ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ....

Δεν είχα υπόψη μου να γράψω αυτό το ποστ. ΄Ένα θεατρικό έργο θα πήγαινα να δω , ύστερα από τη σύσταση της roadartist πριν κάποιες μέρες.
Μας πρότεινε να δούμε το έργο Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ,με τη Ν.Μεντή που παίζεται στο θέατρο Βασιλάκου.
Θυμήθηκε μάλιστα ότι θα πήγαινα σήμερα να δω το έργο και περιμένει τις εντυπώσεις μου.
Επιτρέψτε μου λοιπόν φίλοι μου να αφιερώσω κατεξοχήν το ποστ αυτό στη
ROADARTIST.
Της το οφείλω.

Ένα μικρό θεατράκι με καναπεδάκια δίχως διακριτά χωρίσματα θέσεων στο Κεραμικό.
Ένα όμορφο μπαράκι με τραπεζάκια και αναπαυτικά καθίσματα για να απολαύσεις το καφέ σου.
Σε προδιαθέτει αυτό το ζεστό περιβάλλον.

Συγκλονιστικό το έργο.
Συγκλονιστική η Ν.Μεντή.

Απλή και ευρηματική η σκηνοθεσία. ΄Ένα κρεβάτι και ένα ζευγάρι παπούτσια, νοερά, η γωνιά του συζύγου. ΄Ενας ξύλινος πάγκος, η γωνιά της μάνας. Ένα τσιγάνικο αποκριάτικο φόρεμα, της εγγονής.
Και η Μεντή μόνη, να γεμίζει τη σκηνή.

Έξοχη, απολαυστική, εκφραστική, ζωντανή.
Φοβερές οι στιγμές των ψυχικών εναλλαγών της. Ανοίγει διάπλατα τη ζωή της σε εμάς. Από τη δραματική φυγή της οικογένειάς της από τη Σμύρνη, στο χαμό του συζύγου της, της μάνας, της κόρης ,της εγγονής.

Μια συνεχής εναλλαγή συναισθημάτων από το δράμα στο σαρκασμό, ακόμα και στον αυτοσαρκασμό, από το χιούμορ στην ειρωνεία, να αποτυπώνονται όλα στις εκφράσεις του προσώπου της Μεντή και στις κινήσεις της.
Απολαυστικές οι στιγμές που περιγράφει το πάθος της για τη πόκα που την οδηγούσε να πουλά τα πάντα για να έχει χρήματα να παίζει.
Aπολαυστική όταν περιγράφει τη συνομιλία με τη κόρη της θέλοντας να την πείσει ότι αφού το τραπεζάκι είναι αντίκα, είναι άχρηστο, προκειμένου να το πουλήσει κιαυτό !

Και εξιστορώντας τους σταθμούς της ζωής της να περιγράφει όλες εκείνες τις ψυχικές της διαθέσεις και περιστατικά που την οδηγούσαν στο γράψιμο, πρώτα με τη ψυχή και μετά με το χέρι όπως έλεγε, ενώ ακούγαμε τους μελοποιημένους στίχους της.

Δε θάθελα να γράψω κάτι παραπάνω, νιώθω τα λόγια μου λειψά.
Καθόμουν στη πρώτη σειρά. ‘Όρθιος όπως όλοι μας, φώναζα ασυγκράτητος μπράβο στη Μεντή, έτσι αυθόρμητα…

Το ίδιο αυθόρμητα και ειλικρινά θέλω να πω :
Σ΄ευχαριστώ καλή μου ROADARTISΤ.
Σ΄ευγνωμονώ Ν.ΜΕΝΤΗ.

ΟΙ ΑΜΟΙΡΟΙ....

H ιστορία που ακολουθεί δεν είναι ευχάριστη. Είναι η προσπάθεια επιβίωσης, η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, η περιπέτεια, με πιθανότητα τελικά την απώλεια της ίδιας της ζωής.
Αφορά τους μετανάστες. Κάθε περίπτωση και μια τραγική ιστορία.

Την ιστορία αυτή δημοσιεύεται στη Καθημερινή της 7.11.08 και το ρεπορτάζ είναι της Μαρίας Δεληθανάση. Σας τη παραθέτω.

« Χριστιανικοί ψαλμοί σε ώτα μουσουλμανικά και μουσουλμανικά σιγοψυθιρίσματα και ύμνοι από χείλη γεμάτα ευγνωμοσύνη μέσα σε ορθόδοξο ελληνικό ναό. Μέσα στην εκκλησία του νεκροταφείου της Λέρου, δεκαπέντε πρόσφυγες από το Ιράκ προσεύχονται για τη μετάβαση μιας ομοεθνούς τους στο άλλο κόσμο. Παρασύρονται στη κατάνυξη της νεκρώσιμης ακολουθίας. Ο Μητροπολίτης Καλύμνου, Λέρου και Αστυπάλαιας Παΐσιος , με έργο φιλανθρωπικό και αγάπη για τον «άλλο», έδωσε την άδεια για μία ταφή κανονική, κατά τα ειωθότα. Όταν σου έχουν στερήσει την αξιοπρέπεια στη ζωή, δικαιούσαι τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή θάνατο….
΄Ένα λευκό σεντόνι που απλώθηκε πάνω από το φέρετρο όταν πλέον είχε πάρει τη θέση του στη γη, ήταν το συμπλήρωμα της δικής τους παράδοσης .Η μουσουλμάνα τάφηκε σε νεκροταφείο χριστιανικό και η οικογένεια ένιωσε την ευγνωμοσύνη για το Μητροπολίτη και τους άλλους που βοήθησαν να απλώνεται σαν λουλούδι, να μοσχομυρίζει σαν γιασεμί.
Η νεφροπαθής γιαγιά πέθανε δύο 24ωρα μετά τη διακομιδή της στο νοσοκομείο Καλύμνου από το νοσοκομείο Λέρου. Μέσα στο νοσοκομείο δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον, αρνιόταν να ζήσει. Τραβούσε τους ορούς με μένος. Τρείς ημέρες νωρίτερα είχε δει το εγγόνι της να χάνεται μέσα στη θάλασσα. Μετά το χαμό του δε ξαναμίλησε. Ούτε στα παιδιά της ούτε στα εγγόνια της .Ο γιός της ,η νύφη της, τα άλλα τρία εγγόνια της είχαν καταφέρει να φθάσουν στη στεριά ζωντανά. ένα βρέφος που θήλαζε τη μητέρα, ένα δύο ετών και το μεγαλύτερο τριών χρόνων.
Τον εγγονό της που χάθηκε τον έλεγαν Νταλμάρ και ήταν έξι χρόνων.
Κι όπως γράφτηκε ως επικήδειο για το χαμένο στη θάλασσα παιδί…..βρέθηκε σε ένα σαπιοκάραβο μαζί με άλλους σαράντα έξι ξεριζωμένους από το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μέσα στο «φορτίο» ήταν δεκαπέντε βρέφη και μικρά παιδιά. Είχε ανέμους, αλλά η «επιχείρηση» έπρεπε να προχωρήσει κανονικά. Χιλιάδες περιμένουν απέναντι. Μεγάλα τα κέρδη…. Το σκάφος βούλιαξε στη θάλασσα. Το εξάχρονο αγόρι δε τα κατάφερε. Η μάνα του έσφιγγε στην αγκαλιά της το πέντε μηνών αδελφάκι του. Ο πατέρας του το άλλο δίχρονο… Η μάνα κάθεται βρεγμένη σφίγγοντας το μωρό της. Δε θρηνεί, δε νιώθει κρύο. Το αδάκρυτο βλέμμα της τρομάζει. Είναι πέρα από το πόνο της απώλειας, πέρα από την απελπισία. Ο πατέρας με δάκρυα στα μάτια της αποσπά το μωρό από τα χέρια. Προσπαθεί να το ντύσει με στεγνά ρούχα ,να το τυλίξει σε μια κουβέρτα ,να το ζεστάνει. Οι άλλες μανάδες ντύνουν, ζεσταίνουν τα παιδιά τους. Δεν έχουν ώρα για συμπόνια. Τα μάτια τους έχουν δει τόσους θανάτους. Τ΄ αυτιά τους έχουν ακούσει τόσους θρήνους.»

Πολλά μπορεί να διαπιστώσει κανείς από αυτή τη τραγική ιστορία.
Και πρώτα πρώτα, τη πρωτοβουλία και αποφασιστική στάση του Μητροπολίτη να επιτρέψει να κηδευτεί η θανούσα μουσουλμάνα μέσα σε χριστιανική εκκλησία και να ταφεί σε χριστιανικό νεκροταφείο. Μια απόφαση που δείχνει τον απεγκλωβισμό του ιερέα από τα πολύ σφιχτά χριστιανικά λειτουργικά όρια, μια απόφαση που και θάρρος δείχνει και ανθρωπιά . Υπάρχουν λοιπόν ανοιχτά μυαλά ακόμα και στην Εκκλησία που ξεφεύγουν από προκαταλήψεις και δισταγμούς.
Και μετά, παρά το γεγονός ότι το θέμα και η περίθαλψη των μεταναστών αποτελεί κρατική μέριμνα, η ιδιωτική πρωτοβουλία και ευαισθησία προσφέρει πολλά μέσω των διαφόρων Οργανώσεων που ασχολούνται με τα προβλήματα περίθαλψης και υποδοχής των μεταναστών. Δε θυμάμαι σε πια περιοχή, σε κάποιο νησί νομίζω, ιδιοκτήτης ξενοδοχείου το διέθεσε για τη φιλοξενία μεταναστών.

Εκείνο που είναι τραγικό, είναι η συνεχής λαθραία είσοδος στη χώρα μας μεταναστών που έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Ως συνήθως το πρόβλημα αυτό μας βρήκε απροετοίμαστους, δίχως συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική. Ανοίξαμε τις πόρτες, άλλοι τις παραβίασαν και τώρα το θέμα είναι πλέον εκτός έλεγχου . Δε ξέρουμε πόσους μετανάστες μπορούμε να απορροφήσουμε και όταν έρχονται κατά κύματα, τους στοιβάζουμε σε αισχρά κτίρια σα ζώα.
Και είναι τραγικό διότι υπάρχουν και μωρά παιδιά.

Συγκινούν οι ιστορίες των άμοιρων αυτών ανθρώπων που κινδυνεύουν τη ζωή τους και πληρώνουν μεγάλα ποσά για μια καλύτερη ζωή στα ξένα.
Αλλά ίσως πιο ουσιώδες και παρήγορο είναι το γεγονός ότι τελικά η ανθρωπιά και η ευαισθησία διατηρείται στη χώρα μας και εκδηλώνεται απλόχερα και έμπρακτα όταν χρειασθεί.

Ο ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΚΟΣ ΜΑΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ....

Το δωμάτιο μύριζε ναφθαλίνη, έβγαζα τα χειμωνιάτικα ρούχα να τα …αερίσω, έτοιμος για την έναρξη χαμηλών βαρομετρικών συνθηκών. Ξάφνου, νάσου κάτι μέρες καλοκαιριάτικες, μαγευτικές, ηλιόλουστες να διαλύουν κάθε χειμερινή σκέψη και διάθεση. Πουκαμισάκι και φτάνει.
Μόνο αυτή η άχρηστη αλλαγή της ώρας μίκρυνε τη μέρα και τη φωτεινότητα της.
Τα τιμολόγια της ΔΕΗ θα ωφεληθούν. Δε πειράζει όμως, ζημίες έχει η άμοιρη, κιας έχει ….επιτυχημένο manager από τον ιδιωτικό τομέα.

Με αυτές τις μέρες δε σου κάνει κέφι να κλειστείς σπίτι ακόμα και όταν στη ΝΕΤ παίζει αυτή η ομαδάρα ο Παναθηναϊκός με προπονητή επίσης επιτυχημένο και ακριβοπληρωμένους βραζιλιάνους παικταράδες. Και μπορεί μεν να παίζουν…ξυλίκι ,αλλά τουλάχιστον στα αποδυτήρια οι δημοκρατικές διαδικασίες βρίσκονται στο απόγειο τους, με τον …επιτυχημένο προπονητή να ρωτά τους παίκτες εάν τον… θέλουν!
Τελικά, πως προσδιορίζεται το «επιτυχημένος» στη χώρα μας.;;

Ένα άλλο θέμα που προκαλεί ανησυχία είναι τι θα κάνει ο τέως κυβερνητικός εκπρόσωπος . Σε ποιο σπίτι θα μείνει ; Θα διατηρήσει εκείνο το κρυόκωλο ύφος του ;

Όσο για την οικονομία μας ; Σταθείτε, η οικονομική κρίση δε μας άγγιξε ακόμα. Είμαι όμως απόλυτα αισιόδοξος ότι οι οικονομική μας εγκέφαλοι των αρμοδίων Υπουργείων θα πάρουν όπως πάντα, τα κατάλληλα μέτρα, καλά μελετημένα , με σταθερότητα και αποτελεσματικότητα.
Και τώρα αυτές οι διαφωνίες που λέγονται ότι υπάρχουν μεταξύ Υπουργών για την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί στη περίοδο της κρίσης, μα αυτό δεν είναι δα τίποτα κακό, ψάχνουν να βρουν τα καλύτερα μέτρα για να μας ανακουφίσουν. Είναι αυτό που λένε « ρίξτε στο τραπέζι ιδέες ». Προσοχή μόνο μη σας πέσει καμία κάτω και πάει χαμένη.

Όσο για το Βατοπέδι, προχωρεί η Εξεταστική ,εργάζονται νυχθημερόν να βρεθούν οι ένοχοι που για να σώσουν τις ψυχές τους, όχι τίποτα άλλο ,έκαναν τις ανταλλαγές των ….χωραφιών τους και όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις όπου όλα αποκαλύφθηκαν ,θα τιμωρηθούν αυστηρότατα.

Μα τώρα το μ΄έπιασε και έγινα ξαφνικά τόσο αισιόδοξος. Εγώ πάντοτε έβλεπα το ποτήρι μισοάδειο, εάν θέλετε και τη…μετρική απεικόνιση της απαισιοδοξίας μου.
Μια φορά μόνο διαβάστηκε στη τάξη του σχολείου μου μια έκθεσή μου σαν η καλύτερη της εβδομάδας . Γιατί ; Ο δάσκαλός μου σημείωσε από κάτω :
« Γιατί βρε παιδί μου τέτοιος πεσιμισμός…»
Σκέτη μαυρίλα θα είχα γράψει.

Αχ ρε δάσκαλε, αν γράφω με το ίδιο απαισιόδοξο τρόπο σήμερα, θα με δικαιολογούσες τώρα.
Γιατί μπορεί να έχουμε τις μέρες αυτές το καλό μας τον καιρό, αλλά κατά τα άλλα, τα καθημερινά, έχουμε το κακό μας τον καιρό που μας τον φέρανε άλλοι.
Τα συζητάμε μεταξύ μας, διαμαρτυρόμαστε, γκρινιάζουμε , βρίζουμε, απογοητευόμαστε.
Θα χαλάσουν όμως κάποια στιγμή οι καλές μας ηλιόλουστες μέρες που μας δίνουν μια αίσθηση ευεξίας και τότε ;;;
Που πάμε μετά , ω Θεέ της Ελλάδας !!

ΠΑΡΕΛΘΟΝ..ΠΑΡΩΝ..ΜΕΛΛΟΝ...

Ένα μικρό, συμπαθητικό θεατράκι, χωμένο κάπου σε μια πάροδο πίσω από τη Πάντειο, φιλοξένησε ύστερα από πολύ καιρό, τη θεατρική μου έξοδο.

"Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα." του Ευγένιου Ο΄Νιλ.

Έργο βαρύ και δύσκολο.
Πατέρας και μάνα με τα δύο τους παιδιά, ζώντας το παρών τους, σε μια πάλη ενάντια στο παρελθόν και στο μέλλον τους.
Η τραγική μορφινομανής μάνα, σε μια στιγμή μέσα στις ψευδαισθήσεις της, αδυνατώντας να αποδεχθεί αλήθειες, λέει μια φράση που στάθηκε η αιτία να γράψω αυτό το σύντομο ποστ.

« Το παρελθόν είναι το παρών και το μέλλον μας».

Βρίσκω σ΄αυτή τη φράση μια απόλυτα αληθινή απεικόνιση της διαδρομής της ζωής μας. Θεωρώ ότι το παρελθόν, μας κυνηγά πάντα, μας συνοδεύει στα σημερινά και στα μελλοντικά. Δε ξέρω σε ποια στιγμή στη ζωή μας, σε ποιο βαθμό και ποια γεγονότα που μας συμβαίνουν, επηρεάζουν καθοριστικά τον τρόπο που ζούμε, τη φιλοσοφία αν θέλετε της ζωής μας. Ίσως και να μη μπορούμε να τα διαχωρίσουμε, ή ακόμα να υπάρχει ένα και μόνο σημαντικό γεγονός που μας "ακολουθεί".
Δε νομίζω ότι το παρελθόν είναι απλά μια «συλλογή» εμπειριών. Ούτε και μιλώ για αναμνήσεις που απλά μπαινοβγαίνουν κάποιες στιγμές στις σκέψεις μας, έτσι φευγαλέα , για να ξαναγυρίσουν κάποια άλλη στιγμή.

Θεωρώ το παρελθόν μας ένα είδος «συνόλου» ζωής που φωλιάζει,εδραιώνεται βαθειά μέσα μας, στεριώνει εκεί και ασυνείδητα, αθόρυβα, καθορίζει συμπεριφορές στο παρών και στο μέλλον μας, ίσως δίχως να το αντιλαμβανόμαστε.'Ολα πέρνουν μια μορφή αυτοματισμού.
Αυτό που ισχυρίζονται άλλοι ότι πρέπει να ζούμε το σήμερα, το εφήμερο, δίχως να ανατρέχουμε στο χθές και να μας απασχολεί το αύριο, ακόμα και αυτοί νομίζω ότι ενδόμυχα είναι δεμένοι με το παρελθόν τους.

Δε θα ήθελα να πω τίποτα παραπάνω. Θεωρώ ότι το έργο του Ο΄Νιλ , το νόημά του, στηρίζεται σ΄αυτή τη φράση της μάνας.

Δε μπορεί να ξεφύγεις από το παρελθόν σου, ούτε στο παρών, ούτε στο μέλλον σου.

Η ΦΤΩΧΕΙΑ.

Ήταν μια σχεδόν καθημερινή σκηνή που αντίκριζα. Σε ένα από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Αθήνας, λίγο πριν κλείσουν τα καταστήματα, έβλεπα να περνά μια μαυροφορεμένη γριούλα με μαντήλα να της σκεπάζει το κεφάλι της. Κουβαλούσε στη πλάτη της δεμένους σωρούς χαρτιών και κουτιών. Σκυμμένη από το βάρος των χρόνων, θα έπρεπε να ήταν γύρω στα 80 και το βάρος των χαρτιών, βάδιζε αργά, προσεχτικά, δύσκολα. Η φτωχή γριούλα, κάπου θα πουλούσε τη πραμάτεια της να πάρει λίγα χρήματα να επιβιώσει.
Θεωρώ ότι η φτώχεια είναι από τα πιο βασανιστικά, αποτρόπαια, αβάσταχτα φαινόμενα της ζωής. Η ανασφάλεια, η πείνα, η εξάντληση, φωλιάζει μέσα στα άμοιρα αυτά άτομα και τα οδηγεί στην εξαθλίωση.

Θυμήθηκα λοιπόν τη σκηνή με τη γριούλα διαβάζοντας στο τύπο ότι στις 16 Οκτωβρίου συνήλθε στη Μασσαλία η 7η συνάντηση της Στρόγγυλης Τράπεζας για τη Φτώχεια και τον Κοινωνικό Αποκλεισμό των Υπουργών των κρατών μελών της Ε.Ε. 27.

Αναφέρθηκε ότι ένα από τα σημαντικότερα κλειδιά για την επίτευξη κοινωνικής συνοχής είναι η καταπολέμηση της φτώχειας. Κατηγόρησαν το μεγάλο κεφάλαιο ότι κερδοσκοπεί καθώς επίσης και τους Υπουργούς Οικονομίας των κρατών μελών γιατί στις διάφορες συσκέψεις τους δεν μίλησαν ποτέ για το θέμα της φτώχειας.

Συζήτησαν για την εφαρμογή κοινών αρχών για την ένταξη των φτωχών ατόμων στην αγορά εργασίας και τη κοινωνία σε ευρωπαϊκό επίπεδο και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να ακολουθήσουν μια κοινή πολιτική για τα φτωχά άτομα που θα διασφαλίζει ένα ελάχιστο εισόδημα, θέσεις εργασίας και εύκολη πρόσβαση στις κοινωνικές υπηρεσίες.

Δεν ξεχείλισα ξαφνικά από ευαισθησίες και ευσπλαχνία τους φτωχούς, γράφοντας αυτή την ανάρτηση. Πραγματικά η αληθινή φτώχια, όχι η επαιτεία που κατάντησε επάγγελμα, με συγκινούσε πάντοτε. Και δε θα μεταχειριστώ τις συνηθισμένες κλισαρισμένες φράσεις, τις φωνές που λένε πάρτε τα λεφτά των πλουσίων και δώστε τα στους φτωχούς.

Καταρχήν οι σκέψεις μου πάνε στο κράτος μας, που είναι δική του υποχρέωση η κοινωνική φροντίδα των φτωχών ατόμων. Δυστυχώς στην Ελλάδα λέμε πολλά και πράττουμε λίγα. Όλα τα κόμματα λίγο πολύ μιλούν για κοινωνική πολιτική, κοινωνική συνοχή, κοινωνική ισότητα. Όμως αποτελέσματα δεν φαίνονται. Χρειάζεται πολιτική βούληση για την επιλογή και εφαρμογή μιας συγκεκριμένης, εύστοχης και αποτελεσματικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της φτώχειας.

Οι σκέψεις όμως πάνε και σε εκείνους που ο Θεός τους προίκισε με ιδιαίτερες ικανότητες και χαρίσματα και που με αυτές τις «χάρες» τους πλούτισαν υπερβολικά με τον αθλητισμό, το τραγούδι κ.ά. Μπράβο τους και καμάρι τους, καμία αντίρρηση. Δεν αποτελεί όμως πρόκληση για κάποιους άλλους όταν ακούνε τις αμοιβές τους ;
Μήπως δεν αποτελούν πρόκληση οι υπέρογκες αμοιβές, πέραν κάθε λογικής, υψηλόβαθμων στελεχών επιχειρήσεων και τραπεζών ; Μάλιστα το θέμα των αμοιβών αυτών ήρθε στην επιφάνεια και συζητείται ήδη λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης που βρίσκεται ακόμα στο ξεκίνημα και είναι άγνωστη η χρονική της διάρκεια.

Σκέφτηκαν άραγε όλοι αυτοί ότι κάτι θα μπορούσαν να προσφέρουν στην αντιμετώπιση της φτώχειας, έτσι ιδιωτικά, σιωπηλά . Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκδηλώσει κάποιος τις ευαισθησίες του προς εκείνους που έχουν ανάγκη. Η Αντζελίνα Τζολί π.χ. έχει υιοθετήσει τόσα παιδιά, ενώ άλλοι καλλιτέχνες γυρίζουν στις φτωχές χώρες της Αφρικής προσφέροντας κοινωνικές υπηρεσίες .
Υπάρχουν λοιπόν ευκαιρίες για τη συμμετοχή στη καταπολέμηση της φτώχειας και τη κοινωνική μέριμνα από τους οικονομικά ισχυρούς.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην Εκκλησία. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να κάνει πάρα πολλά για την ανακούφιση των φτωχών ατόμων. Να αφήσει τις εμπορικές δραστηριότητες και τα real estate και να προσφέρει από τα άφθονα χρήματα που έχει για τη περίθαλψη των ατόμων που έχουν ανάγκη. Υπάρχουν μόνο ελάχιστα μεμονωμένα παραδείγματα άξιων ιερέων που φροντίζουν άπορα άτομα της ενορίας τους.
Οι εκκλησιαστικές αρχές έχουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες. Και είναι απογοητευτικό για να μη το χαρακτηρίσω εξοργιστικό το γεγονός ότι δεν συμβάλλουν ενεργά και με προθυμία στην αντιμετώπιση της φτώχειας.