ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ !!

    

 ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ  ΛΟΓΙΑ;

ΑΚΟΜΑ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΚΗΝΕΣ !!!!
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1288923

Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΣΗΜΕΡΑ !

Έχω μπερδευτεί λίγο τώρα τελευταία. Δηλαδή τι λίγο, μάλλον πολύ, αν και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς τους ποιοτικούς ή ποσοτικούς προσδιορισμούς.


Άντε να καταλάβεις τι εννοεί ο καθένας με το λίγο ή το πολύ, το καλό ή το κακό, το μεγάλο ή το μικρό, το έντιμο ή το ανέντιμο, άντε να προσδιορίσεις όρια στις έννοιες αυτές. Ακόμα και εκείνα τα χρονικά που λέμε συχνά σε στιγμές ευφορίας, πάντα, πάντοτε (επανειλημμένα, συνεχώς) και παντοτινά (κάτι που διαρκεί) συχνά τα ξεσκίζουμε!
Και εκείνο που ορκιζόμαστε σαν «σταθερό», πόσο σταθερά τα κρατάμε;


Καλά τώρα, μη μπλέξω και με το ηθικό και το ανήθικο. Στη σημερινή εποχή υπάρχει διάκριση, διαχωριστική γραμμή; Ποιός τη θέτει; Όταν κάτι μας ωφελεί, ενοποιούμε τις γραμμές.
Ο καθένας έχει το δικό του ζύγι, το δικό του μέτρημα, στη ποσότητα, στη ποιότητα. Προσδίδει στις λέξεις τις δικές του ερμηνείες και διαστάσεις.


Φαίνεται μάλιστα ότι η αλήθεια και το ψέμα έχουν χάσει το ….εύρος τους με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να διακρίνουμε συχνά μεταξύ των δύο. Εκείνο που πλασάρεται σαν αλήθεια, μέσα από διαστρεβλώσεις και δήθεν «λανθασμένες μεταφράσεις» και ερμηνείες, αποδεικνύεται ψέμα.


Πάρτε για παράδειγμα τον τρόπο που ζούσαμε τόσα χρόνια τώρα. Κοιμόμασταν ήσυχοι πιστεύοντας ότι η πατρίδα μας είναι τόσο ισχυρή, έτσι μας έλεγαν, ώστε να μας προσφέρει ένα στέρεο περιβάλλον άνετης ζωής, υπερκατανάλωσης, εξασφάλισης.
Ευδαιμονία; Ουτοπία! Ανώμαλη προσγείωση σήμερα!


Ποτέ οι κυβερνόντες δεν μας έλεγαν την αλήθεια. Φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες μας πουλούσαν. Ακόμα και σήμερα, καθημερινά, ακούμε ανακρίβειες, ψευτιές, υπερβολές από τους πολιτικούς μας. Σε ψεύτικους κόσμους μας οδηγούσαν. Μας εξαπατούσαν. Και εμείς τους πιστεύαμε και το χειρότερο τους ψηφίζαμε! Το νόμιμο έγινε και ηθικό. Όμως, έμεναν διάπλατα ανοικτά τα παράθυρα στους νόμους ώστε να «μπάζουν» ό,τι και όταν θα συνέφερε κάποιους.


Νομίζω μάλιστα ότι αυτή η θολή τακτική, αυτή η κατά περίπτωση επιλογή ψευτιάς ή αλήθειας, έχει μεταφερθεί και στις προσωπικές μας σχέσεις. Και αν η λέξη «ψευτιά» πέφτει βαριά, να την ελαφρύνω με τις λέξεις «ανακρίβεια, μισή αλήθεια, ανειλικρίνεια».
Φαίνεται ότι για να επιβιώσουμε μέσα στη σημερινή κοινωνία, θα πρέπει να ελλείπει η ειλικρίνεια, η ευθύτητα, το γνήσιο. ‘Όπως θέλει ο καθένας πουλάει τον εαυτό του, μέχρις ότου κάποια περιστατικά τον ξεγυμνώσουν.

Έχει γίνει το ψέμα πλέον απαραίτητο στη ζωή μας. Είναι οι περιστάσεις που το επιβάλλουν; Είναι οι καθημερινές δυσκολίες επιβίωσης; Είναι ίσως η τάση μίμησης, θέμα «εξίσωσης»;

Τι να πω. Τελικά φτάνεις σε ένα σημείο να ακούς και να βλέπεις τα γύρω σου με πλήρη αδιαφορία. «Θα δείξει» λες.

Λέτε να είναι η εποχή των «κακών»; Αλλά είπαμε, κακοί ή καλοί, γνήσιοι ή δήθεν, άντε τώρα να τους προσδιορίσεις και το δυσκολότερο, να συμφωνήσεις σ΄αυτό με το διπλανό σου!

Γίνονται αυτά;

" Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΜΑΖΙ "

Πολλά λέγονται και γράφονται τελευταία από τα τηλεοπτικά κανάλια και τον Τύπο, σχετικά με την οικονομική κατάσταση στη χώρα μας.
Αναδιάρθρωση του χρέους, νέο σκληρότερο μνημόνιο, περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων. Βγαίνουμε ή όχι από την οικονομική κρίση. Πότε και πως.
Σύγχυση επικρατεί στους πολίτες, οργή, απογοήτευση, αγωνία για το αύριο.

Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς με όσα λέγονται και γράφονται.
Υπάρχουν όμως θέσεις που εκφράζονται από άτομα με ευρύτητα πνεύματος, με γνώση και εμπειρία, με εκείνο το ζηλευτό χάρισμα της δυνατής πένας, την ευθύτητα γραφής, τα ακλόνητα επιχειρήματα, που σε κάνουν να σταματάς μπρος σε τέτοια κείμενα, γιατί συμβάλλουν στο να κατανοήσεις καλύτερα τα πολιτικά τεκταινόμενα, να διακρίνεις αλήθειες. Αυτές που συνήθως μοσολέγονται ή αποκρύπτονται.
Αυτές τις αλήθειες που οι κάθε λογής πολιτειακοί παράγοντες δε τολμούν να διακρίνουν ή να παραδεχτούν, παραπλανώντας έτσι τους πολίτες.

Ένα τέτοιο κείμενο είναι αυτό που έγραψε στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 30 Απριλίου ο Άρης Καζάκος, καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με αφορμή την επέτειο της Εργατικής Πρωτομαγιάς, «δίνοντας το στίγμα της εποχής».



«Χρειάζονται κι άλλες Πρωτομαγιές.

Όσοι αρκέστηκαν στο ρόλο του κομπάρσου στο ιστορικό γίγνεσθαι αλλά και όσοι το πάλεψαν, το έχουν ήδη καταλάβει: θα χρειαστούν κι άλλες Πρωτομαγιές.
Όταν αντί για εργασία προσφέρεται ανεργία ή "τοξικές" εργασιακές σχέσεις (με το "μπλοκάκι", εκ περιτροπής, μερική απασχόληση, δανεισμένη εργασία), όταν καταστρέφεται ο πρωτογενής μηχανισμός κατανομής του παραγόμενου πλούτου, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας με τη διαιτησία του Ο.ΜΕ.Δ. και αποθεώνεται η ατομική σύμβαση εργασίας και το διευθυντικό δικαίωμα, όταν απαλλοτριώνεται η δημόσια περιουσία με "κατοχικού" τύπου αγοραπωλησίες ("για ένα κομμάτι ψωμί"), όταν οι δημόσιες επιχειρήσεις ζωτικής και στρατηγικής σημασίας, όπως ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ύδρευση, χάρη στις οποίες το κράτος μπορεί ακόμη να είναι υπολογίσιμος παράγοντας στην πολιτική αγορά και να έχει έσοδα, πωλούνται με τίμημα που οι αγοραστές θα αποσβέσουν με τα κέρδη τριών έως πέντε ετών, όταν συμβαίνουν όλα αυτά, δεν χρειάζεται παρά μόνον κοινή λογική για να καταλάβει κανείς τη βιβλική καταστροφή στην οποία οδηγούνται οι κοινωνίες.
Δεν χρειάζεται παρά μόνο γνώση απλής αριθμητικής για να κατανοήσει ο μη ειδικός, κάθε πολίτης, ότι αυτό που φέρνουν οι πολιτικές του μνημονίου είναι ανεργία, φτώχεια, δυστυχία και ακόμη μεγαλύτερο δημόσιο χρέος, σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Πλέον, το παραδέχονται, με καθυστέρηση ενός και πλέον έτους, και οι ίδιοι οι "ειδικοί", που φοβούνται αυτό ακριβώς που θα έπρεπε να είναι το όπλο μας: Τις καταστροφικές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους μας στο ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.


Μην αφήνετε, λοιπόν, να σας εξαπατήσουν άλλο με τερατώδη ψέματα που αναπαράγουν πρόθυμοι κομισάριοι, βαστάζοι ή απλοί τελάληδες. Προπαντός μην αφήνετε να σας εξαπατήσουν με αλήθειες. Η κριτική σε συνδικαλιστικές πρακτικές και συμπεριφορές, ακόμη και όταν είναι βάσιμη, μην αφήσετε να σβήσει από τις συνειδήσεις σας την ανάγκη του μαζί, των συλλογικοτήτων, του συνδικαλισμού. Μην αφήνετε να σας τρομάζουν με εργαλείο το φόβο και τη (συν-)ενοχή. Μην επιτρέπετε να σας εξαπατούν με την αποσιώπηση των πραγματικών, των γενετικών ελαττωμάτων του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου. Αυτού που ανάγει σε σιδερόφρακτο καθεστώς μια "ελευθερία" εμπορίου και κεφαλαίων, την οποία η ανισότητα μετατρέπει σε εργαλείο υποδούλωσης των αδυνάτων. Μη πιστεύετε πια ότι είναι δυνατή η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών, των πορτογαλικών, των ιρλανδικών, των ισπανικών, των γαλλικών, των ιταλικών, των βρετανικών επιχειρήσεων με τον εξευτελισμό των ανθρώπων, με τη μείωση του μισθολογικού κόστους και τη γενικότερη εσωτερική υποτίμηση. Ανταγωνιστές σ' αυτό το σαθρό παγκοσμιοποιημένο καθεστώς που γεννά τα τέρατα της ανισότητας και της φτώχειας είναι "λύκοι", που όπως η Κίνα αποκτούν όλα τα πλεονεκτήματα κάνοντας "βρόμικο" ανταγωνισμό με την κτηνώδη εκμετάλλευση των εργαζομένων, με κοινωνικό και περιβαλλοντικό ντάμπινγκ, βιομηχανική κατασκοπία και διεθνή πειρατεία.


Ναι, θα χρειαστούν κι άλλες Πρωτομαγιές. Θυμόμαστε καλά την παράλογη μοίρα του Σίσυφου, όμοια με αυτή των κοινωνιών στις μέρες μας. Θυμόμαστε όμως την ίδια στιγμή και τον υψηλό συμβολισμό του Προμηθέα, που έφερε την εξέγερση και την αλληλεγγύη στο ανθρώπινο γένος».

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ !!

Είναι λοιπόν κάποιες καταστάσεις που αδυνατεί κανείς να τις φανταστεί και πολύ περισσότερο να τις πιστέψει. Τις θεωρεί υπερβολικές ή ότι περιγράφονται με τρόπο υποκειμενικό.

Μη ξεχνάτε ότι ζούμε στην εποχή της δυσπιστίας, της αμφιβολίας, της υποκρισίας, της ψευτιάς.
Παραποιούνται λέξεις, διαστρεβλώνονται νοήματα και πολλά γεγονότα ερμηνεύονται με απόλυτα υποκειμενικά κριτήρια.

Πάρτε για παράδειγμα τη λέξη Δημοκρατία. Επειδή γεννήθηκε στη χώρα μας, ο καθένας μας πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να τη «φοράει» όπως του αρέσει. Φαρδιά ή στενή, κοντή ή μακριά, πότε να περισσεύει από δω και πότε από κει. Όπως τέλος πάντων μας πάει το κουστούμι.
Αναδιάρθρωση, το τελευταίο φρούτο! Μη μπλέξουμε τώρα σ΄αυτό, αλλά η λέξη σημαίνει νέα δομή για κάτι, καταλαβαίνετε λοιπόν….

Όλα αυτά τα γράφω γιατί διαπίστωσα και νέα παρερμηνεία λέξης και νοήματος.
Σύστημα, αναφερόμενος στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Σύστημα κατά το φτωχό μου μυαλό σημαίνει ένα σύνολο κανόνων, μηχανισμών, δομών, προκειμένου να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος στόχος. Έχουν προφανώς μελετηθεί όλα τα στοιχεία που αποτελούν το «σύστημα» αυτό, κρίνονται στη πορεία και συνεχώς βελτιώνονται όπου τούτο απαιτηθεί.

Θαυμάστε λοιπόν το δικό μας Εθνικό Σύστημα Υγείας:
Πριν περίπου 8 μέρες μετέφερα ένα προσφιλές συγγενικό μου πρόσωπο
με το ΕΚΑΒ, από το ειδικό νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, στα επείγοντα περιστατικά του Ευαγγελισμού που εφημέρευε. Επρόκειτο για καρδιακό επεισόδιο.
Προσοχή τώρα:
Φτάσαμε στον Ευαγγελισμό στις 4.15 το απόγευμα της Πέμπτης. Έγινε αμέσως ο καρδιολογικός έλεγχος και στις 5.00 η ασθενής μεταφέρθηκε στην Αίθουσα Αναζωογόνησης.
Μου έδωσαν το χαρτί με τις εξετάσεις που έπρεπε να επακολουθήσουν και πήγα να τις πληρώσω. Εκεί στο ταμείο περίμενα δύο ώρες να έρθει η σειρά μου, κόσμος πολύς, ήταν μόνο δύο υπάλληλοι, ενώ στη διπλανή γραμματεία τεμπέλιαζαν κυριολεκτικά 6 κοπέλες που απλά χασκογελούσαν!

Έπρεπε να γίνει αξονική τομογραφία και νευρολογικός έλεγχος. Η ώρα περνούσε και εγώ σα συνοδός, βρισκόμουνα στην αίθουσα Αναζωογόνησης ανάμεσα σε καμιά 20αριά φορεία με βαριά περιστατικά, μέσα σε βογγητά, νοσηλευτές, γιατρούς που δε σου έδιναν καμία σημασία. Περίμενα υπομονετικά να μεταφέρουν τον άνθρωπό μου για αξονική. Η ώρα είχε πάει 8.00, τίποτε ακόμα. Μίλησα στη γιατρό παρακαλώντας την να επισπεύσει την εξέταση.

«Το ξέρω, έχετε δίκαιο, έτσι αργεί το αξονικό, είναι το μεγάλο πρόβλημα του νοσοκομείου. Σας παρακαλώ να ανεβείτε τη Δευτέρα στον 11το όροφο στη Διεύθυνση να διαμαρτυρηθείτε μήπως κάνουν τίποτα» μου είπε !!!

Κατέβηκα δύο φορές στον αξονικό, τους παρακάλεσα τους γιατρούς να επισπεύσουν την εξέταση και τη τρίτη φορά στις 10.00 το βράδυ με έπιασε το κεφαλλονίτικο και αντηλλάγησαν κάποια…γαλλικά!
Παρακάλεσα και πάλι τη γιατρό που είχε πρωτοεξετάσει τη συγγενή μου και τηλεφώνησε στο γραφείο της αξονικής παρακαλετά να κάνουν κάτι, «η ασθενής είναι εδώ από τις 5 ή ώρα» τους είπε.

Τελικά από τις 5 το απόγευμα της Πέμπτης, η αξονική έγινε στις 1 ξημερώματα της Παρασκευής!!

Επακολούθησε 1 ώρα αναμονή στο νευρολογικό τμήμα, αφού η νευρολόγος ύστερα από παράκλησή μου δέχθηκε κατά προτεραιότητα να εξετάσει τη συγγενή μου!
Νέα παράκληση στις 2.00 προς το ΕΚΑΒ για να μεταφερθούμε πίσω στη παλιά κλινική. Ήρθε τελικά στις 4.30 ξημερώματα Παρασκευής πλέον, ενώ εγώ έφτασα σπίτι μου στις 5.00 !!
Στον Ευαγγελισμό υπάρχει ένας μόνο αξονικός τομογράφος και ένας μόνο χειριστής, μου είπαν!!!
Κατά τα άλλα, έχουμε «σύστημα» υγείας.
Τυχαίο ότι η χώρα είναι παντού ξεχαρβαλωμένη;; Δε νομίζω!


Τώρα βέβαια μέσα από τα δυσάρεστα περιστατικά που μας συμβαίνουν, υπάρχει και κάτι καλό: αποδεικνύονται οι πραγματικοί φίλοι. Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις τις δύσκολες, αναζητάς τη συμπαράσταση, το χέρι του άλλου στον ώμο σου. Είναι σε αυτές τις περιπτώσεις που ο πραγματικός φίλος αφήνει όλα τα άλλα, σε παίρνει τηλέφωνο 3-4 φορές τη μέρα να μάθει νέα, τρέχει δίπλα σου, παρέα, για ένα καφέ, ένα ποτήρι μπύρα, ξέροντας ότι μπορεί να μη σε βρει στα κέφια σου, να σε δει στις μαύρες σου. Αλλά είναι εκεί γιατί διαισθάνεται τις ανάγκες σου, καταλαβαίνει ότι τώρα είναι που τον χρειάζεσαι.
Κάτι άλλα επιτηδευμένα γλυκόλογα που σερβίρονται είναι ανάξια λόγου.
Μη παρερμηνεύουμε τώρα και τo νόημα της φιλίας.

ΙΣΩΣ ΚΑΙ Σ΄ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΚΡΑΣΙ.....

ΕΥΤΥΧΙΑ !Και τι δεν έχει γραφτεί γι΄αυτή τη μαγική λέξη! Πόσες ερμηνείες δεν της έχουν δοθεί! Πόσο πολύ έχει τραγουδηθεί! Πόσο πολύ έχει ασχοληθεί η φιλοσοφία και η ψυχολογία στη προσπάθειά τους να την ορίσουν!
ΕΥΤΥΧΙΑ, το πιο κυνηγημένο…… θηλυκό !! Σε όλους αρέσει, όλοι το θέλουν, ο καθένας όμως με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα πως το νιώθει.

Θυμήθηκα τα λόγια ενός πολύ παλιού ελληνικού τραγουδιού που παραθέτει διάφορες επιλογές όπου κάποιος μπορεί να βρει την ευτυχία:
«άλλος τη βρίσκει στο κρασί
άλλος τη βρίσκει στα λουλούδια
την ευτυχία τη χρυσή
άλλος στης νιότης τα τραγούδια
άλλος σε πλούτη ή σε δόξα
μεσ΄τα καλύβια ή στα παλάτια
μα εγώ την ευτυχία βρήκα
να λάμπει στα δικά σου μάτια»


Το θέμα είναι απόλυτα προσωπικό. Γιατί αυτή την ευδαιμονία, τη χαρά, την πλήρη ικανοποίηση που νιώθει κανείς όταν κάποια πράγματα έχουν ένα αίσιο τέλος, αφορά το χαρακτήρα του κάθε ατόμου - αντοχές, ψυχική διάθεση, ευαισθησίες - τις προσωπικές επιδιώξεις, το βαθμό με τον οποίο ο καθένας αξιολογεί γεγονότα.
Λένε ότι η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται ακόμα και στο κάπνισμα ενός τσιγάρου, σε μια λέξη, σ΄ένα βλέμμα, στα απλά μικρά καθημερινά περιστατικά. Λένε ότι η ευτυχία είναι απλές στιγμές που διαρκούν λίγο, αλλά αρκετά για να νιώθουμε γεμάτοι.
Κι αυτές τις στιγμές είναι που πρέπει ν΄αγαπάμε.


Δεν έχω τη διάθεση….φιλοσοφικής εμβάθυνσης.
Την αφορμή για να γράψω αυτή την ανάρτηση, μου την έδωσε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Έλεν Έξλεϋ με τίτλο «Τι είναι ευτυχία», όπου καταθέτει σκέψεις για να νιώθει κανείς ευτυχισμένος.
«Το χθες είναι μια εξαργυρωμένη επιταγή. Το αύριο είναι ένα γραμμάτιο. Το σήμερα είναι τα μόνα μετρητά που έχεις στη διάθεσή σου-ξόδεψέ τα λοιπόν με σύνεση».


Πόσο όμως εύκολο είναι να ξεχάσουμε το χθες, όταν αυτό έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή μας!
Πόση αγωνία δε μας προκαλεί το αύριο μέσα στο αβέβαιο που μας περιβάλλει!
Ασφαλώς εκείνο που πρέπει να ζούμε είναι το σήμερα, να το ζούμε έντονα, να το εκτιμούμε, να το σεβόμαστε και μόνο για το γεγονός ότι υπάρχει.
Διερωτώμαι όμως αν ο καθένας μας μπορεί να χωρίσει έτσι εύκολα τη ζωή του σε τμήματα χρονικών περιόδων. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να καταφέρει να τα αποσυνδέσει μεταξύ τους και να συνεχίσει ανεπηρέαστος να ζει.


Σύνολο στιγμών και γεγονότων η ζωή μας. Μία και μοναδική. Όλα όμως φαίνεται να εξαρτώνται από το πόσο σοβαρά την υπολογίζουμε.