ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

 Επιτέλους τελειώσαμε με τις εκλογές. Ως συνήθως, όλοι είναι κερδισμένοι. Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να δίνει τις δικές του ερμηνείες για τα εκλογικά αποτελέσματα.

Ο πρωθυπουργός, σε μια από εκείνες τις ανούσιες φλυαρίες του, όπου το μόνο
που δείχνει είναι η ανασφάλειά του, ζήτησε τη συναίνεση της αντιπολίτευσης
για την έξοδο της χώρας από τη κρίση και είπε πως έχει μπροστά του μια ολόκληρη τριετία για να πραγματοποιήσει ο,τι δεν έγινε σε δεκαετίες.
Προφανώς θεωρεί ότι οι πολίτες με τη ψήφο τους αποδέχτηκαν τη πολιτική της κυβέρνησης, αυτή δηλαδή του Μνημονίου.
Η τεράστια αποχή από τη ψηφοφορία όμως δε φαίνεται να ερμηνεύεται σαν απόρριψη του πολιτικού μας συστήματος, σαν έκφραση απογοήτευσης και οργής των πολιτών για την ακολουθούμενη πολιτική. 
Μέσος όρος αποχής στην επικράτεια 54%, στην Αττική 44% και στην Αθήνα 67% !!
Πιστεύω οτι πολύ γρήγορα, τη σωστή ερμηνεία αυτής της σιωπηρής κραυγής της αποχής και των άκυρων ψηφοδελτίων,  θα τη δώσει το πεζοδρόμιο.
Πήρε η κυβέρνηση μια «ψήφο-ανάσα». Μήπως όμως κόψει τη δική μας ανάσα και μας πνίξει με νέα σκληρά μέτρα.


 Η Αθήνα μας πέρασε στα χέρια του Καμίνη, Ο άνθρωπος αυτός μου είναι πολύ αντιπαθής, μου δείχνει κάτι πολύ ψεύτικο, ανιαρό, ξεκούρδιστο. Και η αλήθεια είναι ότι ο Κακλαμάνης δεν έκανε τίποτα το ουσιώδες για τη πόλη μας.
 Για το θεό όμως, μη μας καταστρέψετε αυτή τη πόλη που τόσο πολύ αγαπάμε.


 Κυκλοφόρησαν και τα ανέκδοτα της εκλογικής διαδικασίας. Σε ορισμένους φακέλους βρέθηκαν ….προφυλακτικά. Και ένας πολίτης είπαν ότι έριξε ψηφοδέλτιο στο οποίο έγραφε «ψηφίζω Αλι Μπαμπά γιατί έχει μόνο 40 κλέφτες» !! Υπέροχο.


 ‘Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος κάτι σαν να περιμένει. Βρίσκεται ίσως σε μια φάση αναμονής, αμφιταλάντευσης, ανησυχίας για το μέλλον Με την ανεργία να αυξάνεται συνεχώς, η αγωνία διακατέχει τους πάντες, που σήμερα μπορεί να έχουν μια δουλειά και να τη χάσουν αύριο.
 Λείπει το χαμόγελο πλέον από πολλούς


 Νοέμβρης μήνας και ο καιρός παραμένει ήπιος. Ανοιξιάτικες είναι οι μέρες εκτός από τη προχθεσινή δυνατή βροχή. Μόνο τα κιτρινισμένα φύλλα των δένδρων στο δρόμο δείχνουν ότι βρισκόμαστε στη φθινοπωρινή περίοδο.


 Και η τηλεόρασή μας τι κάνει;; Νομίζω ότι περισσότερο από κάθε τι άλλο, μαγειρεύει !
Ξεπεσμός και εκεί.


 Πάντως όπως και νάχουν τα πράγματα, πιστεύω ότι θα έχουμε ένα πολύ εντυπωσιακό 2011. Δε θα πλήξουμε, τα γεγονότα όποια κιαν είναι, δε θα μας αφήσουν αδιάφορους.
Αλίμονο, η ζωή θέλει εναλλαγές, ανατροπές, αναταράξεις. Έτσι το ταξίδι αποκτά ενδιαφέρον.


 Ξαναγύρισα στο γήπεδο!! Έχω μάλιστα εισιτήριο διαρκείας για να βλέπω την ομαδάρα μου το Παναθηναϊκό!! Βέβαια μέχρι σήμερα μάλλον …ξυλίκι παίζει παρά ποδόσφαιρο, αλλά να, αλλάζουμε προπονητή και θα πάμε καλύτερα.
Αφήστε με να το πιστεύω !!


Ξέχασα να σας πω οτι η τρόικα είναι εδώ.....

" ΑΝΘ΄ΗΜΩΝ Ο ΓΟΥΛΙΜΗΣ "

Με την ιστορική αυτή φράση απόγνωσης του Χαρίλαου Τρικούπη θα ήθελαν να εκφράσουν την απογοήτευσή τους ορισμένοι υποψήφιοι περιφερειάρχες και πολλοί δημοτικοί άρχοντες ύστερα από τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές.
Ίσως υπεραισιόδοξη ή λανθασμένη εκτίμηση πραγματικών δεδομένων, έλλειψη ρεαλισμού, ακόμα και ένδειξη αλαζόνας, οδήγησαν πολλούς υποψήφιους σε αποτυχία και άλλους να τρέχουν ασθμαίνοντες στις επαναληπτικές εκλογές της Κυριακής.


Όμως όλα αυτά αφορούν ξεχωριστές προσωπικές περιπτώσεις και όχι συνολικά τη χώρα.


Η Ελλάδα οδηγήθηκε στις εκλογές αυτές με το πρωθυπουργό να τις χαρακτηρίζει αυτοδιοικητικές και κατόπιν σαν δημοψήφισμα για την έγκριση της πολιτικής του.
Μετά, όταν διαπίστωσε ότι κάτι δε πάει καλά, προχώρησε σε ό,τι το πιο επαίσχυντο μπορούσε να κάνει.


Έθεσε τους πολίτες μπροστά σε φοβικά και εκβιαστικά διλήμματα.

Μπλόφαρε, λέγοντας ότι εάν δε θεωρήσει ικανοποιητικά τα εκλογικά αποτελέσματα θα οδηγήσει τη χώρα σε βουλευτικές εκλογές !!
Έφτασε στο σημείο να αμφισβητήσει το πατριωτισμό των πολιτών στη περίπτωση αρνητικής ψήφου κατά της πολιτικής του !!


Ένας πρωθυπουργός χώρας με δημοκρατικό πολίτευμα, μπλοφάρει τους πολίτες, λες και παίζει πρέφα με τη παρέα του!!
Και ικανοποιημένος ότι η μπλόφα του έπιασε, το βράδυ των εκλογών σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες είπε στους συνεργάτες τους ότι «χάρη στο δίλλημα σώσαμε τη χώρα» !!


Τώρα το μόνο που έμενε ήταν να ερμηνεύσει στους πολίτες το αποτέλεσμα των εκλογών, να εξηγήσει δηλαδή γιατί δεν οδηγεί τη χώρα σε εκλογές.
Φαίνεται όμως ότι στις ερμηνείες παραμένει βαθειά νυχτωμένος.


Θεώρησε, γιατί έτσι τον συνέφερε, ότι το αποτέλεσμα των εκλογών δε δικαιολογεί εκλογές σήμερα, παρερμηνεύοντας κατ΄αρχήν τη τεράστια αποχή και τον αριθμό των άκυρων ψηφοδελτίων ( 1.100.000 λιγότεροι ψήφοι για το ΠΑΣΟΚ, 44% αποχή στην Αττική, 57% στο Δήμο της Αθήνας) και αγνοόντας τη σημαντική μείωση κατά 11% περίπου του συνολικού ποσοστού ψήφων σε σύγκριση με τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές.
Η αποχή το μόνο που εξέφραζε ήταν οργή, πικρία, απογοήτευση, αδιαφορία των πολιτών. Έφτασε στο σημείο να θεωρήσει ότι οι πολίτες απείχαν για να μη μαυρίσουν τη κυβέρνηση, δίδοντάς της άλλη μια ευκαιρία.


Το ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα δε τα εμπιστεύονται πλέον οι πολίτες, αυτό δε το κατάλαβε. Κουράστηκε ο κόσμος απο τις φλυαρίες και συνεντεύξεις, τα δίχως νόημα χοντρά λόγια των πολιτικών.


Και δυστυχώς ούτε ο Σαμαράς κατάλαβε τίποτα. Έμεινε ευχαριστημένος ότι η διαφορά ψήφων της ΝΔ από το άλλο κόμμα μειώθηκε σε περίπου 2%, αλλά πήρε 550.000 λιγότερους ψήφους και τολμά να μιλάει για «ολική επαναφορά».!!


Το μόνο κερδισμένο ήταν το ΚΚΕ με 70.000 ψήφους περισσότερους απότι στις βουλευτικές εκλογές. Και αθροισμένα όλα τα ποσοστά της Αριστεράς στην Αττική θα έφθαναν περίπου το 33% !! Κάτι σημαντικό σημαίνει και αυτό.


Ο πολίτης γύρισε τη πλάτη του στα δύο μεγάλα κόμματα. Τον έχουν πολλές φορές ξεγελάσει, πικράνει απογοητεύσει. Τώρα μάλιστα μπλοφάρουν για να παραμένουν στην εξουσία, γιατί χρόνια τώρα, μόνο αυτό το σκοπό επιδιώκουν και τα δύο κόμματα.


Όμως μια πιο ηχηρή αντίδραση φαίνεται ν΄αρχίζει.
Η «μπλόφα» αποτελεί προσβολή για τους πολίτες και δε πρέπει να συγχωρείται.
Οι εκλογές δε τελείωσαν, έχουμε και την επόμενη Κυριακή.
Και όταν το «μάθημα» δε γίνεται αντιληπτό, η «επανάληψη» είναι αναγκαία.
Μήπως τότε το εμπεδώσουν αυτοί που μας κυβερνούν.

Α ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ;

Τι γίνεται φίλοι μου, είσαστε έτοιμοι για τις «κάλτσες»…συγνώμη τις κάλπες - εδώ μπερδεύτηκε ο ΓΑΠ, εγώ δε θα μπερδευτώ;

Τι να σας πω, εγώ διακατέχομαι από ποικίλα συναισθήματα, αμφιβολίες και κυρίως έχω τρελαθεί με αυτά που ακούω και βλέπω σχετικά με αυτές τις εκλογές.


Καταρχήν, δε ξέρω αν αρμόζει να έχουν το δικαίωμα ψήφου «διεφθαρμένοι» πολίτες όπως είμαστε εμείς κατά το πρωθυπουργό μας. Υπάρχει κίνδυνος να εκλέξουμε διεφθαρμένους πολιτικούς με αποτέλεσμα να χαλάσουν και τα «διαμάντια» που χρόνια τώρα μας κυβερνούν.
Μετά είναι και εκείνο το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Νιώθω λαμόγιο που τόσα χρόνια έτρωγα τα κοινοτικά κονδύλια παρέα με τους κολλητούς μου.


Όμως πάνω απ΄όλα τώρα, αλίμονο, προέχει ο πατριωτισμός που θα πρέπει να κυριαρχήσει μέσα μας και να επιδείξουμε, όπως πολύ σοφά το θέτει ο πρωθυπουργός μας.
Και ήτανε ξεκάθαρος ο άνθρωπος γιατί πρέπει να το καταφέρουμε αυτό.
Αρχικά μας είπε ότι στις εκλογές αυτές ψηφίζουμε για το Καλλικράτη, τη τρομερή αυτή …διακλάδωση της δημοκρατικής διακυβέρνησης σε όλη την επικράτεια, έστω κιαν δεν υπάρχουν χρήματα για την εφαρμογή της.
Μετά από ωριμότερη σκέψη και …δημοκοπικά ευρήματα, είπε ότι οι εκλογές αυτές αποτελούν δημοψήφισμα για την έγκριση της κυβερνητικής πολιτικής,να εγκριθεί δηλαδή το Μνημόνιο.
Για να τονίσει ακόμα περισσότερο τη θέση του λέει ότι «ζητώ ψήφο ευθύνης ή εκλογές». Δηλαδή ζητά ψήφο στους υποψήφιους του κόμματός του, αλλιώς όποιος επιλέξει άλλον υποψήφιο, απλά είναι ανεύθυνος !
Ακριβώς, δε πρόκειται λοιπόν για εκβιαστικό δίλημμα, αλίμινο!


Αλλά υπάρχει και άλλη λύση στην έσχατη περίπτωση σχετικά με το Μνημόνιο. Μπορούμε να επιμηκύνουμε το χρόνο αποπληρωμής του χρέους μας, χωρίς όμως την αναδιάρθρωση του Μνημονίου. Τα έμπλεξε λίγο ο Πάγκαλος, έστω κιαν το ένα σημαίνει τσιτώνω κάτι και το άλλο σημαίνει τα φέρνω όλα τούμπα!
Ας είναι λοιπόν, διεφθαρμένοι, λαμόγια, ανεύθυνοι, όλοι μπροστά στις κάλπες.


Μη κάνετε το λάθος να νομίσετε ότι με όσα λέω παίρνω κομματική θέση.
Γιατί το μόνο πατριωτικό που κυριαρχεί μέσα μου είναι να φωνάξω δυνατά
«δε πάτε να πινγείτε όλοι οι πολιτικοί.»

ΠΕΡΙ COMMON SENSE.

Για common sense, «κοινό νου» δηλαδή, μιλούν συχνά οι Άγγλοι.

Δε χρειάζεται υπερβολική εξυπνάδα στον άνθρωπο για να μπορεί να ανταπεξέρχεται στα προβλήματα της καθημερινότητάς του.
Δεν είναι ανάγκη να έχεις υψηλό IQ, αρκεί να έχεις «κοινό νου». Και με αυτό το προτέρημα του «κοινού νου» μπορείς να εντοπίζεις, να αναλύεις, να αξιολογείς και να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα της ζωής.
Common sense, για να αποφεύγεις ανοησίες, αστοχίες, αδιέξοδα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Πρώτον, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι πολύ μεγάλο προτέρημα να έχεις αυτό το «κοινό νου».
Και δεύτερον, γιατί πιστεύω ότι αυτός ο «κοινός νους» είναι κάτι που συνήθως στερούμεθα εμείς οι Έλληνες. Είμαστε εξυπνάκηδες και κουτοπόνηροι. Και μπερδευόμαστε στη προσπάθεια να δώσουμε μια λύση σε ένα πρόβλημα, αφού πρώτα εμείς οι ίδιοι το διογκώσουμε.

Ιδού ένα περιστατικό πραγματικής έλλειψης κοινού νου που αφορά τις δημόσιες υπηρεσίες. Μου το διηγήθηκε ένας καλός μου φίλος:

Εκείνος και η σύζυγός του είναι συνταξιούχοι του ΙΚΑ. Δυστυχώς η σύζυγός του πάσχει από ψυχική ασθένεια εδώ και αρκετό καιρό, ενώ τα τελευταία 8 χρόνια τα περνά κλεισμένη σε ψυχιατρική κλινική του ΙΚΑ. Πάσχει συγχρόνως από καρδιακή ανεπάρκεια, έχει περάσει δύο εμφράγματα και έχει κάνει και απόφραξη αρτηριών.
Μέχρι πρόσφατα, όλα τα ψυχοφάρμακα και τα καρδιολογικά φάρμακα τα χορηγούσε το ΙΚΑ στη κλινική.
Ξαφνικά προ ημερών του ζήτησαν να αγοράσει και να παραδώσει στη κλινική το ένα από τα φάρμακα για τη καρδιά και σε λίγες μέρες του ζήτησαν να τους αγοράσει και άλλο δεύτερα σκεύασμα.
Ερώτησε έκπληκτος το λόγο αφού μέχρι τώρα δεν είχε καμία επιβάρυνση για τη φαρμακευτική αγωγή της συζύγου του.

« Έχει αλλάξει η διαδικασία χορήγησης φαρμάκων στις κλινικές. Δε χορηγούνται πλέον παθολογικά φάρμακα σε ψυχιατρικές κλινικές»!!

Ηθικό δίδαγμα της κατάστασης αυτής είναι πρώτον ότι απαγορεύεται ένας ψυχικά άρρωστος άνθρωπος να πάσχει συγχρόνως από τη καρδιά του.
Δεύτερον, επειδή σύμφωνα με το Μνημόνιο θα πρέπει να μειωθούν οι φαρμακευτικές δαπάνες, ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος είναι να καταστήσουμε δύσκολη τη χορήγηση φαρμάκων για να τα κόβουμε από τους ασθενείς.
Είναι ένα απλό παράδειγμα έλλειψης «κοινού νου». Αν και πολύ φοβάμαι ότι εδώ αγγίζουμε τα όρια της ηλιθιότητας.

ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΔΕ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!

Με τη λήξη του Β! Παγκόσμιου Πολέμου, η Γερμανία ήταν μια καταστραμμένη χώρα. Ερείπια ολόκληρες πόλεις, κτίρια, δρόμοι, τα πάντα.

Τότε οι Γερμανοί πολίτες, ένας λαός πειθαρχημένος, σκληρός, εργατικός, άρχισε να κτίζει τη νέα του πατρίδα. Οι εργάτες προσέφεραν τις υπηρεσίες τους δίχως αμοιβή αρχικά.


Η Γερμανία χωρίστηκε στις δύο ζώνες επιρροής, οι Ρώσοι το ανατολικό κομμάτι και οι Αμερικανο-Αγγλο-Γάλλοι το δυτικό.
Φαίνεται ότι αρχικά αυτός ο διαχωρισμός ωφελούσε και τους Ρώσους και τους Δυτικούς, ίσως γιατί υπήρχε ο φόβος η Γερμανία να αναδιοργανωθεί σε μια νέα ισχυρή δύναμη, πράγμα που και τα δύο μέρη απεύχονταν.
Η Δυτική Γερμανία σιγά σιγά ξανακτίστηκε, άρχισε να λειτουργεί και πάλι η βαριά της βιομηχανία, το εμπόριο, οι τέχνες, το κοινωνικό κράτος. Το γερμανικό μάρκο έγινε ένα ισχυρότατο νόμισμα σε μια συνεχή αντιπαράθεση με το αμερικανικό δολάριο και το ιαπωνικό γιέν.
Κάποια στιγμή δυτικοί και ανατολικοί ενώθηκαν σε ένα κράτος. Η Γερμανία ενωμένη, ξαναεμφανιζόταν δυναμικά στη παγκόσμια πολιτική και οικονομική σκηνή.


Σ΄αυτή τη προσπάθεια αναστήλωσης της Γερμανίας, σημαντικότατη ήταν η προσφορά μεταναστών που έφθαναν εκεί σε ανεύρεση εργασίας. Εκατομμύρια μετανάστες από την Ελλάδα, τη Τουρκία και άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής, βρήκαν δουλειά στη χώρα αυτή, σε επαγγέλματα μάλιστα απαξιωτικά για τους ίδιους τους Γερμανούς, ενώ σταδιακά δημιούργησαν και τις δικές τους επιχειρήσεις και πολλοί απέκτησαν και την ιθαγένεια.

Σήμερα λοιπόν, αγνοώντας επιδεικτικά τη προσφορά των μεταναστών στην ανοικοδόμηση της πατρίδας της, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δηλώνει ότι «το πολυπολιτισμικό μοντέλο της Γερμανίας έχει αποτύχει. Δεν μπορούμε να πούμε ότι όλα είναι εντάξει και ότι ζούμε ευτυχισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο».
Δεν ζούνε καλά με τους ξένους λοιπόν οι φίλοι Γερμανοί και ήδη κλείνουν τις πόρτες σε μετανάστες.


Με τις θέσεις της Μέρκελ φαίνεται να συγκλείνει και ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί.
Και το δυστύχημα είναι ότι και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι μετανάστες άρχισαν πλέον να αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητοι και τα πολιτικά κόμματα με ακροδεξιές ρατσιστικές θέσεις αυξάνουν τα ποσοστά τους, σε άλλες δε περιπτώσεις  μπαίνουν για πρώτη φορά στη βουλή της χώρας τους.


Στη χώρα μας, απροετοίμαστη να δεχθεί το κύμα των μεταναστών, νόμιμων ή παράνομων, με ανύπαρκτες υποδομές και δίχως μια σαφή και λογική μεταναστευτική πολιτική, συνηθίσαμε να κατηγορούμε συνεχώς τους μετανάστες, αγνοώντας τις κρατικές ελλείψεις.


Φαίνεται όμως ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται να εξετάσει το πρόβλημα των μεταναστών και στο που οφείλεται η φυγή των άμοιρων αυτών ανθρώπων από τις χώρες τους για την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.
Γιατί προσωπικά πιστεύω ότι η κατάσταση αυτή οφείλεται κατά ένα σημαντικό μέρος στις κάποτε απαράδεκτες αποικιοκρατικές πρακτικές ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών.


Χώρες όπως η Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ισπανία, είχαν τις αποικίες τους ιδιαίτερα μάλιστα στην Αφρική.
Απομυζούσαν από τις αποικίες τους κάθε πλουτοπαραγωγικό δυναμικό, τα πετρέλαια, τα διαμάντια, το χρυσό και ένα σωρό άλλα μεταλλεύματα, δίχως να ενδιαφέρονται για επενδύσεις στις χώρες αυτές, για την οικονομική και κοινωνική τους πρόοδο. Το μόνο που επεδίωκαν ήταν ο πλουτισμός τους.
Και όταν κάποια στιγμή τα απελευθερωτικά κινήματα των αφρικανικών χωρών δυνάμωσαν, οι αποικιοκράτες αυτοί εγκατέλειψαν τις χώρες που λήστευαν, μέσα στη φτώχια, τη μιζέρια και τους εμφύλιους πολέμους.


Οι τεράστιες διαφορές πλούτου κάθε μορφής, οι τεράστιες κοινωνικές διαφορές μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών χωρών του πλανήτη, είναι η αιτία που μεταναστεύουν από τις χώρες τους τόσοι πολλοί άνθρωποι.
Και παρ’όλα τα διεθνή συνέδρια για την αντιμετώπιση των διαφορών αυτών και την δήθεν βοήθεια προς τις φτωχές χώρες, τίποτα το ιδιαίτερα αποτελεσματικό δεν γίνεται.


Το χειρότερο είναι ότι σήμερα η «προηγμένη» Ευρώπη, αγνοώντας επιδεικτικά τις δικές της μεγάλες ευθύνες με επικεφαλής τη Γερμανία, φτάνει στο σημείο να μη θέλει πλέον στα εδάφη της μετανάστες, να τους υποτιμά και να ξεχνά τη προσφορά των ανθρώπων αυτών σ΄αυτή την ευρωπαϊκή ευημερία.