ΚΑΠΟΤΕ.....

Κάποτε, μιά λέξη που σημαίνει παρελθόν. Μια λέξη που σημαίνει ότι ένα γεγονός πέρασε.

Κάποτε: τότε που ήταν όλα τόσο όμορφα, που είχες όλα όσα σ΄ έκαναν ευτυχισμένο.

Κάποτε: τότε που σου έλειπαν τόσα πολλά και απλά επιβίωνες.

Κάποτε, το νοσταλγείς ή προτιμάς  να το ξεχάσεις.

Αναμνήσεις που γράφτηκαν μέσα σου  ανεξίτηλα, αναμνήσεις που τώρα ίσως δεν αντέχεις να ξαναφέρεις στο μυαλό σου, γιατί ήταν μοναδικές και ξέρεις ότι δε πρόκειται να τις ξαναζήσεις.

Τις άλλες, τις άσχημες, τις προσπερνάς όσο μπορείς πιο ανώδυνα.

Κάποτε. Μιά λέξη που μας κατατρέχει στη ζωή μας με τον  ένα ή τον άλλο τρόπο.                                   

Και τι περίεργο, ακόμα και θετικά να τη σκέφτεσαι, ίσως τώρα να σε βασανίζει. 

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ......

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ  ΘΕΡΜΑ  ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΦΊΛΟΥΣ 
ΓΙΑ ΤΙΣ  ΕΥΧΕΣ  ΠΟΥ  ΜΟΥ ΑΦΗΣΑΝ  
ΣΤΗ  ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ  ΜΟΥ. 
ΚΑΙ  ΤΙΣ  ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ  ΠΟΛΥ......

ΤΑ ΔΕΣΜΑ.

Συχνά δένεσαι με μια περιοχή, μια γειτονιά, τέσσερεις τοίχους ενός μικρού διαμερίσματος. Γεννήθηκες, ή μεγάλωσες, ή έζησες για κάποια χρόνια εκεί. Έκανες φίλους, ερωτεύτηκες, διασκέδασες, συνήθισες. Δένεσαι, έγιναν αναπόσπαστο μέρος της ζωής σου.  

Πέρασες χρόνια, ίσως και να ήταν τα ωραιότερα της ζωής σου, εκείνα που ποτέ δε θα σβήσουν μέσα σου, έστω κι αν πληγώθηκες. Εκείνα τα χρόνια που ξέρεις ότι δε θα ξαναζήσεις ποτέ πια. Είναι όμως αυτά που έδωσαν νόημα στη ζωή σου, είπες μέσα σου «ναι, έστω μόνο γι΄ αυτά άξιζε να ζήσω, να τα γευτώ. ΕΖΗΣΑ!»

Κι όμως. Ανατροπές, απρόοπτα. Και τώρα μόνος. ΤΕΛΟΣ.

Τίποτα με όσα σ΄έδεσαν εκεί, δεν έχει πλέον νόημα. ΤΙΠΟΤΑ.

Κάποτε ναι, όλα ήταν αλλιώς, η γειτονιά, τα δρομάκια, τα στέκια, ο αέρας. Όλα ήταν τόσο όμορφα, τόσο ζωντανά.

Τώρα τα βλέπεις και πονάς. Νιώθεις το κενό. Δε θέλεις να θυμάσαι. Πες πως είναι νεκρά όλα, μα όλα.

 Όχι δεν είναι φυγή, απλά δεν αντέχεις άλλο. Θέλεις να σπάσεις τα δεσμά!

Καημένε!
Εκεί θα γυρίζει η ψυχή σου κάθε μέρα, κάθε στιγμή, εκεί στο τόπο που έγινε το σημερινό  σου μαρτύριο.  

 

ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ.

Είχα κάποτε ένα φίλο, έναν αδελφικό φίλο.
Μαζί και με τις κοπέλες μας, βλεπόμαστε 2-3 φορές κάθε βδομάδα. Διασκεδάζαμε, κάναμε κοινές διακοπές, ταξίδια στο εξωτερικό.
Ο φίλος μου υπέφερε από θυρεοειδή αδένα σε έντονο βαθμό. Τον παρακολουθούσε μάλιστα ένας πασίγνωστος ειδικός γιατρός.
Δεν είχε κανένα άλλο πρόβλημα υγείας εκτός από το θυρεοειδή.

Είχε μια συνήθεια ο αγαπητός μου φίλος. Σε κάθε είδους γιορτή, γενέθλια, ονομαστική, Νέο Έτος, ευχόταν πάντοτε με τη φράση «καλά στερνά». Διαμαρτυρούμουνα εγώ:

 «Μα τι ευχή είναι αυτή, ακόμα είμαστε τόσο  νέοι, τα στερνά σκέφτεσαι;»

Ένα απόγευμα, πήγε να τον δει ο γιατρός του. ΄Ολα ομαλά, τον διαβεβαίωσε.

Μπήκε στο μικρό του αυτοκίνητο και κατηφορίζοντας την οδό Καλλιρρόης, δεν αισθάνθηκε καλά. Μπήκε σε ένα μαγαζί, έδωσε ένα τηλέφωνο να ειδοποιήσουν και εκεί κατέρρευσε, ξεψύχησε.

Θυμήθηκα το καλό μου φίλο και τις ευχές του για τα στερνά.

Βλέπω τη σημερινή δυστυχία γύρω μου. Άνθρωποι άνεργοι, συνεχώς και περισσότεροι. Δυστυχισμένοι άστεγοι, σε προχωρημένη ηλικία, ίσως κάποτε οικογενειάρχες με σπίτι και χρήματα, να κοιμούνται τώρα στο ύπαιθρο, μια χαρτόκουτα για στρώμα και άλλη μία για κουβέρτα.
Άνθρωποι που απολύονται, μεσήλικες, που κανένας εργοδότης δε θα τους προσφέρει πλέον δουλειά.
Αυτούς τους δυστυχείς σκέφτομαι, αυτούς που βρίσκονται σήμερα στα στερνά τους
αβοήθητοι, απελπισμένοι, απόκληροι.
Ο νέος, γεμάτος ορμή, δυνατός, υγιής, με όνειρα ζωής μπορεί να παλέψει. Τα ατυχήματα, οι ανατροπές, οι αποτυχίες, πιο εύκολα αντιμετωπίζονται.  
Αλλά ο ηλικιωμένος; Άνεργος, άστεγος, προπαντός με φθαρμένη υγεία, τι ελπίδες έχει τώρα;

Αναλογίζομαι, πότε άραγε είναι καλύτερα να έχει όλα όσα επιθυμεί ο άνθρωπος, υγεία, οικονομική άνεση, μια ζεστή οικογένεια, όταν είναι νέος ή στα στερνά του;

Όταν ξεκινά τη ζωή του ή όταν σε λίγο η ζωή του τελειώνει; Στα νιάτα ή στα στερνά;

 

 

 

 

 

ΙΣΩΣ ΑΥΡΙΟ......

Προσπαθώ να διώξω από το  μυαλό μου  τα πολιτικά θέματα.
Θα ήθελα να γράψω κάτι άλλο, πιο χαρούμενο, πιο ζωντανό, πιο κεφάτο.
Δε τα καταφέρνω.
Γυρίζω στα προχθεσινά χάλια της Βουλής δίχως να το επιδιώκω.
Κουράστηκα, βαρέθηκα να βλέπω και να ακούω τις ίδιες αρλούμπες.
Χάος η χώρα.
Θα ήθελα να ακούσω μια φωνή ηγετική. Έναν ηγέτη καινούργιο, δυναμικό.
Να τα βάλει και με τους έξω και με τους μέσα.
Δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα άλλο. Ίσως αύριο, αν ξημερώσει άλλη μέρα, ηλιόλουστη, να φανεί ένας πιο λαμπρός ορίζοντας.