ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ....

Τι παράξενη εποχή που είναι τα καλοκαίρια !! Μοιάζουν σαν μια μεταβατική περίοδο, κάτι σαν από το ένα στο άλλο. Τα περιμένουμε τα καλοκαίρια, ίσως και να τα λαχταρούμε για ο,τι μας προσφέρουν, για το τρόπο που διαφοροποιούν τη καθημερινότητά μας.

Αυτή η εποχή αλλάζει τους ρυθμούς της ζωής μας, τους κάνει πιο άνετους, νωχελικούς, ξεκούραστους. Οι καλοκαιριάτικες νύχτες αποκτούν ένα ρομαντισμό, οι διακοπές προσφέρουν μια άλλη ανάσα ζωής. Ίσως τα καλοκαίρια μας προετοιμάζουν για το χειμώνα, όταν πάλι όλα αποκτούν αυτό που θεωρούμε "κανονικούς ρυθμούς ζωής."

Οι σκέψεις μας μέσα στην ιδιομορφία του καλοκαιριού, πιο απελευθερωμένες, ταξιδεύουν από δω κι από κει Όνειρα που φτιάχνουμε, όνειρα που χάθηκαν για πάντα. Τάχει αυτά το καλοκαίρι, δίνει την ευκαιρία να δεις κάποια πράγματα πιο ρεαλιστικά, να σκεφτείς πιο ώριμα, ίσως και να κάνεις ένα είδος απολογισμού του χθες

Πόσο παράξενη, απρόβλεπτη, απροσδιόριστη είναι η ζωή ! Πόσα πολλά μας επιφυλάσσει !
Η μοίρα και οι αποφάσεις μας παίζουν το καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας. Η μοίρα , εάν σε κτυπήσει μ΄ένα τρόπο βάναυσο , τελειωτικό,οριστικό, δίχως περιθώρια αντίδρασης. Και οι δικές σου αποφάσεις , όταν βρεθείς σε σταυροδρόμι. Διαλέγεις, προχωράς και συναντάς αδιέξοδο. Μα μήπως αν ακολουθούσες τον άλλο δρόμο, ήξερες που θα σ΄έβγαζε ;;

Πάρε τη ζωή όπως έρχεται, λένε, είναι σύντομη και σημαντική. Κάνε λάθη δε πειράζει, μη μετανιώνεις, προχώρα, ξανακάνε λάθη, ξέχνα, δημιούργησε, μη διστάζεις, μην εγκλωβίζεσαι
στα "πρέπει", στα κοινωνικά κλισέ, ελευθερώσου. Έτσι πρέπει να ζεις .

Πόσο ευτυχισμένοι είναι εκείνοι ;; Αλήθεια, αλήθεια λένε ;;
" Ακλόνητοι, σιδερένιοι", δε νιώθουν τίποτα, δε καταλαβαίνουν τίποτα ; Αισθήματα, ανθρωπιά, καρδιά, ψυχή δεν υπάρχει ;; Mάλλον φιλοσοφία, φυγή, αυτοεξαπάτηση είναι....

Και η ζωή πόσο αναπάντεχα, απότομα , άγρια καμιά φορά, μεταβάλλει καταστάσεις....
Ζεις κάτι τόσο όμορφο, τόσο σημαντικό, δε θέλεις να τελειώσει ποτέ, ζεις μόνο γιαυτό.
Όλα όμως έχουν αρχή και τέλος, λένε.
Σε πνίγουν τότε οι αναμνήσεις, κυριολεκτικά σε διαλύουν. Ένας σταθμός του τραίνου, μια ζεστή γωνιά σ΄ένα καφέ, μια βόλτα στα μαγαζιά, μια βραδιά, πολύ αργά το βράδυ....

Όμως ΤΕΛΟΣ !! Έτσι είναι η ζωή. Λένε...

MAMMA MIA !!!

Ύστερα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες λόγω κοσμοσυρροής κατάφερα χθες να πάω στο συμπαθητικό σινεμαδάκι της Κηφισιάς να δω το ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ.
Γεμάτο το σινεμά. Κάθε λογής κόσμος, γυναίκες, άνδρες , παιδιά κάθε ηλικίας, κυρίως όμως μεσήλικες και άνω. Κι αυτό μου έκανε εντύπωση

Η ταινία είχε διαφημιστεί για τρία πράγματα : τη συμμετοχή της Μ.Στρίπ και του Π.Μπρόσναν, τα τραγούδια των ΑΒΒΑ και το γύρισμά της στα κυκλαδίτικα νησιά μας.

Προσπάθησα να καταλάβω ποιο από τα τρία αυτά ατού της ταινίας προκάλεσε το ενδιαφέρον τόσου κόσμου και ιδιαίτερα των ηλικιωμένων. Η ταινία ήταν ένα καθαρό μιούζικαλ, με πολλά τραγούδια, μουσική και χορό. Την πράγματι εκπληκτική Μ.Στριπ την έχουμε δει σε πιο αξιόλογες ταινίες. Όσο για τον Π.Μπροσναν τον JAMES BOND έκανε. Ωραία τα τραγούδια των ΑΒΒΑ αλλά ελκυστικά μάλλον για το νεαρόκοσμο.

Μένει το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε στα δικά μας γραφικά νησιά πράγμα που τονίστηκε ιδιαίτερα από όλα τα μέσα και με κάθε τρόπο.
Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτή η "ελληνικότητα" της ταινίας προκάλεσε κυρίως το ενδιαφέρον του κόσμου. Μας αρέσει φαίνεται να δείχνουν και να μιλάνε για την Ελλάδα, τη ζωή της, τις ομορφιές της. Μας πιάνει μια εθνική υπερηφάνεια.

Ρε Ελλάδα σ΄αγαπάμε πολύ. Κι ας μας πληγώνεις, ας μας διώχνεις, ας μας ταλαιπωρείς μια ζωή, με τα αλλοπρόσαλλα , τη γραφειοκρατία, τα παλαβά και τα ακατανόητά σου ! Ας είσαι ακόμα και ακριβή !
Εμείς σε γλεντάμε και το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε τριήμερο, όταν ξεχυνόμαστε με τα τζίπ μας στους δρόμους για να ξεδώσουμε, να ξεφύγουμε από τη καθημερινότητα που μας πνίγει. Τότε τη βρίσκουμε..

Σ΄αγαπάμε ρε Ελλάδα.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ;;

Κάθε μέρα και μια αποκάλυψη σαπίλας. Κάθε μέρα ακούμε για μαύρα χρήματα, μίζες, off shore εταιρείες, παράνομες διαδρομές εκατομμυρίων από τσέπη σε τσέπη. Ακούμε τους ξένους να λένε ότι για να πάρεις μια δουλειά στην Ελλάδα πρέπει να λαδώσεις!!

Το κύρος της Δικαιοσύνης κλυδωνίζεται. Καθυστερήσεις στη έναρξη ερευνών, γρήγορο και ημιτελές κλείσιμό τους.

Τα δύο μεγάλα κόμματα αγωνιούν, μήπως κάποια στιγμή, μέσα σ΄όλη αυτή τη βρωμιά, βρεθεί μπλεγμένος ένας δικός τους άνθρωπος. Προσπαθούν να πείσουν ότι η χρηματοδότησή τους είναι πεντακάθαρη και απόλυτα νόμιμη, λες κι ο κοσμάκης δε γνωρίζει για τις οικονομικές τους εξορμήσεις και παρακλήσεις σε λίγα αλλά παχουλά πορτοφόλια λίγους μήνες προ των εκλογών.

Ερωτήματα ζητούν απαντήσεις....

Όταν θα έρθει η περίοδος των εκλογών τι άραγε θα έχουν να μας πούνε οι πολιτικοί μας;;

Με τι συνθήματα θα κατέβουν στις εκλογές, τι θα υποσχεθούν, πως θα το τεκμηριώσουν;;

Με βάση ποιο πρόσφατο παρελθόν τους θα τολμήσουν να μας μιλήσουν, που ακριβώς θα στηρίξουν τα λόγια τους ;;

Έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί μας ότι, εκτός από κάποιους πιστούς κομματικούς φίλους, ο Έλλην πολίτης δεν τους εμπιστεύεται πλέον ;;

Ποια θεατρική παράσταση άραγε θα δώσουν....

Φαίνεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε περίοδο παρακμής, κοινωνικής, οικονομικής,αλλά κυρίως ηθικής, αξιοπιστίας, εντιμότητας.

Ο Θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του...

ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ....

΄Ένα ατύχημα που μου συνέβη με έκανε να γράψω αυτό το κείμενο.
Περπατώντας στην αγαπημένη μου Κηφισιά,παραπάτησα-αν και τα περισσότερα πεζοδρόμια της δεν είναι άσχημα-και φαρδύς πλατύς κάτω,ράγισα το αριστερό μου πόδι.Η συνέχεια φυσιολογική,ΚΑΤ,γύψος μέχρι το γόνατο,χρήση δεκανικιών και προσωρινή μετοίκηση στο σπίτι της κόρης μου για καλύτερη φροντίδα.

Αυτά λοιπόν τα δεκανίκια με δυσκόλευαν αφάνταστα,με κούρασαν,αγανακτούσα,αλλά μου ήταν τόσο απαραίτητα. Καθόμουν σ΄ένα καναπέ τη περισσότερη ώρα,μισοβλέπονταν τα πρωινάδικα στη ΤV, διαβάζοντας και περιμένοντας το απόγευμα την επιστροφή της κόρης μου απο τη δουλεία της να μου κάνει παρέα,να μιλήσω λίγο,να μου πει για τον έξω κόσμο.

Οι σκέψεις μου ποικίλες.Σκεφτόμουν αυτά τα δεκανίκια δίχως τα οποία θα ημουν ακίνητος.Σκεφτόμουν οτι έχω τη κόρη μου,το μόνο πλάσμα που μου έχει μείνει και με φροντίζει.
Τα "δεκανίκια",τα διάφορα "δεκανίκια",που κάποια στιγμή ίσως αναζητήσουμε στη ζωή μας.
Τα πρώτα μας δεκανίκια,τα χέρια των γονιών μας,όταν κρατούν τα αδύναμα δικά μας χεράκια για να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα,τρικλίζοντας και αλαλάζοντας απο ενθουσιασμό και υπερηφάνεια. Και μετά,όπως μεγαλώνουμε ,τα "δεκανίκια" με τα οποία μας εφοδιάζουν οι δικοί μας για να αντιμετωπίσουμε αργότερα τη ζωή.Συμβουλές,καλό σχολείο,Πανεπιστήμιο και ο΄τι άλλο θεωρήσουν απαραίτητο για τη σταδιοδρομία μας,την επιβίωσή μας.

Και ξαφνικά μια μέρα θα βρεθούμε μέσα στη κοινωνία μας,τη σημερινή κοινωνία,την άγρια,την άκαρδη,τη σκληρή.
Εδώ άραγε θα βρούμε "δεκανίκια" ;; Ξέρω ,θα μου πείτε οτι το θέμα είναι να ήμαστε ετσι μαθημένοι,τόσο πολύ εφοδιασμένοι και οπλισμένοι με ένα σωρό "σύγχρονα"χαρακτηριστικά και δυνάμεις,ώστε να μην χρειαστούμε ποτέ δεκανίκια,έστω και προσωρινά,παροδικά.

Μου φαίνεται πολύ δύσκολο επίτευγμα.Η ζωή έχει γίνει σκληρή ,έχει απαιτήσεις. Μπορείς να την αντιμετωπίσεις δίχως μια στήριξη κάποια στιγμή για ένα πρόβλημα,μια αναποδιά,ενα αδιέξοδο;;Δε θα ζητήσεις ποτέ ένα χέρι βοηθείας,ενα κτύπημα στον ώμο,μια καλή λέξη,μια συμπαράσταση;;Και θα βρείς ανταπόκρηση;;

Ναι φίλοι μου,θέλουμε "δεκανίκια" στη ζωή μας,εστω και για λίγο σε μια στιγμή προβληματισμού,μοναξιάς,απελπισίας.
Γιαυτό θα πρέπει να υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ,με ευαισθησίες,ειλικρινείς,ατόφιοι,άνθρωποι με κατανόηση.
Κι εδώ ξεκινούν οι δικές μου αμφιβολίες.Γύρω μου μάλλον σκοτεινιά,θολούρα,απονιά.Τίποτα δεν διαρκεί.Κτυπήματα κάτω απο τη μέση,απογοήτευση. Κι αν εσυ έχεις εξαντλήσει τον εαυτό σου δίδοντάς τα όλα και εισπράτεις πίκρες;; Αντέχεις τη μοναξιά,τη προδοσία,την απογοήτευση;;

Αχ ρε μάνα,εσύ ένας άγγελος, μούλεγες συνεχώς οτι ήθελες να γίνω "άνθρωπος".Και λοιπόν;; Σε δικαιολογώ όμως. Που να ήξερες πως θα ήταν η εποχή μας σήμερα. Πάντως το θέμα είναι οτι επιβίωσα,ο,τι κιαν μου έτυχε. Και συνεχίζω να επιβιώνω,πεισματικά,έστω και μόνος...

ΝΙΚΟΛΑ ΣΑΡΚΟΖΙ

Τους Γάλλους ποτέ δεν τους συμπάθησα. Είναι σοβινισταί,αγενείς αδιάφοροι,τους μιλάς αγγλικά,ένδειξη οτι δε γνωρίζεις τη γλώσα τους και εκείνοι σου απαντούν στα γαλλικά.
Για να φάς τη περίφημη γαλλική κουζίνα με τα ηχηρά ονόματα, θα πρέπει να πας σε πολύ ακριβό εστιατώριο. Το Παρίσι είναι πράγματι όμορφο και εντιπωσιακό.

Απο την άρχή όμως της πρόσφατης προεκλογικής περιόδου στη Γαλλία,ο Σαρκοζί τράβηξε τη προσοχή μου. Ηταν απο τις λίγες φορές που διάβαζα τα νέα της χώρας αυτής και ο,τι αφορούσε τα λεγόμενα και τις κινήσεις αυτού του ανθρώπου. Κάτι μου άρεσε ιδιαίτερα
σ΄αυτόν.
Βγήκε Πρόεδρος και παρακολουθούσα τη πορεία του.Τα έλεγε σταράτα,άρεσαν δεν άρεσαν. Καθόρισε τη προσωπική του ζωή όπως αυτός επέλεξε. Χώρισε,παντρεύτηκε τη Μπρούνι και έγραψε στα παλιά του παπούτσια κρίσεις και επικρίσεις. Δεν έκρυψε αδυναμίες,ούτε και φοβήθηκε να φερθεί προς τη γυναίκα του δημόσια οπως αυτός ένιωθε.

Και νάτος σήμερα στην Αθήνα. Τον προσέξατε;; Ανετος,χαμογελαστός,με εκφραστικές χειρονομίες,γνώστης της ακτινοβολίας του,μιλούσε ακόμα και με το σώμα του. Οι κινήσεις των χεριών του ηταν απολαυστικές.

Δε ξέρω τι θα κάνει για τη πατρίδα και τους πολίτες της.Ούτε εάν μας έπεισε να αγοράσουμε τα αεροπλάνα τους. Εκείνο που ξέρω είναι οτι ασφαλώς εντυπωσίασε και μας κέρδισε. Δείγμα ενός παραγματικά αξιόλογου ηγέτη.