ΜΕΤΕΩΡΟΙ.....

Να λοιπόν που ήρθε και το 2011 αφήνοντας πίσω το…μνημονιακό 2010, μια χρονιά που ανέτρεψε τη σιγουριά σε πολλά πράγματα της ζωής μας.

Ανατροπές στα οικονομικά μας, στα εργασιακά, στο ασφαλιστικό σύστημα. Σμίκρυναν σχέδια και θόλωσαν όνειρα.


Βέβαια όποια κιαν είναι η κατάσταση, όσες αναταραχές κιαν μας προκάλεσε η περσινή χρονιά, είθισται να υποδεχόμαστε κάθε Νέο Χρόνο με ανακούφιση και αισιοδοξία, ευελπιστώντας σε ευτυχέστερες μέρες.


Προσωπικά θεωρώ ότι αυτές οι αλλαγές της χρονιάς είναι κάτι πολύ τυπικό, μια αυταπάτη, μια φτιαχτή ευκαιρία για να μας γεμίζει κάθε φορά με ελπίδες και να το γιορτάζουμε με ολονύκτια ξεφαντώματα.
Πιθανόν η άποψή μου αυτή να προέρχεται από το γεγονός ότι πολύ σπάνια μπόρεσα να νιώσω και να χαρώ αυτή την αλλαγή του χρόνου λόγω συγκεκριμένων συνθηκών.
Με…. συνήθισε η κατάσταση αυτή ώστε τώρα πλέον να τα βλέπω όλα τυπικά και αδιάφορα.


Τη περίοδο αυτή των εορτών οι σκέψεις μου στράφηκαν στην αγορά, στην ελάχιστη κίνηση που παρατηρήθηκε. Σκεφτόμουν τους εμπόρους, τα άδεια καταστήματα σε μια περίοδο πολύ σημαντική για το τζίρο των επιχειρήσεων. Αναλογιζόμουν την απελπισία της εμπορικής τάξης, την αγωνία των ανθρώπων αυτών, το αδιέξοδο στο οποίο κινδύνευαν να οδηγηθούν. Έβλεπα άδεια καταστήματα σε κεντρικούς εμπορικούς δρόμους όπου άλλοτε ήταν αδύνατο να βρεθεί ξενοίκιαστος χώρος. Στη δική μου περιοχή έκλεινε μία επιχείρηση μετά την άλλη, ορισμένες μάλιστα είχαν ξεκινήσει να λειτουργούν λίγους μήνες πριν.


Αυτοί οι άνθρωποι ρισκάρισαν περιουσίες κινητές και ακίνητες, έβαζαν τις οικογένειές τους σε περιπέτειες. Ήταν αναγκασμένοι να απολύουν υπαλλήλους, κάποτε στήριγμα των επιχειρήσεών τους, να τους βγάζουν άνεργους στο δρόμο, ίσως σε ηλικίες που θα ήταν αδύνατο να ξαναβρούν εργασία.
Αβοήθητοι από το τραπεζικό μας σύστημα και πιθανότατα καταχρεωμένοι, οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τη νέα χρονιά με δέος.


Συγκλονίστηκα ειλικρινά όταν σε τηλεοπτική εκπομπή για τους φτωχούς της πόλης τις γιορτινές αυτές μέρες, είδα έναν έμπορο που κάποτε είχε μια ανθούσα επιχείρηση, βρέθηκε με πολλά χρέη, οι τράπεζες του πήραν το σπίτι του, καταστράφηκε και σήμερα ο δυστυχής, σκυφτός και περπατώντας με δυσκολία, σέρνεται στα παγκάκια και στις γωνιές για να κοιμηθεί στην ύπαιθρο. Τον ρώτησαν εάν ήξερε ότι ήταν γιορτινές οι μέρες, ότι ο χρόνος άλλαζε, αλλά αυτός δε το γνώριζε! Ήξερε ότι σε κάθε περίπτωση και φέτος στους δρόμους θα κοιμάται τα βράδια.


Ειλικρινά δε ξέρω πλέον τι μπορεί να εύχεται κανείς όταν αντικρίζει αυτή τη φτώχια και την ανεργία. Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ τη νέα χρονιά, νιώθω μετέωρος, νέα μέτρα λέγεται ότι θα ληφθούν. Η αγωνία και η οργή των πολιτών έχει φτάσει στο αποκορύφωμα και η απελπισία οδηγεί στο παραλογισμό και στη βία.


Η ευχή «νάσμαστε καλά» εξαρτάται πλέον από πολλούς, πρωτόγνωρους και ιδιόμορφους παράγοντες.

ΕΥΧΕΣ....ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ !!

ΕΥΧΟΜΑΙ  ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ......ΚΑΙ  ΓΕΜΙΣΤΕ  ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ  ΓΙΑ ΤΟ 2011.

ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ...

Μια ανάγλυφη αποτύπωση της κατρακλύλας της Ελλάδας με ευθύνη των πολιτικών.
Πως μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα.         


    ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
                        (11 Δεκεμβρίου 2010)

       
       Ο τύπος των ήλων

      (Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ )

«Τετέλεσται...


Αλλά όχι. Προτού πετάξετε τη χώρα στο νεκροτομείο -ένα πατημένο σκυλί που εκλιπαρούσε σωτηρία- έχει κάτι να σας πει η οργή της...
Με φωτιές θα σας το πει. Με βλέμματα-πολυβόλα. Με ψήφο άι σιχτίρ. Με ανεπίδοτους λυγμούς, μυστικούς, που γράφουν νυχτιάτικα άνεργους στίχους για τα βιβλία του μέλλοντος και την ποίηση των δρόμων. Κάπως θα σας το πει... Εσείς, χάλκινα ομοιώματα υπεύθυνων εκπροσώπων, έχετε την αποκλειστική ευθύνη για το χάλι της. Εσείς. Ανεύθυνοι, ανίκανοι, ολίγιστοι, τσιράκια των ξένων, διεκπεραιωτές συμφερόντων. Εσείς γεμίσατε μουντζούρες το τετράδιο της χώρας, και μόλις είδατε ότι ο κόσμος εθίζεται, βολεύεται και συνηθίζει τις ασυνταξίες, σπεύσατε να ενισχύσετε τη βολική για την εξουσία σας εξάρτησή του. Ψέματα, ψιμύθια, μεγαληγορίες και παραμύθια. Μισές αλήθειες, κάποιες φιλότιμες προσπάθειες από αιρετικούς που τους βάλατε νωρίς στο περιθώριο, και ιδού το σαθρό, ετοιμόρροπο ενδιαίτημα κεκοσμημένο με χρυσόσκονη για να κρύβεται το χάος και ο γνόφος... Εσείς, χαρτορίχτρες της κακιάς ώρας, εσείς -με ρουσφέτια και εκβιασμούς, με διορισμούς και δανεικά- συντηρούσατε εξαρτημένο το θηρίο μιας ανορθολογικής κοινωνίας, που βγήκε φοβισμένο από τη φυλακή του εμφυλίου και της χούντας και, μόλις βρήκε ξέφωτο, νόμισε ότι μπορεί να απολαύσει επιτέλους τη χαρά της δημιουργίας και να ελπίζει στην προοπτική των ανοιχτών οριζόντων. Αλλά τι βρήκε μπροστά του; Τη θεσπισμένη ανομία. Την αυθαιρεσία. Την αδικία. Το εική και ως έτυχεν. Την περιφρόνηση από το κράτος. Τη δρομολογημένη διαφθορά. Τους αγύρτες και τους αργυραμοιβούς σε καίρια πόστα. Τις μίζες. Την καταλήστευση της πατρίδας. Τον κυνισμό. Το αέναο ψεύδος... Και ενέδωσε. Συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι «έτσι έχουν τα πράγματα». Συνήθισε. Και κατάντησε «καθ' ομοίωσιν», φτάνοντας στο σημείο να συνομολογεί -ένα μέρος του- και να ψιθυρίζει ενοχικά «μαζί τα φάγαμε»... Και σεις, ακατάβλητοι στο υπερώο του ψεύδους, συνεχίζετε τις προκλήσεις. Οτι τάχα πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί για να σωθεί η οικονομία, κι ας είναι γλίσχρες οι απολαβές, οι μικρότερες (μαζί με την Πορτογαλία) στη ζώνη της Ενωσης... Με την ανερμάτιστη πολιτική σας -με τους «δικούς σας», με την αβελτερία και τη μυωπία σας- μεταβάλατε τις ΔΕΚΟ σε προβληματικό τσίρκο, κι έρχεστε τώρα να πείτε ότι φταίνε τα επιδόματα και οι υψηλοί μισθοί, όταν ξέρετε ότι ψίχουλα είναι οι περικοπές και ότι αλλού είναι το πρόβλημα... Εσείς ξεκάνατε τη Γεωργία. Εσείς αφήσατε τον Τουρισμό στην τύχη του. Εσείς κατασκευάσατε έργα βιτρίνας και ελάχιστες σοβαρές υποδομές. Εσείς βολέψατε τους ιδιώτες, αλλά βυθίσατε το επιχειρείν. Εσείς αφήσατε να βόσκει ακαταδίωκτη η φοροδιαφυγή. Εσείς προστατεύετε τη διαπλοκή. Εσείς αφήσατε τη χώρα δίχως σχέδιο και διόπτρες για το μέλλον... Κι έρχεστε τώρα να κηρύξετε την επανάσταση του αυτονόητου, που επί δεκαετίες περιφρονήσατε επιδεικτικά. Σωτήρες της κακιάς ώρας. Ολετήρες..»


Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ας αφήσουν λοιπόν τη μπουρδολογία τους οι πολιτικοί μας.

IMAGINE.....

Πριν από πολλά χρόνια, κάποιες τέτοιες μέρες (8 Δεκεμβρίου 1980) δολοφονήθηκε ο JOHΝ LENNON, το πιο γνωστό Σκαθάρι των Beetles.

Ακτιβιστής με έντονη κοινωνική δράση και αντίθετος στο πόλεμο εναντίον του Βιετνάμ, ονειρεύονταν ένα καλύτερο κόσμο για όλους..

Αυτά τα όνειρά του εκφράζει στο τραγούδι του Imagine, το ωραιότερο άκουσμα μουσικής και στίχων και μας καλεί να ονειρευτούμε μαζί του.

. …..above us only a sky……

…....living for today…..

……imagine there is no country….

……nothing to kill or die for….

……living life in peace….

……a brotherhood of man…

……sharing all the world….

……YOY MAY SAY THAT I 'M  A  DREAMER…..

Πόσο όμορφα ηχούν σήμερα τα λόγια αυτά του ονειροπόλου τραγουδιστή.
Σήμερα, που σ΄όλο τον κόσμο έχει χαθεί η ανθρωπιά, η κοινωνική ευαισθησία, η αλληλεγγύη, σήμερα που θολώνουν τα όνειρα……..

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ LAISSEZ-FAIRE.

Σύμφωνοι, καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζει τη ζωή του όπως ο καθένας επιθυμεί. Να επιλέγει το επάγγελμα που προτιμά, να επιλέγει φίλους και σχέσεις, να ακουμπά σε ένα συγκεκριμένο κομματικό χώρο, να καθορίζει τον τρόπο της καθημερινότητάς του.
Καθοριστικές ή λιγότερο σημαντικές οι καθημερινές επιλογές. Η ζωή πιο ανάλαφρη, πιο ανέμελη, περισσότερο αισιόδοξη ή πιο συντηρητική και μετρημένη, πηγάζει και μέσα από το χαρακτήρα μας.


Πιστεύω όμως και πάντοτε πίστευα, ότι όλα τα παραπάνω, αποφάσεις, επιλογές, εξαρτώνται από τη στιγμή που παίρνονται και σε ένα σημαντικό βαθμό από τις εκάστοτε ισχύουσες συνθήκες, από το εκάστοτε περιβάλλον, τη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αλλά και από τη ψυχική κατάσταση στην οποία θα βρεθεί κάποια στιγμή ο καθένας.
Ίσως μάλιστα μια ειλημμένη απόφαση ή μια επιλογή μας να ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη αν είχε ληφθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες, μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον.

Και τα λέω αυτά γιατί σήμερα θεωρώ ότι ζούμε μέσα στο άγνωστο, μέσα στην αγωνία, την αβεβαιότητα, σήμερα μας διακατέχει η κατάθλιψη και η μελαγχολία για το μέλλον τούτης της χώρας και το ατομικό μας. Θέλω λοιπόν να καταλήξω ότι όσο κιαν έχουμε βαρεθεί τη πολιτική και τους πολιτικούς μας, τα λόγια τους, τις ψευτιές και τα… αναποδογυρίσματά τους, δεν είναι δυνατόν και δεν πρέπει να αδιαφορούμε και να αγνοούμε τι γίνεται και τι λέγεται γύρω μας. Να μη δίνουμε σημασία στα πολιτικά δρώμενα. Να μην ενημερωνόμαστε για το κάθε τι καθημερινά.


Έτσι λοιπόν διαβάσατε τι πρότειναν οι βιομήχανοι στον Χρυσοχοϊδη για την επιχειρηματικότητα;
Ξέφραγο αμπέλι η αγορά, κανένας κρατικός παρεμβατισμός και εποπτεία, κατάργηση αγορανομικών διατάξεων, απελευθέρωση των κερδών και οι αμοιβές με ατομικές συμβάσεις! Έξη μέρες εργασίας έναντι χορήγησης ρεπό (πως και πότε;), συμψηφισμό των υπερωριών ώστε να μην πληρώνονται αυτές και μάλιστα δίχως τον έλεγχο της Επιθεώρησης Εργασίας! Πρότειναν - τι αναλγησία - να μειωθεί στο μισό (στο 4%) το υποχρεωτικό ποσοστό των προσλήψεων ατόμων με ειδικές ανάγκες και πολύτεκνων !
Πρότειναν ένα σωρό τροποποιήσεις σε θέματα φόρων υπέρ τρίτων, στη κοστολόγηση φαρμάκων και διδάκτρων, στις υποχρεώσεις των Α.Ε..
Και πως χαρακτήρισε τις προτάσεις ο Υπουργός κ. Χρυσοχοϊδης;
«…..σημαντική πρωτοβουλία με μεγάλη συνεισφορά στην προσπάθεια βελτίωσης του επιχειρηματικού κλίματος » !!


Με αυτή την έννοια θα ήθελα να επανέλθω στα αναγραφόμενα από τη δημοσιογράφο Naomi Klein στο βιβλίο της Το Δόγμα του ΣΟΚ, σύμφωνα με τη τελευταία μου ανάρτηση.

Αυτά τα προτεινόμενα μέτρα των βιομήχανων είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που επιβλήθηκαν πριν κάποια χρόνια από τα δικτατορικά καθεστώτα στη Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή και Ουρουγουάη.
Το έδαφος για την επιβολή τους εκεί, προπαρασκεύασε το πολιτικό και κοινωνικό ΣΟΚ που υπέστησαν, κάνοντας την εφαρμογή τους πολύ πιο εύκολη με τη βοήθεια και της CIA, αλλά και με βασανιστήρια, διωγμούς και εξαφανίσεις πολιτών. Και το σχεδιασμό των μέτρων έκαναν τα Παιδιά του Σικάγου, οι απόφοιτοι από τις χώρες αυτές της Οικονομικής Σχολής του Σικάγου, αυτού του εργαστηρίου ενός άκρατου οικονομικού φιλελευθερισμού.


Έτσι έγιναν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών που πέρασαν στα χέρια ξένων, κάθε είδος αθέμιτου κέρδους επιτράπηκε, η αγορά απελευθερώθηκε από κάθε έλεγχο ακόμα και οι τιμές στο ψωμί και το γάλα, οι ιδιώτες επιχειρηματίες ενισχύθηκαν, κάθε ωράριο εργασίας καταργήθηκε, υπερωρίες δεν πληρώνονταν.
Μεγάλες ξένες βιομηχανίες εγκαταστάθηκαν στις χώρες αυτές και απέκτησαν μεγάλη ελευθερία κινήσεων, ενώ τα τεράστια κέρδη που πέτυχαν, έφυγαν στο εξωτερικό. Ο συνδικαλισμός διώχθηκε. Π.χ. στην Αργεντινή η Mercedes- Benz κατηγορήθηκε όταν η χώρα επανήλθε στην ομαλότητα, ότι συνεργάστηκε με το στρατό κατά το 1970 για να εκκαθαριστεί το εκεί εργοστάσιό της από τους συνδικαλιστές. Άλλα μέτρα πήρε και η Ford για τον ίδιο σκοπό.
Το αποτέλεσμα της επιβολής όλων αυτών των μέτρων ήταν να καταρρεύσει η οικονομία των τεσσάρων χωρών.

Δυστυχώς και η Ελλάδα φαίνεται να περνά ένα οικονομικό ΣΟΚ που επεκτείνεται και στη κοινωνία μας, με αποτέλεσμα να χάνει σιγά σιγά τη συνοχή της.
Φυσικά εμείς δεν κινδυνεύουμε από την επιβολή δικτατορίας. Όμως μου έκανε εντύπωση η πανομοιότητα των μέτρων των χωρών αυτών με τις προτάσεις των βιομηχάνων, κάτι που με έβαλε σε σκέψεις. Όσο για τον υπουργό, θα έλεγα ότι στο άκουσμα των προτάσεων θα έπρεπε να αποχωρίσει από τη σύσκεψη.

Ο καπιταλισμός όταν τίποτα δε τον συγκρατεί, όταν χάνεται κάθε κοινωνική ευαισθησία και ανθρωπιά, βρίσκει τρόπους επικράτησης με διάφορες μορφές.
Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να προσέχουμε πέραν οτιδήποτε άλλου είναι να μη μας κυβερνήσουν ποτέ πολιτικοί απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου, του «εργαστηρίου του LAISSEZ-FAIRE».