ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.....

Λοιπόν και τι δε βλέπεις και τι δεν ακούς κατά τη διάρκεια των διακοπών σου σε οποιοδήποτε μέρος κιαν πας. Φεύγοντας θέλεις ν΄αφήσεις πίσω σου τα προβλήματα, τα «συνηθισμένα» με τα οποία σε έχει πνίξει η καθημερινότητα, να διώξεις σκέψεις για το αύριο, να αναβάλεις ένα σωρό πράγματα για το «μετά τις διακοπές».


Ξεκινάς με λαχτάρα να περάσεις καλά σε τόπους γνωστούς ή ακόμα άγνωστους. Ο καθένας μας έχει το δικό του κώδικα διασκέδασης και ξεκούρασης, διαφορετικό το «πέρασα καλά» του καθενός μας.

Έτσι ξεκίνησα κι εγώ για τη παραλία της Αγίας Άννας στη Βόρειο Εύβοια, ύστερα από … ενδελεχή έρευνα που με έπεισε για σωστή επιλογή.

Η διαδρομή προς το προορισμό μου ήταν στο μεγαλύτερο μέρος υπέροχη, ένας πολύ καλός δρόμος μέσα από πλατάνια, πανύψηλα δένδρα και τρεχούμενα νερά.

Το ξενοδοχείο απόλυτα εναρμονισμένο με το περιβάλλον, κτισμένο με πρωτότυπο τρόπο. Τα διαμερίσματα ισόγεια με ένα ακόμα όροφο, χωρισμένα σε δύο σειρές δεξιά και αριστερά ενός πλακόστρωτου διαδρόμου. Κάθε μπλοκ δωματίων είχε το δικό του κηπάκο.

Τα δωμάτια τεράστια με όλα τα απαραίτητα και πολύ δροσερά που δε χρειαζόταν η χρήση κλιματισμού.

Τα γεύματα πλούσια. Η πλαζ, ένα κομμάτι μιάς παραλίας 3 χιλιομέτρων, εξοπλισμένη με ψάθινες ομπρέλες και τραπεζάκια για το καφέ που μπορούσες να παραγγείλεις να σου φέρουν από το μπαρ. Το σέρβις γενικά άψογο από προσωπικό νεαρότατης ηλικίας μεταξύ των οποίων και δύο αλλοδαπές.

Είχα όμως και κάποια παράπονα. Η μουσική στις πισίνες και στα εστιατόρια ήταν υπερβολικά δυνατή. Ο εσπρέσο μετριότατος ενώ δεν είχαν… ούζο, κάτι που το ήθελα …απεγνωσμένα μετά το μπάνιο μου !

Γεμάτη από καφέ και ταβερνάκια ήταν η Παραλία της Αγίας Άννας. Μου έκανε εντύπωση το πόσο φροντισμένα ήταν όλα εκεί, ενώ το χωριό δεν έλεγε τίποτα. Ένα νεαρό ζευγάρι ντόπιων είχε κάθε βράδυ έκθεση χειροποίητων κοσμημάτων στη παραλία.

Βέβαια υπήρχαν και τα κακά που συναντάς σε πολυσύχναστα μέρη στις διακοπές σου. Γονείς που πιστεύουν ότι τα βλαστάρια τους μπορούν να αλωνίζουν ουρλιάζοντας, να φέρονται σα στο σπίτι τους. Έβλεπες και τα διάφορα… «συστήματα ανατροφής»: το παιδί που τσίριζε και οι παρακείμενοι γονείς αδιαφορούσαν, ενώ σε άλλο παρόμοιο περιστατικό έπεφτε φάπα!

Τελικά με τη κατάσταση αυτή συχνά αναζητούσες τη παρέμβαση του… Ηρώδη !!

Γενικά καλά τα πέρασα. Τώρα είμαι έτοιμος να βουτήξω στη γνωστή καθημερινότητα και να στηρίξω το μέλλον μου στις υποσχέσεις του πρωθυπουργού μας αφού όπως λέει, έμπλεος πατριωτικών συναισθημάτων έσωσε τη τιμή της Ελλάδας και θα μας κάνει τώρα ευτυχισμένους πολίτες !!

ΕΦΘΑΣΕ Η ΩΡΑ !!!

                                                    EΦΘΑΣΕ Η ΩΡΑ !!


Έφθασε η ώρα για διακοπές! Φεύγω προβληματισμένος για το μέλλον αυτής της χώρας, αηδιασμένος από τους πολιτικούς μας, τις ψευτιές και τη βίαιη συμπεριφορά της κυβέρνησης, με …ελαφρότερες τις τσέπες μου λόγω Μνημονείου!!

Φεύγω για τις παραλίες της βόρειας Εύβοιας, έτοιμος να ρίξω το…. σφριγηλό μου κορμί στα γαλανά νερά, παραδίνοντάς το στα χάδια των κυμάτων!

                                      ΣΑΒΒΑΤΟ 17/7  ΜΕΧΡΙ  ΣΑΒΒΑΤΟ 24/7
                                          Εύχομαι σε όλους καλές διακοπές.
                                     

                                       

ΜΙΑ ΤΙΜΙΑ ΦΩΝΗ.

Αντιλαμβάνομαι ότι πολιτικά θέματα και αναλύσεις δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα πολλούς bloggers. Βαρεθήκαν να ακούνε παχιά λόγια δίχως νόημα, υποσχέσεις να καταπατούνται, σιχαθήκαν πολιτικούς και πολιτική.


Όμως, όταν υπάρχουν πολιτικοί που δε λογαριάζουν το κόστος των λόγων τους, όταν υπάρχουν πολιτικοί με ώριμη σκέψη που την εκφράζουν με θάρρος και ειλικρίνεια, τότε νομίζω ότι αξίζει να τους ακούμε και να τους εμπιστευόμαστε.

Μια τίμια φωνή ακούστηκε μέσα στη Βουλή χθες. Η φωνή της Σοφίας Σακοράφα, που ο ΓΑΠ τη διέγραψε από το κόμμα του.

Μιλά με σταράτα λόγια για το συνταξιοδοτικό πρόβλημα που ενδιαφέρει όλους μας.

Κάρφωσε με το «ακόντιο» των λόγων της τα σχέδια της κυβέρνησης.

Αξίζει να ακούσετε την ομιλία της.

Γιατί τέτοιοι πολιτικοί, με τέτοια ευθύτητα λόγων, έχει ανάγκη η χώρα μας.

ΕΝΤΥΠΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

Ιστορικό γεγονός συνέβη χθες στη ζωή μου.

Με διακρίνει η σταθερότητα. Δεν αλλάζω εύκολα τις αξίες μου, τις θέσεις, τις προτιμήσεις, τις συνήθειες μου, εκτός για πάρα πολύ σοβαρούς λόγους, απόλυτα αποδεδειγμένους, κιας έχει η ζωή ανατροπές. Και όμως φίλοι μου συνέβη.
Από χθες άλλαξα εφημερίδα!!

Την μέχρι χθες αγαπημένη μου, έφερνε στο σπίτι ο πατέρας μου γυρίζοντας από την εργασία του. Φαίνεται λοιπόν ότι έπαιξε ρόλο και στη προκειμένη περίπτωση η κληρονομικότητα που φυσικά δεν αφορά μόνο τη προτίμηση σε συγκεκριμένο έντυπο. Είναι συχνό το φαινόμενο τα παιδιά να κληρονομούν την επιλογή επαγγέλματος από το γονιό τους ή ακόμα και τους κομματικούς του προσανατολισμούς. «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» βλέπετε.

Αγκάλιαζα λοιπόν χρόνια τώρα την ίδια πάντα εφημερίδα, αρνούμενος ν΄αλλάξω συνήθειες. Λες και διάβαζα βιβλίο, την άρχιζα από τη πρώτη της σελίδα και απόλυτα μεθοδικά έφτανα σταδιακά μέχρι τη τελευταία. Την μεταχειριζόμουνα με σεβασμό σαν κάτι πολύ δικό μου, πολύ γνώριμο στα χέρια μου. Και το χαιρόμουνα.
Λοξοδρομούσα από τη μέθοδο ανάγνωσης μόνο για να ρίξω μια ματιά στα αθλητικά και στα καιρικά φαινόμενα που πάντα επηρέαζαν ως ένα βαθμό τη ψυχική μου διάθεση, ενώ ιδιαίτερα το χειμώνα ρύθμιζαν τις ενδυματολογικές επιλογές μου.

Αποφάσισα λοιπόν ν΄αλλάξω από χθες εφημερίδα. Τώρα βέβαια αυτό το «αποφάσισα» δεν είναι απόλυτα ειλικρινές. Στην απόφασή μου αυτή συνετέλεσε η επιμονή φίλης μου, στις επιθυμίες της οποίας, λόγω υπερβολικής αδυναμίας, μου είναι αδύνατο να αντισταθώ!

Πήρα λοιπόν στα χέρια μου το νέο ενημερωτικό έντυπο και εισέπραξα το διερευνητικό και γεμάτο απορία βλέμμα του περιπτερά που διαπίστωνε μια τόσο σημαντική αλλαγή στις συνήθειές μου.
Άρχισα γεμάτος περιέργεια να τη ξεφυλλίζω. Ομολογώ ότι δεν μου ήταν εύκολο, έχασα τελείως το… βηματισμό μου. Αμήχανα, βυθίστηκα στα φύλλα της εφημερίδας, αδυνατώντας να προσανατολιστώ, αναζητώντας τα διάφορα θέματα ενημέρωσης, τα πολιτικά, τα πολιτιστικά, τις κρίσεις και απόψεις, τα αθλητικά κτλ.
Μόνο τα καιρικά βρίσκονταν πάντα στη τελευταία σελίδα όπως τα είχα συνηθίσει.
Δυσκολεύτηκα πολύ λοιπόν σ΄αυτό το πρώτο μου ξεκίνημα, αλλά κάθε αρχή και δύσκολη.

Πάντως οι πρώτες εντυπώσεις ήταν ενθαρρυντικές, τουλάχιστον είχα κάτι καινούργιο στα χέρια μου. Το κακό όμως είναι ότι μέσα από τις ειδήσεις, αναδυόταν η ίδια σημερινή μίζερη κατάσταση, μια περίοδο που μας διακατέχει η ανησυχία, η αμηχανία, ο έντονος προβληματισμός.
Και να πάρει η οργή, τελικά σχεδόν όλες οι εφημερίδες την ίδια τραγική κατάσταση περιγράφουν !!

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑ.

Είχα προφανώς την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα διάφορα αθλήματα όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κτλ. είναι κατ΄αρχήν θέαμα για τους φιλάθλους, για δε τους αθλητές και εκγύμναση.

Είχα προφανώς την εσφαλμένη εντύπωση ότι σαν θέαμα, θα μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει τα αγωνίσματα αυτά μαζί με την οικογένειά του, τη γυναίκα και τα παιδιά του.
Είχα προφανώς την εσφαλμένη εντύπωση ότι η σωματική μου ακεραιότητα δε θα διακινδύνευε κατά την προσέλευσή μου στους χώρους των αγώνων, κατά τη διάρκειά τους και κατά την αποχώρησή μου από αυτούς.
Πόσο πολύ έσφαλα αλήθεια!!

Η υποδοχή των ομάδων όταν προσέρχονται στο γήπεδο γίνεται με πετροπόλεμο και ύβρεις, για να επακολουθήσουν συγκρούσεις «φιλάθλων» με τα ΜΑΤ.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα, οι παίκτες λούζονται με υβριστικά και προσβλητικά συνθήματα όπως πχ « πουτάνας γιοί, παναθηναϊκοί ».
Στο γήπεδο εκτοξεύονται από αναπτήρες μέχρι μπουκάλια κατά των παικτών ή βάλλονται με κροτίδες ακόμα και με αεροβόλα όπλα!!
Εάν το αποτέλεσμα δε βολεύει τότε εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο οι «φίλαθλοι» χειροδικώντας κατά των παικτών. Κατά την αποχώρηση η αντίπαλη ομάδα …αποχαιρετίζεται με ...αναλόγου ευπρέπειας συνθήματα και ρίψη διαφόρων αντικειμένων. Δημοσιογράφοι αθλητικών εφημερίδων αλλά και πρόεδροι ομάδων φανατίζουν τους «φιλάθλους» με τα γραφόμενα και τις ανακοινώσεις τους

Αυτή είναι σήμερα η εικόνα των αγωνιστικών χώρων στην Ελλάδα.
Και το κράτος παραμένει απαθές. Οι νόμοι είναι ανεπαρκείς και ελαστικοί και οι υπαίτιοι παραμένουν ατιμώρητοι. Οι ομάδες τιμωρούνται με ένα ελάχιστο χρηματικό πρόστιμο..
Η εποχή που οι οπαδοί των ομάδων κάθονταν ό ένας δίπλα στον άλλο έχει παρέλθει. Τώρα τους αγώνες παρακολουθούν φίλαθλοι μόνο της μιάς ομάδας, προκειμένου να αποφευχθούν επεισόδια, ενώ ορθώνονται πλέγματα στα γήπεδα για να αποτραπεί η ρίψη αντικειμένων κατά των παικτών.

Ο αθλητισμός στην Ελλάδα έχασε το πνεύμα και την αξία του και κατάντησε τόπος εκτόνωσης περιθωριακών ατόμων.

Στην Αγγλία όπου το ποδόσφαιρο θεωρείται πάνω απόλα θέαμα, διασκέδαση, τα γήπεδα δεν έχουν καμία περίφραξη, οι οπαδοί κάθονται σε απόσταση ελάχιστη από τον αγωνιστικό χώρο και τους παίκτες, αλλά κανείς δεν διανοείται να μπει στον αγωνιστικό χώρο. Εκεί, όταν ο χουλιγκανισμός κόντεψε να μετατρέψει το θέαμα σε αρένα, οι κάμερες στα γήπεδα εντόπιζαν τους ταραξίες οι οποίοι τιμωρούνταν με βαρύτατες ποινές, ακόμα κα φυλάκιση. Και τώρα επικρατεί ηρεμία και οι οπαδοί απλά απολαμβάνουν το θέαμα, ενώ ακόμα και την αντίθεσή τους στις αποφάσεις των διαιτητών την εκφράζουν με ευπρεπή τρόπο.

Χρόνια τώρα στα δικά μας γήπεδα επικρατεί ζούγκλα και οι διάφοροι αρμόδιοι παραμένουν αδιάφοροι, προκειμένου να μην δυσαρεστήσουν τους διάφορους παράγοντες. Ομάδες. αλητών μετατρέπουν τους χώρους αυτούς σε πεδία μάχης.
Ξεκινάς να πας στο γήπεδο αλλά δε ξέρεις πως θα επιστρέψεις στο σπίτι σου. Και η κατάντια αυτή μεταφέρθηκε ακόμα και σε αγώνες μπάσκετ ή βόλεϊ μεταξύ γυναικείων ομάδων!!

Τι να πει κανείς. Αυτή η απροθυμία των αρμοδίων να πάρουν αυστηρά μέτρα και να επιβάλλουν αυστηρότατες ποινές κατά των ταραξιών, είναι ανεξήγητη. Και η ευθύνη βαρύνει αναμφίβολα όλους όσους κατέχουν τις θέσεις εκείνες που θα έπρεπε να ασχοληθούν στα σοβαρά με τη κατάντια του αθλητισμού στη χώρα μας.
Πολύ απλά, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, οι νόμοι ή δεν εφαρμόζονται ή οι ποινές είναι ανεπαρκέστατες. Οι δε κάμερες που τοποθετήθηκαν σε μερικά γήπεδα, παραμένουν ανεκμετάλλευτες.

Είναι όμως καιρός, τώρα που αγωνιστικές εκδηλώσεις δεν υπάρχουν λόγω καλοκαιριού, να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα ώστε στο μέλλον να αποφεύγονται παρόμοιο απαράδεκτα επεισόδια και οι ποινές που θα επιβάλλονται να είναι αυστηρότατες.