραντζιές που όταν ανθίζουν την άνοιξη τα κατατροπώνουν με το άρωμά τους. Μια περίεργη γοητεία παντού.

Ο Λόφος του Στρέφη και η πλατεία που ο δήμος και οι αρμόδιοι φορείς δεν κατάφεραν ποτέ να αξιοποιήσουν. Πολλά στοιχειώνουν τα Εξάρχεια: το Πολυτεχνείο, η Μπουμπουλίνας, η μπλε πολυκατοικία, τα παλιά θερινά σινεμά, το νεοκλασικό του Λόγγου, γωνία Μπενάκη και Αραχώβης, παλιά ζαχαροπλαστεία, ταβερνάκια, στέκια. Μνήμες παλιές και πρόσφατες: Λαπαθιώτης, Γιώργος Ιωάννου, Ξαρχάκος, Κούνδουρος, Νίκος Μπαλής, Νικόλας Άσιμος, Άγγελος Ελεφάντης.

Τυπογραφεία, θέατρα, βιβλιοπωλεία, φροντιστήρια, κέντρα απεξάρτησης, αναψυχής και διασκέδασης, πολυκατοικίες και ελάχιστα νεοκλασικά, που κατοικούνται ακόμα.

Μια πολυφωνία που θα μπορούσε να είναι αρμονική αν υπήρχε φαντασία, όχι μόνο στην εξουσία αλλά και στους πολίτες.»


Τι κρίμα αλήθεια, μια τόσο όμορφη περιοχή που σιγά σιγά χάνεται…

ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Νο 2....

ROADMASTER , να η συμμετοχή μου στο μοσικό παιχνίδι Νο 2.




....θα άλλαζα τόσα πολλά χρώματα στην ιδια μου τη ζωή....




...πόσο δύσκολο είναι να βρούμε στα υπόγεια αυτό που ζητάμε και να αρκεστούμε σ΄αυτό....