ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !

Έτσι ήμασταν πάντοτε εμείς οι Έλληνες, από τα χρόνια των αρχαίων μας προγόνων.
Τρωγόμασταν μεταξύ μας. Οι Σπαρτιάτες κατά των Αθηναίων, πόλεμοι μεταξύ των πόλεων, συμμαχίες και μετά πάλι πόλεμοι.
Χωρίζαμε με το παραμικρό. Ακόμα και όταν ξεσηκωθήκαμε κατά των Οθωμανών, βρήκαμε ευκαιρίες … διάσπασης! Αντί να ενωθούν οι οπλαρχηγοί μας, μάλωναν μεταξύ τους. Διαφωνία αν οι Άγγλοι, οι Γάλλοι ή οι Ρώσοι μας βοηθούν περισσότερο στον αγώνα μας!
Και όταν επιτέλους ύστερα από σχεδόν 400 χρόνια σκλαβιάς προσπαθήσαμε να γίνουμε κράτος, πάλι το σαράκι του χωρισμού δε μας άφηνε. Διαφωνίες, διαπληκτισμοί, επαναστάσεις, ξέχωρες κυβερνήσεις, φθόνος, έχθρα,αλληλοσπαραγμός.
Μετά το Β παγκόσμιο πόλεμο, εμφύλιος, μίση, πολιτικά φρονήματα, εκτοπίσεις. Μεταπολίτευση και πάλι διακρίσεις, ανάλογα με τις κομματικές προτιμήσεις η εναλλαγή των πολιτών στη κρατική μηχανή.


Σήμερα όμως επιτέλους, λες και πέρασε η αρρώστια μας, η ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ!
Κάθε μέρα, όλοι εκεί, κάθε ηλικίας, κάθε επαγγέλματος, κάθε κοινωνικής τάξης, ακαπέλωτοι, ελεύθεροι, πεισμωμένοι. Λες και γνωριζόμαστε χρόνια ο ένας με τον άλλο, λες και είμαστε όλοι από παλιά μια παρέα, χαμόγελα φιλικά παντού, μαζί μια μάζα ανθρώπινη.


Τι μας ενώνει άραγε τόσο σφικτά;
Πως προέκυψε αυτή η ενωτική διάθεση;
Η οργή, ναι φυσικά κατά του μνημονίου και της κυβέρνησης, αλλά από πού πηγάζει τόση οργή, τι είναι αυτό που ενδόμυχα την ισχυροποιεί και μας οδηγεί στις εκδηλώσεις της πλατείας;


Μήπως τελικά είναι η ντροπή που βγάζει όλη αυτή την οργή, αυτό το πείσμα;
Νιώθουμε ντροπή για όσα μας κατηγόρησαν οι κυβερνώντες, όταν μας έλεγαν διεφθαρμένους και τεμπέληδες, όταν μας κατηγορούσαν ότι μαζί μ΄αυτούς φάγαμε τα ευρώ που μας έστελνε χρόνια τώρα η Ε.Ε.
Μας προκαλεί ντροπή το γεγονός ότι μας παρέδωσαν υποτελείς, δίχως ίχνος λεβεντιάς και πατριωτισμού, στις ορέξεις των ξένων «κατοχικών δυνάμεων» όταν υπέγραφαν το μνημόνιο.
Ντρεπόμαστε όταν μας χλευάζει ο ξένος Τύπος, όταν μας περιγελούν τα ξένα ΜΜΕ, όταν γελοιοποιούν τα αρχαία μας μνημεία.
Ντρεπόμαστε όταν βλέπουμε τους υπαλληλίσκους της ΕΕ και του ΔΝΤ να μας επιπλήττουν, να μας επιβάλλουν τα δικά τους, να ανακατεύονται στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.


Ναι, όλα αυτά τα απαράδεκτα, τα ντροπιαστικά, προκαλούν την αχαλίνωτη οργή μας, το πάθος να επιμείνουμε να ανατραπούν όλα όσα πλήγωσαν την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά μας σαν Έλληνες.
Ενωμένοι, οργισμένοι, να σβήσουμε τη ντροπή θέλουμε, γιατί αυτή η ντροπή που μας διακατέχει δε μας αξίζει.

ΣΤΗ ΠΑΛΑΝΤΖΑ Η ΛΟΓΙΚΗ !

Τα ουζάκια είχαν αρχίσει να μας μεταφέρουν σε εκείνο τον όμορφο κόσμο της ξενοιασιάς, εκεί που κατά ένα μαγικό τρόπο, ο νους ξεφεύγει από τη πραγματικότητα, από σκοτούρες και προβληματισμούς και ταξιδεύει…..

Ψυχολογικά «ανεβασμένοι», με εικόνες συγκεχυμένες μέσα στη θολούρα που προκαλεί το ποτό, όλα έμοιαζαν τόσο όμορφα!

Τέσσερεις φίλοι, χρόνια μαζί. Επαγγελματικά στον ίδιο χώρο, μαζί όταν συνδικαλισμένοι διεκδικούσαμε τα συμφέροντα της τάξης μας, μαζί στα σκαμπανεβάσματα της ζωής, μαζί στις καλές και κακές στιγμές.

Ο καθένας ήξερε καλά τα κουσούρια του άλλου.


Παρατήσαμε τα πολιτικά αφού σύντομα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται μάλλον περί γελοίου θέματος συζήτησης, τελείως αταίριαστου με την ψυχική ευφορία που μας είχε προκαλέσει το θαυμάσιο ουζάκι.
Έτσι κι αλλιώς, πολιτικά διαφωνούσαμε μεταξύ μας. Μόνον ο ένας κατεβαίνει στο Σύνταγμα σχεδόν καθημερινά!


Και ξαφνικά μέσα σ’αυτή τη κατάσταση …ευεξίας και ψυχικής ανάτασης, πετάχτηκε μια φράση τελείως….ανάρμοστη με την …επικρατούσα ατμόσφαιρα:
«Μα χρειάζεται και λογική στη ζωή μας!»
Φυσικά η φράση πέρασε και …χάθηκε με τη σιωπηλή άρνηση όλων μας να εμβαθύνουμε σε φιλοσοφικές αναλύσεις.


Αλλά η παρέμβαση της μόνης γυναίκας, συζύγου του ενός φίλου, ανέτρεψε την ατμόσφαιρα:
«Έτσι είσαστε εσείς οι άνδρες, λογική δεν έχετε ποτέ, όσα χρόνια κιαν περάσουν. Κι εσύ πολύ αργά έκανες τις τρέλες σου» είπε στρεφόμενη   σ΄ έναν απο εμάς.


Παγώσαμε!
Λογική. Η ορθή σκέψη.
Στη σημερινή εποχή όπου η αλήθεια, η ηθική, η ευθυκρισία, η ειλικρίνεια, η μπέσα
οριοθετούνται όπως επιθυμεί ο καθένας, έτσι ώστε καμιά φορά το παράλογο να θεωρείται λογικό, πως είναι δυνατόν να διατηρήσεις τη λογική σου!


Ο διαμορφωμένος χαρακτήρας μας μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον, τη παιδεία και το κοινωνικό περίγυρο, ίσως να αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία θα στηριχθούν οι λογικές ή παράλογες επιλογές μας. Μέσα όμως σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία με νέα «πρότυπα», χρειάζονται συχνά αντιστάσεις για να υπερισχύσει η ορθή σκέψη. Με κριτή ποιόν;


Και αυτά τα «πρέπει» που συχνά πνίγουν κάθε άλλη επιθυμία, έχουν σήμερα καμιά σχέση με τη λογική ή μήπως απλά «επιβάλλονται» από το κοινωνικά αποδεκτό;
Τα κατά «πλειοψηφία» επιλεγμένα;
Αυτά, δεν αποτελούν πάντα δική μας επιλογή, αλλά κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτική συμμόρφωση προς το «γενικό», το κατεστημένο.


Η λογική και τα «πρέπει» είναι αλήθεια ότι καμιά φορά σκοτώνουν την ομορφιά της ζωής. Δε μας αφήνουν να ζήσουμε κάτι πέρα από τα στενά τους όρια, μας στερούν εκείνα τα ξεσπάσματα που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη και μας αναζωογονούν.
Δε χρειάζεται να είμαστε συνεχώς πνιγμένοι μέσα στη λογική. Λίγος παραλογισμός, αυτό που καμιά φορά λέμε «τρέλα» δε βλάπτει, ούτε όλα τα «πρέπει» χρειάζεται να μας κατακυριεύουν.


Συμφωνήσαμε τελικά όλοι στη τόσο ανοιχτόμυαλη και …σύγχρονη αυτή ετυμηγορία για να τελειώνουμε κιόλας από αυτή την αποπνικτική φιλοσοφική διάθεση, υποσχόμενοι ότι όσο θα μεγαλώνουμε, θα βάζουμε μυαλό και θα σοβαρευόμαστε!!
Τέλος καλό, όλα καλά!


Το καλύτερο όμως το φώναξε ένας από μας στη σερβιτόρα:
«Τέσσερα ούζα ακόμα και μία πιατέλα finger food!»
Κάτω η λογική, ζήτω η ξενοιασιά!!

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΑΗΣ ΄11.

Λέτε να είναι η Άνοιξη και πολύ περισσότερο ο μήνας Μάης;

Γιατί μεταφορικά, την ΑΝΟΙΞΗ της ζωής τους αναζητούν οι επαναστατημένοι λαοί στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.


Στη δημοκρατική Ευρώπη αγωνίζονται κατά της φτώχιας, της ανεργίας και των σκληρών μέτρων λιτότητας που επιβάλλει μια Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία έχει προ πολλού εγκαταλείψει τις αρχές επάνω στις οποίες στηρίχτηκα και περισσότερο απ΄όλα την αρχή της αλληλεγγύης.
Στην Ισπανία, άνεργοι, φοιτητές, καλλιτέχνες, το αυθόρμητο κίνημα των Αγανακτισμένων, παραμένουν στη Puerta del Sol μέρες τώρα διαμαρτυρόμενοι κατά της ανεργίας, της διαφθοράς, του άδικου πολιτικού συστήματος και της επιβολής αντιδημοκρατικών μέτρων λιτότητας. Και ακολουθεί η Πορτογαλία.
Αίγυπτος, Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη, Συρία, οι πολίτες αγωνίζονται κατά των απολυταρχικών καταπιεστικών καθεστώτων, κατά της διαφθοράς και της φτώχιας.


Διάβαζα για το Μάη του ΄68 στη Γαλλία, την εποχή του άκαμπτου στρατηγού Ντε Γκολ, το βιβλίο των Σερζ Ζουλι και Ζαν-Λουι Μαρτζορατι σχετικά με τη περίοδο εκείνη.
Γράφει λοιπόν στην εισαγωγή του ο Σερζ Ζουλι, ιδρυτής της εφημερίδας Liberation και για πολλά χρόνια διευθυντής της.
« Ο Μάης του ΄68 ήταν ένα είδος πάθους πολλών βδομάδων. Και ήταν ένα πάθος τρελό, γιατί πολλές φορές η νύχτα γινόταν μέρα, γιατί λέγαμε ένα σωρό βλακείες, γιατί βλέπαμε πράγματα που δεν υπήρχαν ή που υπήρχαν με διαφορετική μορφή, αλλά που τελικά δεν ήταν και τόσο σημαντικά σε σχέση με αυτό που συνέβαινε. Και ήταν τρελό γιατί το να θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο είναι όντως τρελό, αλλά και τόσο διεγερτικό.»


« Η Γαλλία πλήττει» έγραφε η Monde, περισσότερο όμως ασφυκτιούσε. Η νεολαία, οι φοιτητές νιώθουν αυτή την ασφυξία.
Αυταρχικό το καθεστώς στα Πανεπιστήμια. Αυτό στο Ναντέρ, στριμωγμένο μέσα σε εργατικές κατοικίες και παραγκοπόλεις, πρωτοστατεί στις πανεπιστημιακές ταραχές. Στις φοιτητικές εστίες, απαγορεύεται η πρόσβαση στα δωμάτια των κοριτσιών, με τον Υπουργό Τύπου και Πληροφοριών να δηλώνει ότι «το μόνο πρόβλημα των φοιτητών είναι να κοιμηθούν με τα κορίτσια»!
Αυτή η ψυχολογική και σεξουαλική καταπίεση οδηγεί στη κατάληψη πολλών φοιτητικών εστιών, ακόμα και στο Παρίσι.
Εργάτες και φοιτητές αντιμετωπίζουν τις Δυνάμεις Ασφαλείας, το Πανεπιστήμιο του Ναντέρ κλείνει, πράγμα που οδηγεί στη πρώτη εξέγερση στο Καρτιέ Λατέν στις 3 του Μάη.
Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ φοιτητής τότε στο Ναντέρ και σημερινός ευρωβουλευτής, πρωτοστατεί και φωνάζει «πρέπει να εγκαταλείψουμε τις τεχνικές διαμαρτυρίες δεν προσφέρουν πλέον τίποτα»
Η Σορβόνη καταλαμβάνεται από τους φοιτητές, γίνονται ταραχές με την επέμβαση της Αστυνομίας και συνεχίζονται με πετροπόλεμο στο Σαν Μισέλ.


Οι τοίχοι γεμίζουν με συνθήματα :
«Να είστε ρεαλιστές, ζητάτε το αδύνατο. Καθηγητές είστε γέροι. Κάντε έρωτα και ξαναρχίστε. Η φαντασία στην εξουσία .Η επανάσταση ανοίγει την όρεξη για έρωτα. Κάτω από τα πεζοδρόμια η παραλία. Δεν ξέρω τι να πω, θέλω όμως να το πω.»


Οι συγκρούσεις είναι βίαιες μεταξύ Αστυνομίας και όλων των τάξεων του γαλλικού λαού με επικεφαλής τους εργάτες και τους φοιτητές. Από τις 3 Μαΐου μέχρι τα μέσα Ιουνίου υπολογίζονται 1910 τραυματίες των δυνάμεων καταστολής, και 1459 των διαδηλωτών. Νεκροί ένας αστυνομικός διευθυντής, δύο εργάτες και ένας μαθητής Λυκείου.
Ο διοικητής της γαλλικής Αστυνομίας έστειλε επιστολή στην «Οικογένεια της Αστυνομίας» που ενεργούσε με εξαιρετικά βίαιο τρόπο.
Και έγραφε κάτι που θα πρέπει να το μεταφέρουν οι υπεύθυνοι και στα δικά μας ΜΑΤ για να το εμπεδώσουν:
«Το να κτυπάτε έναν διαδηλωτή πεσμένο στο έδαφος είναι σαν να κτυπάτε τον εαυτό σας, παρουσιάζετε μια εικόνα που θίγει όλο το σώμα της Αστυνομίας. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας και πείτε το και στους γύρω σας: κάθε φορά που ασκείτε αθέμιτη βία σε βάρος κάποιου διαδηλωτή, δεκάδες σύντροφοί του επιθυμούν να σας εκδικηθούν.»


Τελικά τα κέρδη από το γαλλικό Μάη 68, μπορεί να μην ωφέλησαν πολιτικά, πέτυχαν όμως απόλυτα κοινωνικά και πολιτιστικά.



Σήμερα που η δική μας κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό με τα μέτρα λιτότητας που συνεχώς λαμβάνονται, αναρωτιέμαι πότε θα μπει στη μάχη και ο λαός μας πριν μας ξεπουλήσουν ολοκληρωτικά στους ξένους που καθημερινά μας ειρωνεύονται και μας εξευτελίζουν;;
Μήπως έφθασε η ώρα και για έναν «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΗ ΤΟΥ 11», ξεκινώντας ίσως από τη Πλατεία Συντάγματος για «ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΚΕΙ»;

Ευρηματικές και εξαιρετικά πετυχημένες ήταν οι αφίσες που είχαν φτιαχτεί από ανώνυμους καλλιτέχνες και τυπώνονταν στη Σχολή Καλών Τεχνών.

« Βία και κλεισμένο το στόμα, Ναι στη κατάληψη εργοστασίων, Χλωροφόρμιο για να περάσουν οι μεταρρυθμίσεις, Με τη βία για την επιστροφή στην ομαλότητα, Η τάξη βασιλεύει αλλά με τραυματισμούς, Οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα, η πάλη συνεχίζεται, Ελάχιστοι μισθοί, βαριά άρματα.».
Αυτά είναι τα νοήματα περνούσαν οι αφίσες που είχαν γεμίσει τους δρόμους της Γαλλίας.

ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΞΑΣΤΕΡΑ.

Πιστεύω ότι όλοι μας κάποια στιγμή, μέσα από την αγωνία για το μέλλον αυτής της χώρας αλλά για τη προσωπική μας ζωή, θα διερωτηθήκαμε πως έφτασε η Ελλάδα στη σημερινή απαξίωσή της. Πως φτάσαμε εμείς στη σημερινή κατάντια μας. Τι έφταιξε; Τι δε έγινε σωστά;


Οι πολιτικοί μας είναι ακατάλληλοι να μας δώσουν μια σωστή απάντηση, πνιγμένοι μέσα στα κομματικά τους στενά περιθώρια. Το ένα κόμμα ρίχνει το κρίμα στο άλλο. Κανένας δεν έχει τη λεβεντιά να μας πει την αλήθεια.


Ευτυχώς όμως υπάρχουν κάποιες φωνές που δεν φοβούνται να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Άνθρωποι με εντιμότητα και ανεξαρτησία σκέψης, όπως ο καθηγητής Κώστας Ε. Μπέης.
Μεταφέρω εδώ απόσπασμα από το άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 18 Μαΐου. Αξίζει να το διαβάσετε.


Του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ

Ανάγκη αυτογνωσίας
«Βγήκαμε από την περιπέτεια της δικτατορίας με μια ανεξήγητη τυφλή ροπή προς τον άκρατο ευδαιμονισμό, δίχως ν' αναρωτηθούμε από πού προέρχονταν οι χρηματικοί πόροι που αναπάντεχα ανέβαζαν την οικονομική άνεση.


Κανένας μας, μήτε εγώ, που τώρα το συνειδητοποιώ και υψώνω φωνή απόγνωσης, δεν είχαμε προσεγγίσει την πικρή αλήθεια, ότι τρώγαμε τις σάρκες μας αντλώντας από υπερδανεισμό, ο οποίος συνεχώς διογκωνόταν. Πρόφαση διαφυγής από αυτή την αλήθεια δεν υπάρχει. Ολοι φταίξαμε, καθώς αργήσαμε να συνειδητοποιήσουμε την ωμή πραγματικότητα. Φταίμε, που ποτέ δεν είχαμε θέσει αιχμηρά ερωτήματα, από πού τάχα προέρχονταν οι πόροι των χρημάτων, που αφειδώς στήριζαν τον καλπασμό των διορισμών στο Δημόσιο και στον ακόμη πιο σπάταλο ευρύτερο τομέα των αυτοδιοικούμενων δημόσιων οργανισμών. Σαν τις μωρές παρθένες -μαζί και ο συντάκτης αυτών των γραμμών- βλέπαμε, θαυμάζαμε και καμαρώναμε το θρίαμβο του Σοσιαλισμού και της λεγόμενης περήφανης εθνικής εξωτερικής πολιτικής, με κορυφαίο αναιδές κρούσμα την «κορόνα» τού τότε αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών κ. Πάγκαλου, στη σύνοδο των ηγετών της Ευρώπης στην Κέρκυρα, τότε που είχε χαρακτηρίσει τη Γερμανία ως τον «νάνο με τα ξύλινα πόδια»!


Μετεξελίχθηκε έτσι ο μέσος Ελληνας (ο Ελληνας του κάματου και της φιλότιμης προσπάθειας όλων των προηγούμενων χρόνων) σε ένα πρόστυχο κακέκτυπο εγωιστικού και απερίσκεπτου καταναλωτή, το πρότυπο του «Ελληναρά», με τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, τις παράλληλες αργομισθίες και τη λούφα, ιδίως δε με την κατάχρηση των αγροτικών επιδοτήσεων, για χάρη των οποίων έκλειναν κάθε χρόνο όλοι οι μεγάλοι δρόμοι της χώρας, ώσπου τα κατάφερναν, έπαιρναν τις επιδοτήσεις των κουτόφραγκων (ή μήπως νέα δανεικά;), έριχναν κάποια ψιχία στους Αλβανούς και Πακιστανούς εργάτες, που άστεγοι και πεινασμένοι δούλευαν στα χωράφια, ενώ εκείνοι -με κάποιες εξαιρέσεις νοικοκυραίων, που τουλάχιστον φρόντισαν να χτίσουν ένα σπίτι για το παιδί τους- κατασπαταλούσαν τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις στα περιώνυμα «κλαμπ», που ξεφύτρωναν στην ύπαιθρο, ανανεώνοντας συνεχώς την πραμάτεια τους με Βουλγάρες, Ουκρανές και άλλες δύστυχες υπάρξεις τού άλλοτε «Υπαρκτού Σοσιαλισμού», κάθε φορά που τα τρακτέρ, στους δρόμους, πειθανάγκαζαν τις κυβερνήσεις για νέες πλούσιες επιδοτήσεις των δήθεν πενόμενων αγροτών.


Επιδοτήσεις που αντλούσαν από πού; Μα από πού αλλού, έξω και πέρα από νέα θαλασσοδάνεια; Αυτά ακριβώς τα θαλασσοδάνεια, τα οποία, μαζί με άλλες σπάταλες αμαρτίες μας, τώρα η τρόικα πιέζει κι εκβιάζει ν' αποπληρώσουμε, εκποιώντας τα όσια και τα ιερά της Ιστορίας μας.»



Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Καθαρή και ξάστερη. Αποτέλεσμα να φτάσουμε σήμερα να μας εξευτελίζουν οι «φίλοι» μας στην Ε.Ε. και να μας ειρωνεύεται ο ευρωπαϊκός Τύπος.
Σήμερα μάλιστα με δηλώσεις τους οι Ευρωπαίοι αξιοματούχοι άρχισαν να προσβάλλουν την εθνική μας υπερηφάνει, να εκβιάζουν και να αναμειγνύονται στα εσωτερικά πολιτικά μας πράγματα.

"ΑΝ ΔΕΙΣ ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ......

……..ΜΟΥ…Ι  ΤΟΧΕΙ  ΤΡΑΒΗΞΕΙ" !!!

Παντού και πάντοτε, αυτή είναι η αλήθεια  δυστυχώς αγαπητοί μου …..άρρενες της μπλογκοπαρέας!
Οφείλουμε να το παραδεχτούμε, έστω και μεταξύ μας, σιωπηλά, για να μη αμαυρώσουμε και την ανδρική μας αξιοπρέπεια.


Πολλά είναι τα σημαντικά όργανα του γυναικείου και ανδρικού σώματος. Όργανα που δίχως τη σωστή τους λειτουργία θα προκαλούσαν πολλά προβλήματα υγείας.
Πάρτε για παράδειγμα τα νεφρά, το συκώτι, τη καρδιά. Έτσι και χαλάσουν τα υδραυλικά, μπαίνουμε σε περιπέτειες.


Κανένα όμως ανθρώπινο όργανο δεν έχει τη δύναμη, την …..απήχηση, του σφικτά φυλασσόμενου θηλυκού εκείνου οργάνου!

Η κατάκτησή του, με τη θέληση της κατόχου του ή δια της βίας, έχει συκοφαντήσει βασιλιάδες, έχει ρίξει πρωθυπουργούς και υπουργούς, έχει στείλει στα σίδερα λεβέντες, έχει χωρίσει οικογένειες και φίλους ετών.
Και όμως, παραμένει πάντα το αγαπημένο κυνήγι των αντρών.

Μη προσπαθούμε να το αρνηθούμε. Κάτι επιχείρησαν να κάνουν οι αρχαίοι υμών πρόγονοι, κάτι ν΄αλλάξουν και τα έκαναν χάλια!
Υποκύπτουμε ασυγκράτητα μπροστά στο μοναδικό αυτό γυναικείο όργανο. Η λογική, η αξιοπρέπεια, η ηθική, θολώνουν μπροστά στα θέλγητρά του.


Ακόμα κιαν είσαι Διευθυντής του παντοδύναμου ΔΝΤ που ρυθμίζει την κοινωνική και οικονομική ζωή των πολιτών σε όλο τον κόσμο, ακόμα κιαν έχεις πιθανότητα κατά 50% να εκλεγείς νέος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας!!
Με τρείς γάμους στο ενεργητικό του, με εξωσυζυγικές σχέσεις, με ροζ σκάνδαλα και ευνοϊκή προώθηση νεαρών υπαλλήλων σε διάφορες θέσεις, χορτασμένος δηλαδή, δε μπόρεσε ν΄αντισταθεί στη 32χρονη καμαριέρα. Σεξουαλική επίθεση, απόπειρα βιασμού και παράνομη κατακράτηση, με 15-20 χρόνια ποινή κάθειρξης τα δύο πρώτα και 3-5 το δεύτερο, έστειλαν το σεξομανή κύριο Διευθυντή στα δικαστήρια των ΗΠΑ.

Ειπώθηκε βέβαια ότι πρόκειται περί πλεκτάνης, κόλπο που του έστησε ο πολιτικός του αντίπαλος από το Παρίσι! Βολεμένος βλέπετε εκείνος με μια κουκλάρα, μόνο τη πολιτική του εξόντωση επεδίωκε. Διάλεξαν σέξι καμαριέρα, σουπερ μίνι φουστίτσα, τη σήκωσε και λίγο, ε πολλά ήθελε ο κύριος Διευθυντής να υποκύψει;


Θα μου πεις τώρα εσένα τι σε νοιάζει, εδώ δε βλέπεις τι γίνεται στη χώρα μας;
Μα ακριβώς, ένθερμος φίλος του Γιωργάκη ήταν, μας έκανε χατίρια και θα πήγαινε στις Βρυξέλες να συμβάλλει στη διάσωση της χώρας μας. Και όμως χάθηκε η παρέμβαση του, λόγω της ….αντίστασης μιας καμαριέρας! Κρίμα τώρα, για μια …πίπα που ήθελε να του κάνει !!
Από την άλλη, θαυμάζω το σύστημα μιας χώρας που ο νόμος εφαρμόζεται σε όλους τους πολίτες, όποιος κιαν είσαι, ισονομία παντού και πάντοτε.
Τον κατέβασαν από το αεροπλάνο, του πέρασαν χειροπέδες και τον έσυραν στα κρατητήρια και στα δικαστήρια! Ολική η καταστροφή του!


Πιστεύετε ότι κάτι παρόμοιο θα συνέβαινε ποτέ στην Ελλάδα;
Αγγίζει κανείς τους δικούς μας ……μεγαλόσχημους άρχοντες;;