ΤΑ ΔΕΣΜΑ.

Συχνά δένεσαι με μια περιοχή, μια γειτονιά, τέσσερεις τοίχους ενός μικρού διαμερίσματος. Γεννήθηκες, ή μεγάλωσες, ή έζησες για κάποια χρόνια εκεί. Έκανες φίλους, ερωτεύτηκες, διασκέδασες, συνήθισες. Δένεσαι, έγιναν αναπόσπαστο μέρος της ζωής σου.  

Πέρασες χρόνια, ίσως και να ήταν τα ωραιότερα της ζωής σου, εκείνα που ποτέ δε θα σβήσουν μέσα σου, έστω κι αν πληγώθηκες. Εκείνα τα χρόνια που ξέρεις ότι δε θα ξαναζήσεις ποτέ πια. Είναι όμως αυτά που έδωσαν νόημα στη ζωή σου, είπες μέσα σου «ναι, έστω μόνο γι΄ αυτά άξιζε να ζήσω, να τα γευτώ. ΕΖΗΣΑ!»

Κι όμως. Ανατροπές, απρόοπτα. Και τώρα μόνος. ΤΕΛΟΣ.

Τίποτα με όσα σ΄έδεσαν εκεί, δεν έχει πλέον νόημα. ΤΙΠΟΤΑ.

Κάποτε ναι, όλα ήταν αλλιώς, η γειτονιά, τα δρομάκια, τα στέκια, ο αέρας. Όλα ήταν τόσο όμορφα, τόσο ζωντανά.

Τώρα τα βλέπεις και πονάς. Νιώθεις το κενό. Δε θέλεις να θυμάσαι. Πες πως είναι νεκρά όλα, μα όλα.

 Όχι δεν είναι φυγή, απλά δεν αντέχεις άλλο. Θέλεις να σπάσεις τα δεσμά!

Καημένε!
Εκεί θα γυρίζει η ψυχή σου κάθε μέρα, κάθε στιγμή, εκεί στο τόπο που έγινε το σημερινό  σου μαρτύριο.  

 

ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ.

Είχα κάποτε ένα φίλο, έναν αδελφικό φίλο.
Μαζί και με τις κοπέλες μας, βλεπόμαστε 2-3 φορές κάθε βδομάδα. Διασκεδάζαμε, κάναμε κοινές διακοπές, ταξίδια στο εξωτερικό.
Ο φίλος μου υπέφερε από θυρεοειδή αδένα σε έντονο βαθμό. Τον παρακολουθούσε μάλιστα ένας πασίγνωστος ειδικός γιατρός.
Δεν είχε κανένα άλλο πρόβλημα υγείας εκτός από το θυρεοειδή.

Είχε μια συνήθεια ο αγαπητός μου φίλος. Σε κάθε είδους γιορτή, γενέθλια, ονομαστική, Νέο Έτος, ευχόταν πάντοτε με τη φράση «καλά στερνά». Διαμαρτυρούμουνα εγώ:

 «Μα τι ευχή είναι αυτή, ακόμα είμαστε τόσο  νέοι, τα στερνά σκέφτεσαι;»

Ένα απόγευμα, πήγε να τον δει ο γιατρός του. ΄Ολα ομαλά, τον διαβεβαίωσε.

Μπήκε στο μικρό του αυτοκίνητο και κατηφορίζοντας την οδό Καλλιρρόης, δεν αισθάνθηκε καλά. Μπήκε σε ένα μαγαζί, έδωσε ένα τηλέφωνο να ειδοποιήσουν και εκεί κατέρρευσε, ξεψύχησε.

Θυμήθηκα το καλό μου φίλο και τις ευχές του για τα στερνά.

Βλέπω τη σημερινή δυστυχία γύρω μου. Άνθρωποι άνεργοι, συνεχώς και περισσότεροι. Δυστυχισμένοι άστεγοι, σε προχωρημένη ηλικία, ίσως κάποτε οικογενειάρχες με σπίτι και χρήματα, να κοιμούνται τώρα στο ύπαιθρο, μια χαρτόκουτα για στρώμα και άλλη μία για κουβέρτα.
Άνθρωποι που απολύονται, μεσήλικες, που κανένας εργοδότης δε θα τους προσφέρει πλέον δουλειά.
Αυτούς τους δυστυχείς σκέφτομαι, αυτούς που βρίσκονται σήμερα στα στερνά τους
αβοήθητοι, απελπισμένοι, απόκληροι.
Ο νέος, γεμάτος ορμή, δυνατός, υγιής, με όνειρα ζωής μπορεί να παλέψει. Τα ατυχήματα, οι ανατροπές, οι αποτυχίες, πιο εύκολα αντιμετωπίζονται.  
Αλλά ο ηλικιωμένος; Άνεργος, άστεγος, προπαντός με φθαρμένη υγεία, τι ελπίδες έχει τώρα;

Αναλογίζομαι, πότε άραγε είναι καλύτερα να έχει όλα όσα επιθυμεί ο άνθρωπος, υγεία, οικονομική άνεση, μια ζεστή οικογένεια, όταν είναι νέος ή στα στερνά του;

Όταν ξεκινά τη ζωή του ή όταν σε λίγο η ζωή του τελειώνει; Στα νιάτα ή στα στερνά;

 

 

 

 

 

ΙΣΩΣ ΑΥΡΙΟ......

Προσπαθώ να διώξω από το  μυαλό μου  τα πολιτικά θέματα.
Θα ήθελα να γράψω κάτι άλλο, πιο χαρούμενο, πιο ζωντανό, πιο κεφάτο.
Δε τα καταφέρνω.
Γυρίζω στα προχθεσινά χάλια της Βουλής δίχως να το επιδιώκω.
Κουράστηκα, βαρέθηκα να βλέπω και να ακούω τις ίδιες αρλούμπες.
Χάος η χώρα.
Θα ήθελα να ακούσω μια φωνή ηγετική. Έναν ηγέτη καινούργιο, δυναμικό.
Να τα βάλει και με τους έξω και με τους μέσα.
Δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα άλλο. Ίσως αύριο, αν ξημερώσει άλλη μέρα, ηλιόλουστη, να φανεί ένας πιο λαμπρός ορίζοντας.
 

 

ΩΣ ΠΟΤΕ ;;

ΣΥΓΝΩΜΗ !!

Αλλά ξέρετε εμείς  οι κεφαλωνίτες είμαστε....ενίοτε και λίγο αθυρόστομοι.
Οπότε δικαιούμαι να ρωτήσω ευθέως:

Με τα μέτρα θα μας ζητήσουν και κώλο τελικά ;;;

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΡΙΑΔΝΗ

 Δε τα πάω πολύ καλά με τον υπολογιστή μου. Δηλαδή δε τα καταφέρνω να κάνω πλήρη χρήση όλων των δυνατοτήτων  που προσφέρουν αυτές οι θαυματουργές συσκευές.

Χθες όμως θέλησα  να βρω κάποιες πληροφορίες που θα μου ήταν πολύ χρήσιμες για το αντικείμενο με το οποίο ασχολούμαι.
Έμεινα έκπληκτος από τις πληροφορίες που βρήκα!
Τα πάντα, με λεπτομέρειες!

Γιατί τα λέω αυτά;

Σήμερα  διάβαζα  στην εφημερίδα το  «ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ  ΑΛΜΑ»  όπως το χαρακτήρισε ο Υπουργός Εργασίας, Πρόκειται για το νέο πανέξυπνο τρόπο  απογραφής των συνταξιούχων.
Στόχος: να  μη καταβάλλονται  συντάξεις σε άτομα που δεν τις δικαιούνται (αποθανόντας, δήθεν τυφλοί, δήθεν αγρότες, δήθεν….)

 Ακούστε λοιπόν τι θα γίνεται:

Κάθε οικογενειακή μεταβολή, δηλαδή γέννηση, διαζύγιο, θάνατος, θα δηλώνεται σε συμβολαιογράφο. Με τη καταβολή 40-50 ευρώ βεβαίως βεβαίως.
Στη συνέχεια ο συμβολαιογράφος θα μεταβιβάζει τα στοιχεία αυτά στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων. Στη συνέχεια αυτή η ΓΓΠΣ θα ενημερώνει τα Ασφαλιστικά Ταμεία!!!!!

Έξοχο, έτσι; 

Σύστημα ΑΡΙΑΔΝΗ θα λέγεται αυτό το εκπληκτικό εφεύρημα!!

 Και διερωτώμαι εγώ ο αφελής: καλά, τόσα χρόνια το κράτος μας δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις νέες τεχνολογίες, να συνδεθούν μεταξύ τους οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, ώστε με ένα πάτημα  του πλήκτρου να βρίσκουν ποιοί δικαιούνται συντάξεις; Τόσο δύσκολη θα ήταν η διασύνδεση των αρμόδιων υπηρεσιών με το ληξιαρχείο από όπου θα μπορούσαν να πάρουν τις οικογενειακές μεταβολές των πολιτών;

Και μόνο αυτό; Μέσω των νέων τεχνολογιών δε θα μπορούσε να ενημερώνεται το ΙΚΑ ώστε οι συντάξεις να βγαίνουν μέσα σε λίγες μέρες, ιδιαίτερα όταν μεσολαβούν περισσότερα Ταμεία;

Γιατί το «κράτος» μας αγνοεί τη χρήση τέτοιων διαφανών και σύγχρονων μεθόδων;

Να σας πω γιατί.
Γιατί έπρεπε να ψαρεύεται πελατεία ώστε οι πολιτικοί μας μέσω αδιαφανών εξυπηρετήσεων σε πολίτες, να μαζεύουν ψήφους
Γιατί έπρεπε να παρέχονται εξυπηρετήσεις σε «ημέτερους» που υποστήριζαν τα οικονομικά τα κόμματα.
Γιατί έπρεπε να υπάρχουν τρόποι να τρώγονται και λίγα χρήματα από αυτά που μας έδινε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κράτος ανύπαρκτο, κράτος πελατειακό, κράτος σπάταλο, κράτος μπορδέλο!

Αλλά όμως έχει βρει και  λύσεις στα δύσκολα: κόβει  συντάξεις, μισθούς, επιδόματα κτλ.

Αυτό το «άλμα» πώς να το ονομάσουμε;;