Έψαχνα να βρω μια συγκεκριμένη φωτογραφία που είχα υποσχεθεί να τη δώσω κάπου. Δε θυμόμουν που την είχα βάλει μέσα στα 6 άλμπουμ φωτογραφιών που έχω. Την είχα ξεχωρίσει, ήταν μια ιδιαίτερη φωτογραφία – ενθύμιο και για μια στιγμή ανησύχησα. Είναι εκείνες οι στιγμές που αγωνιωδώς ψάχνεις να βρεις κάτι και τελικά εμφανίζεται στο πιο απίθανο μέρος. Ψάχνοντας λοιπόν έπεσα επάνω σε μια σειρά φωτογραφιών τη περίοδο των τελευταίων πια τάξεων μου στο Κολέγιο. Κολεγιόπαις βλέπετε !
Και να αγκαλιασμένος τρυφερά με τη Φρόσω !! Γύρισαν όλα πάλι στο μυαλό μου, εικόνες μιας περιόδου των αλησμόνητων ανέμελων χρόνων καθώς τέλειωνε πια η εφηβεία, χρόνων των ελπίδων, των ονείρων, το ξεκίνημα για το άγνωστο της ζωής. Αλήθεια, δεν είναι πιο συναρπαστικό, πιο συγκλονιστικό να ξεκινάς για κάτι που σου είναι πρωτόγνωρο, μια περιπέτεια δίχως ορατό το τέλος της !
Επάνω σε ένα καράβι, προορισμός μας εδώ κοντά, παρέα τρία ζευγάρια. Θυμάμαι. ‘Ένας φίλος μου, τώρα γνωστός δικηγόρος, ο πλακατζής της παρέας. Ο άλλος, πιο συγκρατημένος, γνωστός κι αυτός έμπορος. Ο δικηγόρος έβγαινε πρώτη φορά με εκείνη τη κοπέλα. Δε του άρεσε, από την αρχή μου είπε ότι θα την αφήσει. « Μα δε τη βλέπεις, μου έλεγε, ένα πλάσμα ατσούμπαλο, καθόλου θηλυκό, με τεράστιο κώλο, σα το Στρόμπολι είναι !! ». Ηφαίστειο την έβγαλε, αν και δεν είχε δοκιμάσει τις… ηφαιστιογενείς επιδόσεις της. Ο έμπορος ανέλυε στη δική του κοπέλα το εμπορικό του δαιμόνιο, αλλά μάλλον εκείνη έδειχνε αδιάφορη.
Και εγώ; Εγώ με τη Φρόσω μου, ριγμένη επάνω μου- ακατανίκητος βλέπετε- δεν εννοούσε να ξεκολλήσει ! Καλή κοπέλα, κεφάτη, νόστιμη, αλλά εγώ μπλεξίματα δεν ήθελα και εκείνη πήγαινε να σοβαρέψει την υπόθεση, να της δόση…. μέλλον. Ετοιμαζόμουνα μετά την αποφοίτηση να φύγω για την Αγγλία και το μυαλό μου ήταν εκεί. Ναι, απολαύσαμε τη παράσταση στην Επίδαυρο. Ο γυρισμός ήταν πιο χαλαρός. Ήταν όμως ένα ακόμα από εκείνα τα όμορφα, άνετα, ξέγνοιαστα Σαββατοκύριακα εκείνης της περιόδου της ζωής μου, που ξαναθυμήθηκα συμπτωματικά , ψάχνοντας να βρω μια φωτογραφία. Μόνο που δε ξέρω τι απέγινε η Φρόσω καίτοι ήμασταν μαζί περίπου ένα χρόνο.
Δε μ΄αρέσει να ξαναβλέπω παλιές φωτογραφίες, φέρνουν αναμνήσεις, αναμνήσεις που δεν είναι πάντοτε ευχάριστες. « Μα εικόνες ζωής είναι » θα μου πείτε. Είναι η ζωή πάντα ευχάριστη; Ας μη μπούμε σε άλλες συζητήσεις τώρα….
Εντάξει, δεν ανήκω στη τάξη των αισιόδοξων αυτής της χώρας, δεν είμαι από εκείνους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, δε προσφεύγω εύκολα στο " έχει ο Θεός ".
Νιώθω λοιπόν μια έντονη απογοήτευση, απαισιοδοξία, ένα αξεπέραστο αδιέξοδο. Ζούμε σε μια υπέροχη χώρα με σπάνιες, μοναδικές ομορφιές και ιδιαιτερότητες, έχουμε ένα θαυμάσιο ιστορικό παρελθόν σε κάθε έκφραση πολιτισμού. Χαιρόμαστε που έχουμε τέτοια χώρα.
Και όμως, μας διακατέχει νομίζω ένα αυτοκαταστροφικό σύνδρομο.
Αποφεύγω να μιλάω πολιτικά, για λόγους προσωπικούς και ύστερα από πολλές εμπειρίες. Βαρέθηκα πια, για να μη πω ότι αηδίασα. Εξηγούμαι λοιπόν: δεν έχω καμία πρόθεση να εκφράσω κομματικές προτιμήσεις, να ρίξω ευθύνες εδώ κι εκεί, για το χθες ή για το σήμερα. Θεωρώ ότι οι ευθύνες για τη κατάσταση που έφθασε η χώρα μας, βαρύνουν όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς, για λανθασμένες επιλογές, στενές κομματικές μεθοδεύσεις, λαϊκισμούς, έλλειψη διορατικότητας και αποφασιστικότητας, στην έκταση φυσικά που αναλογεί στο κάθε πολιτικό κόμμα.
Για κοιτάξτε τι γίνεται στο πολιτικό χώρο. Αφήστε για λίγο κατά μέρος κάθε κομματική προτίμηση. Θεωρείτε ότι τη περίοδο αυτή η χώρα διαθέτει ένα πολιτικό ηγέτη αξιόπιστο, δυναμικό, μεγάλης πολιτικής βαρύτητας, να το πω πιο λαϊκά με αρχι….. για να βγάλει τη χώρα από το τέλμα της; Ή μήπως δε πιάσαμε πάτο; Ο καθένας μας με βάση τις κομματικές του πεποιθήσεις πιστεύει απλά ότι ο επόμενος θα είναι καλύτερος από το προηγούμενο. Για το « απλά καλύτερο» παλεύουμε. Βυθίζεται ένα κόμμα στα σκάνδαλα και κατηγορεί το άλλο κόμμα ότι έκανε περίπου τα ίδια! Και τούμπαλιν! Πάμε για συμψηφισμό σκανδάλων δηλαδή και όχι αποδείξεις πολιτικής και ηθικής υπεροχής!
Η χώρα μας έχει χάσει κάθε αξιοπιστία και εκτίμηση, κάθε σεβασμό στο διεθνή χώρο, όπου κι αν παρευρίσκεται. Και αυτός ο ξεπεσμός είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας απαξιωτικής πορείας, έλλειψης εθνικής συνεννόησης, με κάποιες ίσως στιγμιαίες αναλαμπές, που γρήγορα όμως τρεμοσβήνουν.
Ο,τι επιτυγχάνουμε, αποδυναμώνεται. Κανείς πλέον δε μας παίρνει στα σοβαρά. Εξωτερική πολιτική; Α ναι, πριν λίγες μέρες σφυρηλατήσαμε μέσα σε λίγα λεπτά, ρεκόρ δηλαδή παγκόσμιο, τη πιο θερμή και πιστή φιλία! Ο Ομπάμα απεκάλεσε «φίλο» το Πρωθυπουργό της χώρας, πάει πλέον, έχουμε το Πρόεδρο της Αμερικής δικό μας, θα αγωνίζεται για τα δικά μας δίκαια!!! Και από την άλλη όμως, τα ανατολίτικα παζάρια παντού και πάντοτε, με οποιεσδήποτε συνθήκες, μεγαλουργούν.
Πάμε στο εξωτερικό, συναντάμε αρχηγούς κρατών, αλλά πάντοτε γκρινιάζουμε, θέτουμε μόνο τα προβλήματά μας, αντί να αναδείξουμε την αξία της χώρας μας και το καθοριστικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει σε διεθνές επίπεδο και σε επιλεγμένα κυρίαρχα θέματα της περιόδου που διανύουμε. Πάμε ζητώντας, σχεδόν επαιτώντας, δίχως όμως να αναδεικνύουμε και να τονίζουμε τη σημαντικότητά μας. Ευτυχώς που υπάρχουν οι γαλλικές φρεγάτες και το γενεαλογικό δένδρο του Σαρκοζί, κι ας έχουν τα υποβρύχια εξοργίσει τη Μέρκελ, θα της περάσει που θα πάει! Ευτυχώς λοιπόν που …οπλιζόμαστε. Εθνική εξωτερική πολιτική που στηρίζεται σε συμμαχίες εύθραυστες, πρόσκαιρες, δίχως βάθος χρόνου.
Δε θέλω να απαριθμήσω τα χίλια δύο προβλήματα που βασανίζουν χρόνια τώρα τους πολίτες, τουλάχιστον τους περισσότερους: το εκπαιδευτικό σύστημα ξεχαρβαλωμένο, η ανασφάλεια της ζωής του πολίτη και της περιουσίας του, το άδικο και συνεχώς μεταβαλλόμενο φορολογικό σύστημα, η υποβαθμισμένη περίθαλψη υγείας και πρόνοιας, τα ναρκωτικά, η εκνευριστική γραφειοκρατία και τόσα άλλα.
Και έτσι, τη περίοδο αυτή ζούμε με τη δημοκρατία των δημοσκοπήσεων! Και διάβαζα σε εφημερίδα ότι ο συγγραφέας Άντριου Λάνγκ έλεγε ότι « οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τη στατιστική όπως οι μεθυσμένοι τα φανάρια: περισσότερο για να στηρίζονται παρά για να διαφωτίζονται ».
Απλά , όπως και όλοι μας φαντάζομαι, διερωτώμαι που πάμε σα χώρα, σα πολίτες. Αλλά έχω ακόμα μια απορία: όλα αυτά τα χρήματα που επί 27 σχεδόν χρόνια μας διοχετεύει η Ευρωπαϊκή ένωση, πως τρώγονται, συγνώμη, που και πόσα ξοδεύονται με ορθολογικό τρόπο; Δε γνωρίζω, δεν απαντώ!!
Ποιός φταίει άραγε; Για μένα, για την απαξίωση μιας χώρας, φταίνε οι οποιεσδήποτε ηγεσίες της, πολιτικές και πνευματικές. Αλλά και η κοινωνία; Αντανάκλαση μιας κοινωνίας δεν είναι και οι ηγεσίες της; Φταίμε λοιπόν και εμείς οι πολίτες. Μας είπαν πριν λίγα χρόνια επισήμως ότι ένα δωράκι μέχρι 500 εκατομμύρια δραχμές μπορούμε να το τσεπώνουμε. Φυσικά, ύστερα από την εισαγωγή του ευρώ όπου όλες οι τιμές αυξήθηκαν και με βάση τις πληθωριστικές πιέσεις και τη διεθνή οικονομική κρίση, το ποσό αυτό δικαιωματικά μεγαλώνει!! Ποιοί, πως, πότε; Ελάτε τώρα….. Έτσι μας είπαν, έτσι κάνουμε!!
Ωραία λοιπόν, πως βελτιώνονται τα πράγματα, ποιος ξεκινάει, από πού και πότε ; Από το σχολείο, το νηπιαγωγείο; Να μάθουν τα παιδιά τα απλά, να διασχίζουν τους δρόμους, να σέβονται τον άλλο ,να σέβονται το περιβάλλον, να μάθουν πολιτική αγωγή και τόσα άλλα για να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες ; Και οι γονείς ; Πόσο ακόμα θα διαρκεί εκείνο το « μάθε παιδί μου γράμματα να γίνεις άνθρωπος »,δηλαδή πάρε ένα χαρτί από το Πανεπιστήμιο να πετύχεις στη ζωή ; Γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, ανίσχυροι και άναυδοι μπροστά στις αντιδράσεις των παιδιών και των εφήβων.
Ειλικρινά, δε παριστάνω τον υπερπατριώτη, τον ανήσυχο, ευσυνείδητο, ευαισθητοποιημένο πολίτη. Ένας απλός άνθρωπος είμαι, αρκούμαι στα λίγα, αλλά τα θέλω ποιοτικά. Θέλω να ξέρω ότι και αύριο, Θεού θέλοντος, θα ζω, θα διατηρώ εκείνα τα δικαιώματα που πρέπει να μου παρέχει μια δημοκρατική πολιτεία, με τις ανάλογες δικές μου υποχρεώσεις, θέλω να ξέρω πόσο και γιατί θα φορολογούμαι και περιμένω την ανταπόδοση των χρημάτων μου στη ποιότητα ζωής. Θέλω να διατηρώ το ιερό δικαίωμα στην εργασία. Θέλω να μην με κοροϊδεύουν, να μη μου κουνούν επιδεικτικά, θεατρινίστικα το δάκτυλο, προσπαθώντας να απαλλαγούν σκανδάλων και ευθυνών.
Δέχομαι, εγώ ο « αδύναμος » να πάω φυλακή όταν αδικώ, κλέβω, εξαπατώ, φοροδιαφεύγω. Θέλω όμως και ο « δυνατός » να τιμωρείται όταν παρανομεί, να μη του γίνονται χατίρια γιατί διαθέτει εφημερίδα ή τηλεοπτικό κανάλι, να αποκτά όλο και περισσότερη δύναμη, να κτίζει παράνομα όπου θέλει, να φοροδιαφεύγει, μόνο και μόνο γιατί διαθέτει τα μέσα εκβιασμού του πολιτικού κόσμου και έχει την ευχέρεια σε μια νύχτα μέσα να αλλάξει «πλευρά» κομματικής προτίμησης των μέσων που κατέχει.
Απαιτώ το σεβασμό όλης της κρατικής μηχανής. Θέλω να ζήσω στη πανέμορφη χώρα μου, να της προσφέρω ευχαρίστως αυτά που μου αναλογούν, σε κάθε μορφή, κάθε στιγμή. Αλλά να ζήσω. Και εκτός από ένα μερίδιο προσωπικών επιλογών και ευθυνών που μου χρεώνεται για τη ζωή που κάνω, ένα μερίδιο επιλογών και ευθυνών χρεώνεται και σε άλλους, σ' αυτούς που επηρεάζουν και ανακατεύονται στη καθημερινότητά μου.
Ξημέρωσε πια, ξύπνησα, ύστερα από βαθύτατο ύπνο με πολλά όμορφα όνειρα…… Μου ήρθε στο μυαλό η φράση που είπε πριν οκτώ χρόνια ο τότε πρωθυπουργός: «Αυτή είναι η Ελλάδα» Και να σας πω την αμαρτία μου; Άρχισα ήδη να ψάχνω σε ποιο νησί θα πάω διακοπές!! Μη με πιάσει και καμιά κατάθλιψη….
Επεισόδιο 1ο Μέσα στο λεωφορείο ,δύο δεκαπεντάχρονα κορίτσια συζητούν για τη βραδινή τους έξοδο. -Εάν σήμερα ο Γιώργος δε μου τη πέσει, θα είναι πολύ μαλάκας. -Μα εγώ στο είπα ότι το άτομο είναι μαλάκας,απαντά η φίλη της.
Επεισόδιο 2ο Μέσα στον ηλεκτρικό, νεαρός περίπου 18 χρονών, συνομιλεί με φίλο του που προσπαθεί να τον πείσει να παίξουν μπάσκετ. -Ναι ρε μαλάκa ,πότε ρε μαλάκα ,ρε μαλάκα δε προλαβαίνω, θα δω ρε μαλάκα… Οι επιβάτες ξεσπούν αυθόρμητα στα γέλια, καθώς κάθε του φράση άρχιζε ή τελείωνε με τη προσφώνηση μαλάκα. Το αντιλαμβάνεται και τελειώνει το τηλεφώνημα με « καλά ρε μαλάκα ».
Επεισόδιο 3ο Στη γειτονιά υπάρχουν δύο από τα αγαπημένα στέκια των νεαρών. Κάθε Σάββατο βράδυ, το πεζοδρόμιο γίνεται δύσβατο από τη κατάληψη των νεαρών υπάρξεων και των δύο φύλων, όλοι γύρω στα 14 έως 18 ετών. Τα όνομα που κυριαρχεί είναι μαλάκας ή μαλακισμένη. Ό,τι κιαν πουν, έτσι απευθύνεται ο ένας στον άλλο, αγόρια και κορίτσια. Λες και έχουν μαζευτεί όλοι οι…. μαλάκες στη περιοχή!!!
Η λέξη αυτή ήταν κάποτε βαρύτατη ύβρις, προσβάλλοντας την ενηλικίωση και τον ανδρισμό του αρσενικού. Τώρα πλέον και λόγω προφανώς της… ισότητας των δύο φύλων, χαρακτηρίζει και τα θηλυκά πλάσματα. Φυσικά δεν είναι η σεμνοτυφία που με οδηγεί σε αυτή την ανάρτηση. Απλά προβληματίζομαι. Σκέφτομαι μήπως στη βάφτιση θα αναγγέλλεται «βαφτίζεται ο μαλάκας του θεού Γιώργος….» Τελικά δηλαδή ζούμε σε μια χώρα μαλακι….ων ;; Τώρα βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, έχουμε αρκετούς τέτοιους που τους ακούμε να απαρυθμίζουν ατέλειωτες μαλακίες και να μας κάνουν τη ζωή μας, τη καθημερινότητά μας χάλια, να μας σπάνε το νευρικό μας σύστημα.
Καλά, και εμείς τι να κάνουμε, διερωτώμαι. - Ξέρω γω ρε μαλάκα, τι να πω…
Δε ξέρω, αλλά ορισμένα πράγματα μου είναι αδιανόητα. Φαίνονται απλά, αλλά στη πραγματικότητα η ουσία τους θέλει βαθύτερη ανάλυση ; Είμαι εγώ βραδύνους, οπισθοδρομικός, παράλογος ; Αναφέρομαι στους περίφημους « γνωστούς άγνωστους » και στο πανεπιστημιακό άσυλο. Έχω μάλιστα ιδιαίτερη ευαισθησία για τις εμπορικές επιχειρήσεις της Αθήνας. Οι καταστροφές καταστημάτων άρχισαν πριν κάποια χρόνια πρώτα στην οδό Στουρνάρα αναγκάζοντας τα καταστήματα να οχυρωθούν, τοποθετώντας σιδερένια ρολά στις βιτρίνες τους. Μετά επεκτάθηκαν στην οδό Πατησίων από τη Στουρνάρα μέχρι την Ομόνοια και τώρα πλέον σε όλη τη πόλη.
Ήδη στα επεισόδια του περασμένου Δεκέμβρη, καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν πολλά καταστήματα στην Ερμού, στερώντας τους επιχειρηματίες ενός τόσου σημαντικού από αγοραστικής απόψεως μήνα. Και μάλιστα, τελικά, υπέφερε από αναδουλειά όλη η αγορά, γιατί το καταναλωτικό κοινό απέφευγε να κατέβει για ψώνια στο κέντρο της πόλης. Προχθές, άτομα του λεγόμενου « αντιεξουσιατικού χώρου » , κατέστρεψαν καταστήματα και αυτοκίνητα στη περιοχή Κολωνακίου.
Γνωρίζει κανείς τις προσπάθειες, τα ρίσκα, τα ξενύχτια, την αγωνία όλων αυτών των εμπόρων για να επιβιώσει η επιχείρησή τους ; Κιαν κλείσει το κατάστημα και βρεθούν στο δρόμο οι εργαζόμενοι, τα « παιδιά » αυτά θα τους βρουν δουλειά ;
Μήπως έτυχε να δείτε φωτογραφίες από τις ζημιές που προκαλούν στις αίθουσες των Πανεπιστημίων με καταστροφές πανάκριβων μηχανημάτων ; Που βρίσκονται και γιατί δε μιλούν και δε παίρνουν θέση οι Ακαδημαϊκοί μας, οι πρυτανικές αρχές, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και προπαντός οι ίδιοι οι φοιτητές ; Το «σπίτι» τους θα προστατέψουν. Μόνο για τις φοιτητικές εκλογές ενδιαφέρονται ; Να περιφρουρήσουν όλοι μαζί το χώρο τους δεν ενδιαφέρονται ;
Αλλά και εν πάση περιπτώσει, πλησίασε κανείς αρμόδιος τα άτομα αυτά που προκαλούν τόσες ζημίες, να τους μιλήσει, να τους ακούσει, να μάθει τη φιλοσοφία τους, τι επιδιώκουν ; Μήπως φταίει η κοινωνία μας κάπου, το κράτος και ο,τι αυτό περιλαμβάνει ;
Και εμείς τι κάνουμε ; Είναι τραγικό, ύστερα από τόσα χρόνια ύπαρξης του νεότερου ελληνικού κράτους, να διερωτόμαστε ακόμα τι Παιδεία θέλουμε, τι Υγειονομική Περίθαλψη θέλουμε, τι Κοινωνική Μέριμνα θέλουμε, τι Αστυνομία θέλουμε. Με άλλα λόγια, τι Κράτος θέλουμε !! Έχω άδικο να διερωτώμαι τι σκ… θέλουμε…
Έψαχνα να βρω μια συγκεκριμένη φωτογραφία που είχα υποσχεθεί να τη δώσω κάπου. Δε θυμόμουν που την είχα βάλει μέσα στα 6 άλμπουμ φωτογραφιών που έχω.
