ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΝΤΕΚΑΜΙΣΙ .......

Καθιερώθηκε τελικά. Κάθε Σάββατο κατά τις 11.30, στο ίδιο πάντα μέρος, επτά συνολικά, ορισμένοι και μετά των συζύγων.
Φίλοι από παλιά. Επαγγελματικά στον ίδιο χώρο. Γνωρίστηκαν μέσα από τη συνδικαλιστική δράση, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της επαγγελματικής τους τάξης.
Διαφωνούσαν συχνά, καυγάδιζαν στα διοικητικά όργανα, αλλά μετά έφευγαν για ένα ποτήρι κρασί εκεί κοντά στα πλακιώτικα μέρη.


Τα γλέντια τους στα σπίτια συχνά, έτσι εκ περιτροπής! Και ο καθένας είχε τη σπεσιαλιτέ του να προσφέρει: ρωσική σαλάτα, ντολμαδάκια, χοιρινό με σέλινο και ο προνομιούχος της παρέας ψητό γουρουνόπουλο στην εξοχική του κατοικία.


Όμορφες εποχές, επαγγελματικά αποδοτικές, άνετες, ανέμελες κιαν υπήρχαν κάποια προβλήματα, ξεπερνιόντουσαν.
Και κέφι, κέφι πολύ, διασκέδαση στα γνωστά στέκια εκείνης της περιόδου.
Δεμένοι και οι τέσσερις με δεσμά φιλίας πραγματικής. Μοιράζονταν τα πάντα. Ο ένας δίπλα στον άλλο, σύμβουλος  ή  συμπαραστάτης σε κάθε περίπτωση.


Όμως κάποια στιγμή κάπως απομακρύνθηκαν. Προβλήματα σοβαρότατα, δραματικά, οικογενειακά και επαγγελματικά, κτύπησαν το καθένα χωριστά,
Που διάθεση για διασκέδαση. Συμμαζεύτηκαν, άλλοι λύγισαν, έχασαν πολλά, αλλά να, επιβίωσαν.


Πέρασαν λίγα χρόνια. Και ξάφνου, έτσι απρογραμμάτιστα ξαναβρέθηκαν πάλι όλοι μαζί.
Το «μάτια που δε βλέπονται γρήγορα ξεχνιούνται» αληθινό μεν, αλλά εκείνοι το ξεπέρασαν.
Αλλαγμένοι βαθιά μέσα τους, αλλά μεταξύ τους πάντα οι ίδιοι!
Αρχικά ξανάσμιξαν οι δύο τους και μετά ο ποιό… οργανωτικός από τους τέσσερις ανέλαβε να ανασυγκροτήσει την…. ολομέλεια!


Κάθε Σάββατο ξέρουν το τόπο και την ώρα για καφέ.
Αναδρομή στα παλιά, στις καλές εποχές, πολιτική συζήτηση με συχνούς διαξιφισμούς, πειράγματα στον ασταμάτητα πολυλογά- παντογνώστη, προβληματισμός για το μέλλον αυτής της χώρας και τελικά…. πνίξιμο της απελπισίας και αβεβαιότητας με ουζάκια και τα απαραίτητα συνοδευτικά finger food!


Όμορφες μικρές στιγμές, καταστάλαγμα μιάς αληθινής φιλίας που εξακολουθεί να τους δένει.
Στη σημερινή εποχή τα πάντα έχουν διαστρεβλωθεί, έννοιες και λέξεις έχουν χάσει την ορθή τους σημασία.


Φιλία!
Ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία έτσι όπως την αντιλαμβάνεται και καμιά φορά όπως τον βολεύει, στο τόσο σημαντικό, πολύτιμο και ευγενικό αυτό συναίσθημα.
Ούτε να το νιώσουν αλλά ούτε και να το προσφέρουν μπορούν ορισμένοι.
Συχνά το ατομικό συμφέρον, η υστεροβουλία νοθεύουν, αλλοιώνουν κάθε έννοια φιλίας.
Γιατί η αληθινή φιλία είναι προσφορά, θέλει γενναιοδωρία, ψυχικό βάθος, ειλικρίνεια. Ακόμα και θυσίες.
Η φιλία είναι μοιρασιά ζωής, η πηγή εκεί που θα τρέξει κάποιος να βρει ασφάλεια, μια παρήγορη λέξη, μια συμβουλή, τη συμπαράσταση.
Είναι το αποκούμπι τη στιγμή της απελπισίας και της απόγνωσης.
Δε μετριέται η φιλία με λόγια. Θέλει πράξεις, αποδείξεις. Δε μπαίνει στο ψυγείο….και βλέπουμε. Ούτε και βγαίνει στην επιφάνεια μόνο όταν ο ένας χρειαστεί τον άλλο.


Ευτύχημα ζωής όποιος καταφέρει να εισπράξει και να προσφέρει τη φιλία.

ΣΤΑ ΟΡΙΑ !

Ποτέ δε μου άρεσε το ψέμα, σε οποιαδήποτε μορφή και περίσταση.
Το απεχθάνομαι, το θεωρώ προσβολή και χυδαιότητα. Δε το ανέχομαι.
Με εξοργίζει ακόμα και η όψη εκείνου, που πιστεύοντας ότι είναι ικανός να πει ένα ψέμα, προδίδεται από τις φάλτσες εκφράσεις του προσώπου και του τόνου της φωνής του.
Αποκρουστικό θέαμα, γελοίο!
Θεωρώ ότι αυτή η ηθελημένη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και των γεγονότων, η απόκρυψη της αλήθειας, αποτελούν άθλια μέσα εξαπάτησης.


Υπάρχει βέβαια και το «κατά συνθήκη» ψέμα, το καλοπροαίρετο, εκείνο που καλύπτουμε με τη δικαιολογία ότι πρέπει να το μεταχειριστούμε γιατί αποβαίνει σε συγκεκριμένο όφελος αποκλειστικά μάλιστα για τον άλλο.
Μόνο που καμιά φορά εκείνο το όφελος ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει.
Θα δεχθώ όμως ότι υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις όπου μιας τέτοιας μορφής ψέμα μπορεί πραγματικά να είναι αναγκαίο κακό προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα.


Από την άλλη μεριά, λέγεται ότι αλήθεια είναι η αλήθεια του καθενός. Αυτό σηκώνει πολύ συζήτηση, …….εννοιολογικής και φιλοσοφικής μορφής.


Το ίδιο αποκρουστική είναι για μένα και η υπερβολή, αυτή η…. εξόγκωση, το φούσκωμα μίας κατάστασης, απλά για τη δημιουργία εντυπώσεων προς όφελος φυσικά του υπερβάλλοντος. Η υπερβολή συχνά κακόβουλα και εκ του πονηρού, χρησιμοποιείται προκειμένου να προκαλέσει φόβο, απελπισία και να υποχρεώσει στην αποδοχή κάποιων πραγμάτων που πιθανότατα αλλιώτικα δεν επρόκειτο να γίνουν αποδεκτά.


Ψέματα και υπερβολές!
Αυτή τη χυδαία μέθοδο χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις μας στη προσπάθεια επιβολής της καταστροφικής τους πολιτικής. Παρακάμπτεται η φροντίδα για τη πρόοδος της χώρας και τη προσφορά μιας καλύτερης ζωής στους πολίτες.
Μοναδική επιδίωξη είναι η επανεκλογή τους στη αρχή με κάθε τρόπο, εξαπατώντας το λαό.
Με υπνωτικό το ψέμα και την υπερβολή, μας ντοπάρουν τόσα χρόνια όλοι οι πολιτικοί μας.


Ζούσαμε σε μια ουτοπική κατάσταση ψεύτικης ευημερίας, δήθεν προόδου.
Ποιός ποτέ μας ενημέρωσε πραγματικά για το που οδηγείτο αυτή η χώρα, με τι χρήματα ζούσαμε, τι μπορούσαμε να παράγουμε, τι χρωστούσαμε, τι δανειζόμαστε, με ποιούς όρους!


Ψέματα, υπερβολές, απόκρυψη της αληθινής κατάστασης.
Μας έχωσαν στην τότε ΕΟΚ για πολιτικούς λόγους και ….φιλικών σχέσεων και μας είπαν να «κολυμπήσουμε», ανέτοιμοι όμως και αγνοώντας τα νερά όπου μας έριχναν.


Φώναζαν ότι η χώρα ανήκει στους Έλληνες, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο, αλλά υπέγραφαν τη παραμονή των νατοϊκών βάσεων. Φούσκωναν με υποσχέσεις απερίσκεπτα τα μυαλά μιάς υπό κατασκευή νέας αστικής τάξης, με κατάληξη τη δημιουργία συντεχνιακών καταστάσεων, την εκτροφή εργατοπατέρων και το σταδιακό διαχωρισμό της κοινωνίας.


Μας έμπασαν και πάλι για πολιτικούς λόγους στην ΟΝΕ με ψεύτικα στοιχεία, άλλη μια φορά απροετοίμαστοι και ανίκανοι για ένα τέτοιο περιβάλλον, ανοργάνωτοι παντού, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Και αφού πρώτα απολογητικά αποδέχονταν ότι «αυτή είναι η Ελλάδα», μετά με κομπασμό έλεγαν ότι είμαστε ισχυρή χώρα, ανήκουμε στο κλαμπ των ισχυρών, τρομάρα μας.


Σκάρτο, χυδαίο, διαλυτικό, αντικοινωνικό το πολιτικό μας σύστημα.
Περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα ψεύδονται ασύστολα, ανερυθρίαστα καθημερινά και διογκώνουν καταστάσεις για εκφοβισμό, προκειμένου να υποκύψουμε στις διαταγές κάποιων ξενόφερτων υπαλληλίσκων.
Οδήγησαν τη χώρα στην ανυποληψία, στο χλευασμό των άλλων κρατών, στο να μας θεωρούν διεθνώς ότι αποτελούμε εμπόδιο στη πρόοδο των άλλων, εμείς, τα σκουπίδια.
Χανόμαστε μέσα στις διεθνείς εξελίξεις και ανακατατάξεις και στα διεθνή πολυποίκιλα παιχνίδια κάποιων ισχυρών.


Πιέζεται, ασφυκτιά ο πολίτης, χάνει κάθε μέρα κομμάτια της ζωής του, αντιμέτωπος με μια κυβέρνηση περισσότερο χουντικής παρά δημοκρατικής μορφής.
Πόσο άραγε θ΄αντέξουμε ακόμα;
Πόσο θ΄ανεχόμαστε αυτή τη κατάσταση;



 

ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΛΟΥΣΙΜΟ !!

Πόσο πλούσια είναι λοιπόν η ελληνική γλώσσα! Λέξεις, ουσιαστικά, επίθετα, κτλ ένας πλούτος εννοιών για να εκφραστείς!
Παίρνεις π.χ. μια λέξη και έχεις ένα ολόκληρο οπλοστάσιο ακόμα και να τη περιπλέξεις έτσι ώστε να χάσει το πραγματικό της νόημα και να της δώσεις την ερμηνεία που εσύ θέλεις.


Πάρτε τη λέξη «χρεοκοπία». Επιλέγεις και βάζεις δίπλα της τη λέξη «επιλεκτική» ή «συντεταγμένη»- όχι, το «άτακτη» δε της πάει-και έτσι τουλάχιστον μειώνεις σημαντικά τη σημασία της, το βάρος της.
Μάλιστα αυτό το «συντεταγμένη» έχει μια μαγεία μέσα του, αναισθητοποιεί κάθε διάθεση να τα βάψεις μαύρα, ακόμα και στην ολική καταστροφή δίνει μια ομορφιά, μια διαφορετική συνισταμένη, διότι αυτή η ολική καταστροφή δεν έχει γίνει έτσι ξεκάρφωτα. Έχει γίνει με σχεδιασμό, λογική, με οδηγίες, άσχετα αν το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο…..καταστροφικό!
Αν είσαι μάλιστα και καλός χειριστής του λόγου όπως π.χ. ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τότε μπορείς ακόμα και να της αλλάξεις….τον αδόξαστο και στο άκουσμά της να την κάνεις να σε γεμίζει ευτυχία και χαρά!


Πάρτε τη λέξη «πτώχευση». Βάζεις δίπλα της το επίθετο «ελεγχόμενη» και τότε μπορείς να ισχυριστείς ότι ελέγχεις απόλυτα τη κατάσταση και συνεπώς η πτώχευση μπορεί να είναι πιο …ανάλαφρη, ίσως μάλιστα αφού την….ελέγχεις, μπορεί κιόλας να την αποδεχτείς!
Βέβαια και για τις δύο αυτές λέξεις, υπάρχει στο λεξιλόγιό μας και μια άλλη που
προσδιορίζει ξεκάθαρα τα πράγματα: μπατιρίσαμε!
Το θέμα όμως είναι πως παρουσιάζεις μια τέτοια κατάσταση….. μπατιρίσματος! Στην αρχή αναφέρεσαι σε κάτι τέτοιο en passant που λέει κι ο Σαρκοζί. Μετά το επαναλαμβάνεις λίγο πιο συχνά, σαν κάτι όμως απόμακρο, ομιχλώδες. Και τέλος λες ότι σ΄αυτό απλά αναφέρονται οι ξένοι.

Στο τέλος, τη πτώχευση, τη χρεοκοπία, όπως θέλετε πέστε το, την επωμίζεται ο λαός.
Προσπαθούν λοιπόν τώρα να μας παρουσιάσουν με λογοπαίγνια και βλακώδεις ωραιοποιήσεις τη τραγική κατάσταση στην οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα.
Λες και δε τη νιώθουμε κάθε μέρα και με σκληρό τρόπο. Μας έχουν στερήσει ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, τις μικρές χαρές της ζωής, μας έχουν περιορίσει τις καθημερινές επιλογές μας, έχουν πληγώσει την αξιοπρέπειά μας.
Τώρα τρέχουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα οι άθλιοι πολιτικοί μας.

Το «κούρεμα» του χρέους! Άραγε πως θα… καλλωπίσουν το «κούρεμα»; Με… λακ, κρέμες, μους ή μπριγιαντίνες και κολόνιες!

Θα δείτε, θα το παρουσιάσουν σαν μεγάλη επιτυχία, σαν φοβερό κατόρθωμα! Μείωση των χρεών μας θα μας πουν, το κουρέψαμε το χρέος, αλλά εμάς θα μας …λούσουν με νέες περικοπές μισθών, συντάξεων και με απολύσεις εργαζομένων.


Χαμένοι στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, πιεσμένοι, έκπληκτοι με την ανικανότητα των κυβερνώντων, προσπαθούμε να σταθούμε όρθιοι, να αναπνεύσουμε, με αυτά τα λίγα που μας έχουν απομείνει.

ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΟΡΙΑ.

Μήπως θα έπρεπε να έχω τα κέφια μου, τη διάθεση να γράψω κάτι εύθυμο, ανάλαφρο, τσαχπίνικο ή μήπως κάτι ρομαντικό, να γράψω για τα ηλιοβασιλέματα του φθινοπώρου, για φεγγαρόλουστες βραδιές, για τον αστρομάτη ουρανό!

Να βάλω κι ένα τραγουδάκι για μουσική υπόκρουση κάτι να εκφράζει την εποχή, «τι ωραία τι καλά, όλα είναι μια χαρά, τραλαλά, τραλαλά»!

Ε όχι φυσικά. Δε ξέρω τι ακριβώς με διακατέχει, είναι η οργή, η απελπισία, η ψυχική ώθηση που νιώθω μέσα μου να κατέβω να τα κάνω όλα μπάχαλο, να ξεσπάσω, να βρεθώ εκεί, στη πρώτη γραμμή, κι ό,τι γίνει!


Πως μας κατάντησαν έτσι; Όλοι αυτοί μας κυβερνούσαν χρόνια τώρα εναλλάξ. Πως, με ποιό σχεδιασμό, με ποιά προοπτική, για να μας οδηγήσουν που ακριβώς;


Έριξαν ποτέ μια ματιά να δούνε αν βγαίνουμε, αν παράγουμε, αν μπορούμε να ξοδεύουμε έτσι όπως θέλαμε όσα είχαμε και όσα μας έδιναν;
Έκαναν ποτέ ένα λογαριασμό;


Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να ξανακυβερνήσουν τη χώρα. Με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.
Σκορπίζοντας άσκοπα και αδιάντροπα χρήματα, τρώγοντας όσο και όπως μπορούσαν περισσότερα.


Αυτοί οι ίδιοι που διόγκωσαν το δημόσιο τομέα για να παίρνουν ψήφους, έρχονται σήμερα με απόλυτο κυνισμό να στείλουν χιλιάδες υπαλλήλους στην ανεργία.
Ποτέ δε σκέφτηκαν που πήγαινε αυτή η χώρα, ποτέ δε τους ένοιαξε πραγματικά.


Τώρα μας έχωσαν στα Μνημόνια με μέτρα βάρβαρα, άδικα, άθλια, απάνθρωπα, χυδαία, αντισυνταγματικά.
Έφτασαν να φορολογήσουν και εκείνους που προσπαθούν να επιβιώσουν με 5.000 ευρώ εισόδημα, κάτω από το μέσο όρο της φτώχιας.


Εθνική κατάθλιψη παντού. Καθένας μας με προβλήματα. Αδιέξοδα. Δίχως ελπίδα.
Και το χειρότερο μας χωρίζουν, σπάει η κοινωνική συνοχή, ο καθένας φροντίζει το δικό του πρόβλημα, βυθισμένος στην απελπισία.


Ακούστε λόγια του Αντιπροέδρου και Υπουργού Εθνικής Οικονομίας:
«Είναι ευτύχημα που είμαστε υπό επιτήρηση γιατί έτσι μπορούμε να κάνουμε τον αυτοέλεγχο για να σωθούμε»!!

Κρεμάλα στο Σύνταγμα κύριε, αυτό σου αξίζει μόνο. Ο άθλιος τολμά να απαξιώνει τον ελληνικό λαό δίχως να κοκκινίζει η φάτσα του!
Ανίκανοι, λίγοι για να κυβερνήσουν μιά χώρα, μικρόψυχοι, δίχως δυναμισμό, δίχως μπέσα.


Δε μπορώ να συνεχίσω να γράψω κι άλλα, στο ίδιο μοτίβο θα είναι.
Ούτε πώς να κλείσω ξέρω.

 

ΑΝΙΚΑΝΟΙ.... ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΟΙ ;

Xαρακτηρίζουμε καμιά φορά ορισμένους πολιτικούς ανίκανους, ψεύτες, ή διεφθαρμένους.
Να όμως που υπάρχουν και περιπτώσεις και μάλιστα υπουργών, όπου η βαρβαρότητα και η χυδαιότητα χαρακτηρίζει τις θέσεις και αποφάσεις τους.
Γιατί η βαρβαρότητα και η χυδαιότητα διακρίνει την απόφαση με θέμα:


«ΚΑΘΟΡΙΣΜΌΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΔΑΠΑΝΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΠΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΝΠΔΔ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ».


Την απόφαση αυτή υπέγραψε στις 27/7/2011 ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (;;;) ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Ανδρέας Λοβέρδος!
Τι σημαίνει αυτή η απόφαση που ήδη έγινε νόμος 3984/2011 (ΦΕΚ Α150);
Ιδού τι λέει η παράγραφος 8 του άρθρου 66:

«Οι περιθαλπόμενοι σε ΝΠΔΔ τα οποία παρέχουν υπηρεσίες κλειστής περίθαλψης, οι οποίοι πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και για όσο χρονικό διάστημα αυτοί διαμένουν μόνιμα εντός των φορέων αυτών, συμμετέχουν στη δαπάνη περίθαλψής τους με ποσοστό επί της σύνταξης που λαμβάνουν. Με απόφαση του Υπουργού…..καθορίζεται το ποσοστό συμμετοχής κλιμακωτά ανάλογα με τη σύνταξη του κάθε περιθαλπομένου.»

Με απλά λόγια φίλοι μου, οι ψυχικά άρρωστοι, γιατί αυτούς κυρίως αφορά, που νοσηλεύονται για μακρύ χρονικό διάστημα στις ψυχιατρικές κλινικές του Δημοσίου, θα στερούνται ένα σοβαρό μέρος της σύνταξής τους για να συμμετέχουν στη νοσηλεία τους!

Και θέλετε να ξέρετε ποιο είναι αυτό το ποσοστό; Δείτε!!

Για σύνταξη μέχρι 360 ευρώ ποσοστό 40%.

Για σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ ποσοστό 50%.
Για σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1000 ευρώ ποσοστό 60%.
Για σύνταξη από 1000,01 ευρώ μέχρι 1500 ευρώ ποσοστό 70%
Για σύνταξη από 1500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80% !!!


Στα χέρια του Λοβέρδου έπεσαν τα δυστυχή αυτά άτομα, που υποφέρουν από μια ασθένεια τόσο φριχτή.
Δίχως δισταγμό, δίχως ίχνος ανθρωπιάς, δίχως ίχνος ευαισθησίας, εκεί βρήκε έδαφος ο απάνθρωπος αυτός Υπουργός για να μειώσει τις δαπάνες στο σύστημα υγείας που του επιβάλλει η τρόικα!
Ο κύριος καθηγητής τι πολιτισμό άραγε διδάσκει;
Γιατί ο πολιτισμός δεν αναδεικνύεται μόνο από τα Μουσεία, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο η πολιτεία παρέχει τις κοινωνικές υπηρεσίες και περιθάλπει τα ιδιαίτερα ευπαθή άτομα, στη προκειμένη περίπτωση τα άτομα με ψυχικές παθήσεις.


Θέλετε να μάθετε πως εξηγεί το σκεπτικό της απόφασης ο Γ. Γραμματέας Πρόνοιας του Υπουργείου Γ. Κατριβάνος;
«Όταν κάποιος είναι εσώκλειστος και δεν βγαίνει καθόλου έξω, τι να τα κάνει τα 300, 400 ή 1000 ευρώ; Τι έξοδα έχουν που δε τους τα καλύπτει το νοσοκομείο ή το ίδρυμα; Κιαν έχουν κάποια έξοδα εμείς δε θέλουμε να του παίρνουμε τη σύνταξη, αλλά να καλύψουμε κάποιες ανάγκες τους. Μπορεί να χρειάζονται πάνες ή αποκλειστικές νοσοκόμες για τις οποίες άλλωστε θα πλήρωναν αν έμπαιναν ως ιδιώτες σε ένα νοσοκομείο».

Δέστε κυνισμό και προστυχιά! Απόλυτα παραπλανητική και υποκριτική η θέση του κ. Γενικού. Προφανώς δεν έχει ιδέα τι θα πει να έχεις δικό σου άνθρωπο μέσα σε ψυχιατρικό ίδρυμα.

Γιατί ξοδεύουν χρήματα και αυτοί οι ασθενείς μέσα εκεί για να προμηθευτούν τόσα πολλά που δεν τους παρέχονται, όπως πάνες, χαρτί τουαλέτας, να πάρουν ένα πακέτο τσιγάρα, ένα εμφιαλωμένο νερό, ένα αναψυκτικό, ένα γλυκό από το κυλικείο του ιδρύματος.
Κιαν κάτι περισσεύει από τη σύνταξή τους, οι συγγενείς τους θα το χρησιμοποιήσουν για να τους παρέχουν ό,τι περισσότερο μπορούν προκειμένου να κάνουν τη διαβίωσή τους στο ίδρυμα όσο πιο ευχάριστη γίνεται και …..να φιλοδωρήσουν μια νοσοκόμα προκειμένου να περιποιηθεί ανήμπορα για αυτοεξυπηρέτηση ασθενείς. Ακόμα και για να τους παρέχουν ένα κινητό τηλέφωνο να επικοινωνούν μαζί τους, να νιώθουν ότι οι δικοί τους είναι κοντά τους.

Και εν πάσει περιπτώσει, όταν μιλάμε για δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, τι εννοούμε κύριοι του Υπουργείου;

Ευτυχώς έχουν ενημερωθεί Οργανώσεις που ασχολούνται με τα ψυχικά νοσήματα, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρία, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και κινητοποιούνται άτομα που έχουν δικούς τους ανθρώπους στα ψυχιατρεία, προκειμένου να προσβληθεί ο νόμος σαν αντισυνταγματικός, για τη διακριτική μεταχείριση των πολιτών.
Αυτή η χυδαία απόφαση του Υπουργού πρέπει οπωσδήποτε να ακυρωθεί.


Θα έλεγα μάλιστα ότι ιδιαίτερα ο κύριος Πρωθυπουργός, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός και ευαισθητοποιημένος για νομοθετήματα παρόμοιας μορφής.