ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ...

Την αγαπάμε την Αθήνα μας. Μας ταλαιπωρεί καμιά φορά, αλλά εμείς τη λατρεύουμε. Εδώ ζούμε τη καθημερινότητά μας, άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε πάλι δύσκολα.
Είναι χιλιοτραγουδισμένη η πόλη μας, είναι ερωτική, νοσταλγική.
Βέβαια γκρινιάζουμε κιόλας. Γιατί τη θέλουμε την Αθήνα μας πιο πράσινη, πιο καθαρή, πιο φιλική.
Έτσι, αφορμή για την ανάρτηση αυτή ήταν ένα άρθρο στη κυριακάτικη Καθημερινή (28.09.08)με τίτλο « Νοσταλγώντας την καινούργια Αθήνα».
Κάτοικοι διαφόρων συνοικιών των Αθηνών μίλησαν για τις δικές τους περιοχές.

Ξεχώρισα το κείμενο του ποιητή Χριστόφορου Λιοντάκη για τα Εξάρχεια με τίτλο «Η πολυφωνία θέλει φαντασία».

Κι αυτό γιατί η γραφική αυτή περιοχή της πόλης μνημονεύεται από το τύπο και τα ΜΜΕ μόνο για τις συμπλοκές των κουκουλοφόρων με την Αστυνομία, αδικώντας έτσι κάθε τι άλλο που προσφέρουν τα Εξάρχεια.
Ιδού λοιπόν το άρθρο του κ. Λιοντάκη.

«Εξάρχεια: το μήλον της έριδος των ΜΜΕ και ιδιαίτερα των καναλιών. «Τα Εξάρχεια καίγονται» ο προσφιλής τίτλος τους. Το θέμα πουλά και προσφέρεται για εντυπωσιασμό και παραπλάνηση. Εξάρχεια, το πιο ετερόκλητο ψηφιδωτό στο κέντρο της Αθήνας: φοιτητές, πρεζόνια, βαποράκια, μετανάστες, αρνητές της εξουσίας και νομοταγείς πολίτες.

Ένα ετερόκλητο πλήθος που συγχωνεύεται με θαυμαστό τρόπο στη λαϊκή της Καλλινδρομίου τα Σάββατα.

Η ανθρωπογεωγραφία της περιοχής άλλαξε άρδην όταν οι ιδιοκτήτες των νεοκλασικών τα εγκατέλειψαν για να εγκατασταθούν στα βόρεια και νότια προάστια. Τα περισσότερα νεοκλασικά δόθηκαν αντιπαροχή και κατεδαφίσθηκαν. Κατεδαφίζονται μέχρι και σήμερα με τις ευλογίες του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων. Όσα απέμειναν μετατράπηκαν σε κέντρα διασκέδασης ,που κάνουν δύσκολη τη ζωή των κατοίκων, καθώς οι καταστηματάρχες ενδιαφέρονται μόνο για τα κέρδη τους. Μια ιστορική αθηναϊκή συνοικία που σφύζει από ζωή και ασφυκτιά από έλλειψη υποδομών. Δρόμοι λεροί. Πεζοδρόμια που χρειάζονται γνώσεις μπαλέτου για να περπατήσεις. Πεζόδρομοι –παρκινγκ, γεμάτοι τραπέζια, καρέκλες και εποχούμενα. Γκραφιτι και συνθήματα στους τοίχους που εντυπωσιάζουν με την ευρηματικότητά τους , προκαλώντας επιδοκιμασίες ή αποδοκιμασίες . Καυσαέρια, δακρυγόνα και νεραντζιές που όταν ανθίζουν την άνοιξη τα κατατροπώνουν με το άρωμά τους. Μια περίεργη γοητεία παντού.

Ο Λόφος του Στρέφη και η πλατεία που ο δήμος και οι αρμόδιοι φορείς δεν κατάφεραν ποτέ να αξιοποιήσουν. Πολλά στοιχειώνουν τα Εξάρχεια: το Πολυτεχνείο, η Μπουμπουλίνας, η μπλε πολυκατοικία, τα παλιά θερινά σινεμά, το νεοκλασικό του Λόγγου, γωνία Μπενάκη και Αραχώβης, παλιά ζαχαροπλαστεία, ταβερνάκια, στέκια. Μνήμες παλιές και πρόσφατες: Λαπαθιώτης, Γιώργος Ιωάννου, Ξαρχάκος, Κούνδουρος, Νίκος Μπαλής, Νικόλας Άσιμος, Άγγελος Ελεφάντης.

Τυπογραφεία, θέατρα, βιβλιοπωλεία, φροντιστήρια, κέντρα απεξάρτησης, αναψυχής και διασκέδασης, πολυκατοικίες και ελάχιστα νεοκλασικά, που κατοικούνται ακόμα.

Μια πολυφωνία που θα μπορούσε να είναι αρμονική αν υπήρχε φαντασία, όχι μόνο στην εξουσία αλλά και στους πολίτες.»


Τι κρίμα αλήθεια, μια τόσο όμορφη περιοχή που σιγά σιγά χάνεται…

ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Νο 2....

ROADMASTER , να η συμμετοχή μου στο μοσικό παιχνίδι Νο 2.




....θα άλλαζα τόσα πολλά χρώματα στην ιδια μου τη ζωή....




...πόσο δύσκολο είναι να βρούμε στα υπόγεια αυτό που ζητάμε και να αρκεστούμε σ΄αυτό....

Η ΘΗΛΙΑ

Πετάχτηκα τρομαγμένος. Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι μου με το ένα χέρι κρατώντας το λαιμό

μου.

Είχα δει ένα φρικαλέο όνειρο, ένας βρόχος, μια θηλιά να μου σφίγγει το λαιμό, να πνίγομαι.
Δυσκολεύτηκα λίγο , αλλά κάποια στιγμή με ξαναπήρε ο ύπνος, ευτυχώς δίχως … αγχόνες.
Το πρωί σκεφτόμουν τι μπορούσε να σημαίνει το όνειρο αυτό. Όχι , δεν έχω την ικανότητα να ερμηνεύω τα όνειρα, απλά ξανάφερνα στο μυαλό μου εκείνη τη φοβερή σκηνή.

Η θηλιά ! Να ήταν άραγε η απεικόνιση της καθημερινότητάς μας, αυτό το πνίξιμο που νιώθουμε προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας, ο αγώνας μας για επιβίωση ; Μήπως ήταν υπόδειξη για πνίξιμο, με δημοκρατικούς τρόπους φυσικά, ορισμένων πολιτικών μας που έχουν ξεπεράσει κάθε όριο ηθικής, φιλότιμου, αξιοπρέπειας ;

Ο αθεράπευτος ρομαντισμός μου – πως αλήθεια πήγε εκεί το μυαλό μου- με έφερε αντιμέτωπο με τον …. έρωτα !
Ναι, η θηλιά στον έρωτα !! Που κολλάει αυτό τώρα ;

Ε ίναι πολλοί που θεωρούν τον έρωτα μια δέσμευση, οτι θα εγκλωβιστούν σε μια στενωπό, τον φοβούνται τον έρωτα, τον αποφεύγουν. Θεωρούν οτι θα πνίγονται με μια θηλιά να τους σφίγγει.

Δεν είναι όμως έτσι.

Όταν δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, θέλουν να τα μοιράζονται όλα, χρόνο, χώρο, σκέψεις, προβληματισμούς, χαρές και λύπες. Σχεδόν ασυναίσθητα, κάποιες στιγμές ζητούν ίσως κάτι παραπάνω , κάτι πιο ιδιαίτερο, μοναδικό ή ακόμα και αποκλειστικό.
Δεν νιώθουν ότι ο ένας περνάει θηλιά στον άλλο, γιατί όταν γεύονται τον αληθινό έρωτα ,δεν τους πνίγουν τα «θέλω» του ενός από τον άλλο. Τα θεωρούν φυσικά, τα προσφέρουν, τα απολαμβάνουν, τα χαίρονται.
Μόνον όταν σβήσει ο έρωτας του ενός, τότε νιώθει ότι όλα αυτά τον πνίγουν και τα αντιλαμβάνεται σαν θηλιά στο λαιμό του.

Βέβαια τον έρωτα τον νιώθει, τον προσφέρει και τον δέχεται ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του ατόμου.
Π.χ. υπάρχουν αυτοί που έχουν απλοποιήσει τα πάντα. Έχουν «αφαιρέσει» από την έννοια του έρωτα, του σέχ, της ηθικής ,της πίστης, κάθε συναίσθημα.
Σπαταλούν, σκορπώντας βορά σε κάθε ευκαιρία, όλες αυτές τις μοναδικότητες, τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν, που συνιστούν τις παραπάνω έννοιες και αποτελούν την πεμπτουσία τους, αντί να τις διαφυλάξουν και να τις προσφέρουν απλόχερα εκεί που αξίζει.
Αυτή η «απλοποίηση» τα βάζει όλα σένα μίξερ και γίνονται ένα ανούσιο, ευτελές ΤΙΠΟΤΑ.
Αυτοί είναι οι νταήδες της ζωής γιατί νομίζουν ότι έχουν πιάσει το νόημά της, ενώ περιφέρονται άστοχα όπου τύχει. Απλά ζουν και "ερωτεύονται" (;) επιφανειακά, ξώφαλτσα, άσκοπα, εγκλωβισμένοι στη «φιλοσοφία» τους.

Γιατί αυτός που ΖΕΙ, αυτός που ερωρεύεται πραγματικά , ζει και ερωτεύεται με τη ΨΥΧΗ οδηγό του. Γιατί απλά, απλούστατα , είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ.

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ....

Όχι, δε θέλω να σας φανεί ότι περιαυτολογώ. Θα είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής. Η σκέψη για την ανάρτηση αυτή ήρθε στο νου μου σε μια άσχημη ψυχολογικά στιγμή για μένα , σε μια στιγμή εσωστρέφειας. Έτσι λοιπόν, για τη... διευκόλυνση και μόνο της…ροής του κειμένου, για πιο στρωτό γράψιμο, επιτρέψτε μου να ταυτίσω τον εαυτό μου με αυτή τη τάξη των ευαίσθητων ανθρώπων.

Γιατί για αυτούς θα γράψω.
Έτσι κι αλλιώς λέμε ότι εδώ στο μπλογκάρισμα γράφουμε τις σκέψεις ελεύθερα, βγάζουμε τα εσώψυχά μας έτσι όπως τα νιώθουμε, με τις λέξεις και τον τρόπο που θέλουμε, δίχως φόβο , ε , εντάξει καμιά φορά με πάθος. Και με ενθαρρύνει το γεγονός ότι βλέπω και σε πολλές άλλες αναρτήσεις να κυριαρχούν η ευαισθησία, τα συναισθήματα, η τρυφερότητα , η ανθρωπιά.
Σύμφωνοι λοιπόν , είμαστε ευαίσθητοι. Συγκινιόμαστε εύκολα, τα παίρνουμε όλα μέσα μας, λυγίζουμε, υποφέρουμε, ενίνοτε δακρύζουμε . Μας αρέσει να αγναντεύουμε τη θάλασσα, μας αρέσουν τα δειλινά του φθινοπώρου όταν σένα κατακόκκινο ορίζοντα χάνεται ο ήλιος, , μας αρέσει το φεγγάρι. Μας αρέσουν τα όνειρα γιατί μας αρέσει να ονειρευόμαστε.
Τέλος πάντων, όπως ο καθένας νιώθει τις ευαισθησίες του. Ίσως πάλι, κάποιοι να γελούν με όλα αυτά. Δικαίωμα τους.
Σ΄ολη τη διαδρομή της ζωής μας, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, στην επαγγελματική μας καριέρα, σε όλα αυτά τα στάδια, προστίθεται μέσα μας και ένα κομμάτι διαμορφώνοντας το χαρακτήρα μας.
Δε ξέρω όμως πως και πότε γινόμαστε σκλάβοι των συναισθημάτων μας. Γιατί δε θεωρώ ότι απλά ένα περιστατικό, ένα κάποιο γεγονός μας κάνει ξάφνου μόνιμα ευαίσθητους.

Εκείνο που πραγματικά με βασανίζει έντονα είναι εάν τη σημερινή εποχή η ευαισθησία είναι ένα χάρισμα ή καταστροφικό ελάττωμα, ένα ολέθριο μειονέκτημα.
Αγρια η εποχή μας, ανταγωνιστική η κοινωνία μας , κακίες, σκληρότητα , απανθρωπιά είναι τα γνωρίσματα της εποχής. Η καθημερινότητα θέλει αντοχές όχι αδυναμίες, επιμονή πάσει θυσία όχι υποχωρήσεις, αντιμετωπίζουμε έναν έντονο αρνητισμό όχι θετική θέση.

Κι εσύ ευαίσθητε φίλε μου δίνεσαι, αδειάζεις, προσφέρεις, υποφέρεις, δε περιμένεις ανταλλάγματα, απλά και ειλικρινά αυτός είσαι, έτσι νιώθεις, έτσι κάνεις.
Και μετά ;;

Όταν στραφείς μέσα σου, όταν αναλογισθείς τον τρόπο που εσύ φέρθηκες και ένιωσες, όταν αυτό που αντίκρισες είναι η αδιαφορία, η απόρριψη, ίσως και η προδοσία….
Όταν δεις αυτό που πίστεψες να γκρεμίζεται, όταν έχεις δώσει τη ψυχή σου, έχεις αφοσιωθεί σε κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή σου και εισπράττεις την εγκατάλειψη…..
Ο προβληματισμός μου παραμένει. Και το χειρότερο είναι να παραμένεις ευαίσθητος, δίνοντας τις παρανοϊκές μονομαχίες του Δον Κιχώτη. Γιατί η ευθυκρισία και το προσγειωμένο μυαλό ενός Σάντσο Πάντσα δε βλέπω να μας συνεφέρνει.

ΜΟΝΟΣ...

Συχνά τα βράδια μ΄αρέσει να αποτραβιέμαι σε ένα από τα απλά αγαπημένα μου καφέ, μ΄ένα ποτήρι κρασί, μόνος, να βυθίζομαι στις σκέψεις μου.
Δε θέλω παρέες, δε θέλω να με διακόψουν. Είναι οι στιγμές της ηθελημένης μοναξιάς μου.
Αναπολώ κάποιες περιόδους, περιστατικά, κάποιες στιγμές της ζωής μου. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν τότε.... εάν...
Σκέφτομαι τα λάθη μου, τις αποφάσεις που κάποτε πήρα. Και τι περίεργο, εκείνες τις στιγμές της απομόνωσης δε κάνω όνειρα. Μια αναδρομή κάνω.
Είναι οι απόλυτα δικές μου ώρες που δε θέλω να τις μοιραστώ με κανέναν.
Συχνά με κατακλύζουν οι αναμνήσεις. Άλλες ευχάριστες, άλλες οδυνηρές. Τι σημασία έχει, έζησα, αυτό δεν είναι το σημαντικό ;;

Όχι ,δε φεύγω από τη πραγματικότητα, από τα συνήθη καθημερινά. Ένα ταξίδι κάνω, έτσι όπως το θέλω, όπου θέλω, με ξεναγό εμένα. Πάω εκεί που θέλω εγώ, να ξαναδώ αυτά που θέλω εγώ, είτε είναι έτσι όπως τα επιθυμούσα είτε όχι.