ΤΙ ΛΑΟΣ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ !!!

Λοιπόν , είμαστε κακός λαός εμείς οι Έλληνες.
Περισσότερο πονηροί παρά έξυπνοι .
Μεμψίμοιροι, άσχετα εάν φταίμε εμείς.
Μικρόψυχοι, μίζεροι, κοντόφθαλμοι ,γκρινιάρηδες.
Εγωιστές, τα δικά μας μόνο μας ενδιαφέρουν και αυτά υπερασπιζόμαστε.
Εύκολοι στον ενθουσιασμό και γρήγοροι στην απογοήτευση.
Έτοιμοι πάντα για κριτική, έστω κιαν δεν έχουμε ιδέα του θέματος.

Τώρα γιατί μ΄έπιασε αυτό το…..ντελίριο, κι εγώ Έλληνας είμαι !!

Μ΄έπιασε γιατί διάβασα κάτι που νομίζω ότι πιστοποιεί άλλη μιά φορά τα παραπάνω χαρακτηριστικά μας.

Το Κοινωφελές Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» συμφώνησε με το ελληνικό δημόσιο και ανέλαβε τη δημιουργία πολιτιστικού πάρκου 243 στρεμμάτων στο Φαληρικό Δέλτα.
Οι δωρητές θα διαθέσουν 450 εκατ. ευρώ με μόνη ανταπόδοση να δοθεί το όνομα του μεγάλου εφοπλιστή στο εγχείρημα αυτό, κάτι δηλαδή συνηθισμένο, τιμής ένεκεν για κάθε σημαντικό εθνικό δωρητή.
Στο χώρο αυτό θα στεγαστεί η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας και επιτέλους θα βρεθεί χώρος για τον εμπλουτισμό της με τα σπάνια βιβλία που είναι αποθηκευμένα στο παλιό της κτίριο.

Θέλω όμως να σταθώ στο θέμα της Λυρικής Σκηνής.
Από παιδί 9 ετών παρακολουθώ όπερα, όταν ο πατέρας μου με πήρε κλαίγοντας να με πάει σώνει και καλά στα Ολύμπια, τη δική μας ….περίλαμπρη Λυρική Σκηνή.
Η χώρα μας χρόνια τώρα διαθέτει μόνο ένα λυρικό θέατρο, ενώ στα γειτονικά κράτη υπάρχουν πολύ περισσότερα, για να μην αναφερθώ στις ΗΠΑ, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, όπου σχεδόν κάθε μεγάλη πόλη έχει και το λυρικό της θέατρο.

Και τι δηλαδή Λυρική Σκηνή έχουμε στα τρισάθλια Ολύμπια ; Ένα «κουτί» είναι, με μόνη πολυτέλεια τα πορφυρά του καθίσματα. Μικρή σε χωρητικότητα, στενή η σκηνή για ένα ευπρεπές ανέβασμα μιάς όπερας ιδίως όταν έχει κίνηση πλήθους. Στριμωγμένη η ορχήστρα, στενά τα καμαρίνια των πρωταγωνιστών. Αλλού κάνει πρόβες η ορχήστρα, αλλού η χορωδία, αλλού το μπαλέτο.

Να σπεύσω να επισημάνω εδώ ότι η κατάσταση που περιγράφω ήταν αυτή πριν 7-8 χρόνια. Αν κάτι άλλαξε, τόσο το καλύτερο.
Έχω καιρό να πάω στα Ολύμπια, αν και η αγάπη μου για την όπερα και με ό,τι ακολούθησε, ήταν καταλυτική για τη ζωή μου. Προτιμώ να την απολαμβάνω στο Μέγαρο Μουσικής ή στο Ηρώδειο.

Γιαυτό λοιπόν το τόσο σημαντικό πολιτιστικό έργο, υπήρξαν κόμματα στη Βουλή που έδειξαν όλη τους τη κακομοιριά και τη μιζέρια με τις θέσεις που εξέφρασαν κατά τη διάρκεια συζήτησης για τη ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου.

Το ένα κόμμα κατήργησε την εισηγήτριά του γιατί αυτή ήταν υπέρ της σύμβασης, ενώ η κομματική γραμμή ήταν κατά, γιατί λέει, η σύμβαση αποτελεί « πρωτοφανή συμφωνία » και πιθανόν να υπάρχει «ενδεχόμενο ξέπλυμα χρήματος »!!!
Το άλλο κόμμα έψαξε να βρει σε ποιο ακριβώς σημείο θα μπορούσε να εστιάσει για άλλη μιά φορά την αντιπολιτευτική του μανία. ΄Ετσι βρέθηκε ένα άρθρο όπου κατά τη γνώμη του υπάρχουν « κενά και ασάφειες » !!
Τέλος, και τα συνδικαλιστικά σωματεία της Λυρικής Σκηνής εξέφρασαν αντιρρήσεις και προειδοποίησαν για στάσεις εργασίας !! Κατ΄αυτούς πάλι, " η σύμβαση αφορά την εκποίηση εθνικής περιουσίας και παρουσιάζεται ψευδεπίγραφα ως δωρεά"

Αντί ευγνωμοσύνης που ένας Έλληνας φέρνει τα λεφτά του στη πατρίδα του, κακία, μικρότητα, μιζέρια, φτήνια.

Ακούστε λοιπόν κύριοι πολιτικοί και συνδικαλιστές εργατοπατέρες :

Και εγώ και πολλοί άλλοι Έλληνες πολίτες θέλουμε να απολάυσουμε όπερα, έτσι όπως την απολαμβάνουν οι μουσικόφιλοι άλλων πολιτισμένων χωρών.
Δεν έχετε το δικαίωμα να μας το στερήσετε με τις αρλούμπες που εκστομίζετε.
Να χαρούμε μια παράσταση μέσα σε ένα πραγματικό λυρικό θέατρο, μεγαλοπρεπές, άνετο και όχι στο «κουτί» που μας κλείνουν μέσα σήμερα.
Η όπερα δεν είναι μόνο φωνή, είναι και σκηνικά, και σκηνοθεσία, και κουστούμια και χορογραφία. Είναι και οπτική απόλαυση. Και όλα αυτά χρειάζονται κατάλληλους χώρους.
Θέλουμε μια Λυρική Σκηνή που να προσφέρει όλες τις ανέσεις και τις ευκολίες για μια σωστή , ευπρόσωπη παράσταση.

Αφήστε λοιπόν τη κακομοιριά σας και τη κοντόφθαλμη κριτική σας κατά μέρος και κοιτάξτε να συμβάλλετε κι εσείς στην ολοκλήρωση της δωρεάς του Σ.Νιάρχου.
Μη φοβόσαστε, δε θα σας κατηγορήσει κανείς ότι υποστηρίζετε το μεγάλο κεφάλαιο, τη πλουτοκρατία, ανόητοι.

Στη Σκάλα του Μιλάνου είχα τη τύχη να δω παραστάσεις Μποέμ και Σαμψών και Δαλιλά. Στη Μποέμ, η δεύτερη σκηνή παιζόταν σε δύο επίπεδα. Στο επάνω το Café Momus με τους πρωταγωνιστές και το κάτω ένας δρόμος του Παρισιού με κίνηση πεζών.
Στο δεύτερο έργο, στη τελευταία πράξη, ο Σαμψών με τη δύναμή του γκρεμίζει δύο κολώνες του ναού που πέφτουν κάτω κομματιασμένες.
Τέτοιες παραστάσεις θέλουμε να δούμε. Και με αξιόλογους εκτελεστές, όχι τους μέτριους που συχνά παρουσιάζετε στα Ολύμπια.

Υ.Γ. Αν ….αντέχετε, ακούστε μια άρια από την όπερα Andrea Chenier, έτσι για να κλείσει…ανάλογα η ανάρτηση αυτή. Kάντε υπομονή κι ακούστε το χειροκρότημα που θα θέλαμε κι εμείς εδώ να προσφέρουμε, όταν αποφασίσουν να μετακαλέσουν μεγάλους λυρικούς καλλιτέχνες.
Στη δεξίωση στο πύργο της κόμισσας de Coigny ο ποιητής Α.Chenier προσβεβλημένος από τα ειρωνικά σχόλια των πλούσιων καλεσμένων, δέχεται να απαγγείλει ένα ποίημα για την αγάπη, ενώ καταριέται τον εγωισμό και την απληστία των πολιτικών και των ιεραρχών.
Στρέφεται προς την Κόμισσα και της λέει ότι εκείνη δεν γνωρίζει τι είναι η αγάπη, ξέρει μόνο να ειρωνεύεται.
Η …..συνέχεια της υπόθεσης σε μια νέα Λυρική Σκηνή, εάν ανεβάσουν το περίφημο αυτό έργο.

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΥΕΤΕ ΚΥΡΙΟΙ ;;;

Ανοίγεις τη Τηλεόραση. Πρώτο θέμα ο Χριστοφοράκος. Δεύτερο θέμα, ο καυγάς και οι διαξιφισμού μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ , σε ποιό κόμμα και σε ποιούς πήγαν οι «μίζες».
Ανοίγεις εφημερίδα. Ακριβώς η ίδια θεματολογία.
Θα παραδοθεί ο Χριστοφοράκος σήμερα ή μήπως μεθαύριο, θα αποκαλύψει κάτι συνταρακτικό, ώστε να το χρησιμοποιήσει το ένα κόμμα εναντίον του άλλου ;
Θα είναι αρκετά ζουμερό ώστε να εξασφαλίσει τίποτα ψήφους παραπάνω στις εκλογές ;
Μεθοδεύτηκε η φυγή του για να μη μιλήσει ;
Εσείς φταίτε, εμείς ρωτήσαμε τους δικηγόρους του να μας ενημερώσουν σχετικά !!
(Άκουσον άκουσον !!)

Και η διαμάχη μεταξύ των δύο κομμάτων….. εξουσίας καλά κρατεί !
Αλλά και η κοροϊδία σε βάρος του Έλληνα πολίτη και ο εξευτελισμός της Ελλάδας συνεχίζεται.

Γιατί βέβαια όλοι γνωρίζουν ότι τα κόμματα χρηματοδοτούνται και από άλλες πηγές, πέρα από ο,τι μαζέψουν οι οικονομικές εξορμήσεις τους
Και αυτό συμβαίνει χρόνια τώρα. Και τα χρήματα αυτά προφανώς καταβάλλονται με… σιωπηρό τρόπο.

Διερωτάται λοιπόν ο Έλληνας πολίτης :

Για ποιό λόγο μαλώνουν τα δύο μεγάλα κόμματα ;
Μήπως για το ποιό από τα δύο ωφελήθηκε περισσότερο από τις λεγόμενες μίζες ;
Εκεί είναι το θέμα λοιπόν ;;
Μήπως τους έπιασε πραγματικά …ο πόνος να βρουν ενόχους διαφθοράς ;

Αφήστε τα αυτά κύριοι. Αφήστε τις υποκρισίες.
Προσφέρετε ακόμα ένα τρανό παράδειγμα του ξεπεσμού του πολιτικού μας συστήματος με τα καμώματα σας.

Ξέρετε τι γράφεται στην απόφαση του Ειρηνοδικείου του Μονάχου ;
Ότι στην Ελλάδα, από παλιά η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων κατά σημαντικό μέρος προέρχονταν από επιχειρήσεις για τη «καλλιέργεια του πολιτικού τοπίου». Και για αυτό το λόγο «η Siemens έπρεπε να εκτελεί πληρωμές για να εξασφαλίσει μια πιο δυνατή δικτύωση της εταιρίας με τους Έλληνες πολιτικούς» !!

Μας γελοιοποιούν, μας ξεφτιλίζουν διεθνώς. Δίνουν την εντύπωση ότι τίποτα δε προχωράει στη χώρα αυτή, εάν δε πέσουν μίζες.
Με αυτά τα χάλια περιμένετε ξένες επενδύσεις, όταν καθίσταται γνωστό ότι πρέπει να λαδώσουν προκειμένου να υλοποιηθεί μια επένδυση ; Έτσι παίρνεις δουλειές στην Ελλάδα !!!

Με ποιο δικαίωμα διαβάλλετε τη χώρα μας ;

Κόπτεστε δήθεν υπέρ της ευημερίας των πολιτών της και αντί να φροντίσετε πως θα επιλυθούν, με τη βοήθεια όλων σας ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, τα τόσα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν τους πολίτες, καυγαδίζετε τώρα αποκλειστικά και μόνο για τα κομματικά σας συμφέροντα ;
Γιατί εκείνο που πρωτίστως σας ενδιαφέρει, δεν είναι η παραδειγματική τιμωρία ενός ατόμου που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο και τους πολίτες αυτής της χώρας.
Εκείνο για το οποία στη πραγματικότητα νοιάζεστε είναι η στενή κομματική εκμετάλλευση του γεγονότος αυτού για τους εκλογικούς σας σχεδιασμούς.

Και η Ελλάδα κύριοι, η Ελλάδα ;;;;

Δε «παίρνετε», δε καταλαβαίνετε φαίνεται από …πρόσφατα μαθήματα.

ΑΜΑΝ ΑΥΤΗ Η ΓΚΡΙΝΙΑ....

Σύμφωνοι λοιπόν, η ζωή είναι μία και μοναδική. Πρέπει να τη χαρούμε. Να έχουμε την υγειά μας, να περνάμε καλά, να διασκεδάζουμε όσο μπορούμε, να πηγαίνουμε διακοπές, να έχουμε όλοι το δικαίωμα στην εργασία, να απολαμβάνουμε ένα αξιοπρεπές εισόδημα και μια ανάλογη σύνταξη, τέλος πάντων όλα να είναι ωραία και καλά.
ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΗ ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ ;;;;

Δε λέω. Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας, που δεν έχουν που να κοιμηθούν, δεν έχουν να φάνε. Υπάρχουν πολίτες με απαράδεκτα χαμηλές αποδοχές. Υπάρχουν οι νέοι μας, πτυχιούχοι και αξιόλογοι, που παραμένουν άνεργοι, αβέβαιοι για το μέλλον τους.
Υπάρχουν συνταξιούχοι με συντάξεις τόσο μηδαμινές που δε τα βγάζουν πέρα.
Και υπάρχει ακόμα ένα κράτος προβληματικό, αδύναμο και αναποτελεσματικό, ανίκανο να προσφέρει στους πολίτες του όσα απολαμβάνουν οι πολίτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Και όμως. Μέσα στη διεθνή οικονομική κρίση, στους Χριστοφοράκους και στη Siemens, στις καθημερινές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις των κομμάτων, στην ανεργία, στην συνεχή εκλογολογία, στις άθλιες επιδόσεις που παρουσιάζει η εθνική μας οικονομία, μέσα τέλος πάντων σε συνθήκες κάθε άλλο παρά ευνοϊκές, εμείς φαίνεται να …..περνάμε καλά !!

Kαι αρκετά καλά μάλιστα!!

Γεμάτα φεύγουν τα πλοία για τα νησιά μας. Σε ορισμένα νησιά υπάρχει πληρότητα καταλυμάτων. Οι εθνικοί μας δρόμοι και στη φυγή και στην επιστροφή, έχουν μεγάλη κίνηση. Βλέπεις νέα ζευγάρια να καβαλάνε μοτοσυκλέτα ή αυτοκίνητο και να φεύγουν για τις διακοπές τους. Αν τους πετύχεις κάπου μέσα στο καράβι ή σε καφετέρια οι δημόσιες …. τρυφερές τους στιγμές και διαχύσεις φανερώνουν τη ξενοιασιά τους, έξω καρδιά, έξω οι δυσκολίες !!
Ας λένε ότι η βενζίνη στις εθνικές οδούς είναι κατά πολύ ακριβότερη από ότι στην Αθήνα. Εμείς εκεί σταματάμε να γεμίσουμε το ντεπόζιτο.

Έμεινα τον Αύγουστο στη σπίτι μου και με έχει πιάσει μελαγχολία ! Μα τέτοια μοναξιά ! Ελάχιστοι στα άλλοτε πολυσύχναστα καφέ μας. Άνετα βρίσκεις θέσει να παρκάρεις στους δρόμους του προαστίου μας, ενώ είναι σχεδόν αδύνατο να το κάνεις αυτό τις άλλες εποχές.

Ο κόσμος έχει φύγει. Και πολύ καλά κάνει. Και μακάρι να ξαναφύγει υγιείς και χαρούμενος και το χρόνου και του παραχρόνου.
Αλλά προς Θεού, μη γκρινιάζουμε. Γιατί αυτό κάνουμε. Στις συντροφιές μας, στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες. Γκρίνια, μιζέρια, παράπονα.
Δεν είναι όλα τέλεια, κάθε άλλο. Αλλά φαίνεται ότι κατά κάποιο τρόπο, τα καταφέρνουμε, τα βγάζουμε πέρα. Δόξα το Θεό. Στο κάτω κάτω η φτώχεια θέλει καλοπέραση και αυτό φαίνεται να το έχουμε εμπεδώσει στο ακέραιο.

Αν σε όλα αυτά βοηθάει και η.....παραοικονομία μας,ε, χαλάλι της,αργοτερα βλέπουμε !!

Τώρα σε ο,τι αφορά το επίπεδο ζωής που έχει την υποχρέωση να μας προσφέρει το κράτος μας ;;

Άντε νάμαστε καλά να ξαναπάμε διακοπές !!

ΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΤΙΠΟΤΑ !!

Νομίζω ότι παλιότερα ήταν απόλυτα διακριτό, πιο ξεκάθαρο, το τι ονομάζαμε επάγγελμα και τι λειτούργημα.. Το δεύτερο χαρακτήριζε την απασχόληση κάποιου με ένα αντικείμενο που πρόσφερε υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο, ήταν ας πούμε κάτι το ανώτερο, πιο σεβαστό, ξεπερνούσε την έννοια μιας απλής εργασίας.
Όμως για διάφορους λόγους, μάλλον απόλυτα υποκειμενικούς, άρχισαν και άλλα….αντικείμενα απασχόλησης να διεκδικούν την … είσοδο στη κατηγορία του λειτουργήματος.
Το νέο …αντικείμενο, κατέτασσε το «λειτουργό» στα ανώτατα επίπεδα της κοινωνικής αποδοχής, παρέχοντας συγχρόνως το δικαίωμα για υψηλότερες οικονομικές απολαβές.

Έτσι ήρθε και η σειρά των βουλευτών. Θεωρήθηκε δηλαδή ότι και αυτοί ασκούν «λειτούργημα».
Τώρα, δε ξέρω εάν αξίζει να ονομάζεται λειτούργημα το βουλευτιλίκι. Υποτίθεται και υποστηρίζεται ότι ο βουλευτής τελεί λειτούργημα, αφού μοναδική του επιδίωξη είναι η καθημερινή φροντίδα και προσπάθεια για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου.

Ξέρω όμως κάτι άλλο.
Ότι δηλαδή είχε καθιερωθεί το επαγγελματικό ασυμβίβαστο για τους βουλευτές οι οποίοι θα είχαν να επιλέξουν μεταξύ του επαγγέλματός τους και αυτό του βουλευτού, προκειμένου οι τελευταίοι να αφιερωθούν, ψυχή τε και σώματι, στα βουλευτικά τους καθήκοντα. Ότι πολλοί βουλευταί με διάφορους τρόπους βόλεψαν και τα δύο, έστω και παράτυπα. Ότι αυτό το ασυμβίβαστο καταργήθηκε πριν ένα περίπου χρόνο.

Υποψιάζομαι επίσης ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι του Έθνους δεν έχουν εργασθεί τουλάχιστον επί μακρόν και μάλιστα με επιτυχία, εκτός ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων.
Το υποψιάζομαι γιατί αδυνατώ να πιστέψω ότι οι επιτυχημένοι θα εγκαταλείψουν τα επαγγέλματά τους, χάριν μιας αμφιβόλου μακροχρόνια εγγυημένης καριέρας, έστω και εάν το βουλευτιλίκι εξυψώνει κοινωνικά.
Δεν είναι λίγοι όσοι αρνήθηκαν δεύτερη θητεία στη Βουλή ή την Ευρωβουλή.

Διάβαζα λοιπόν προ ημερών ότι προτάθηκε από αρκετούς βουλευτές ρύθμιση ώστε να επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός της Βουλής- δηλαδή χρήματα των πολιτών-και να καλύπτει τις ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές τους εισφορές στα Ταμεία τους, σε όσους επιλέξουν τα αρχικά τους επαγγέλματα. Και τούτο, λέει, γιατί οι βουλευτές που δεν ασκούν την επαγγελματική τους δραστηριότητα και ασχολούνται μόνο με τα βουλευτικά τους καθήκοντα αδικούνται έναντι των συναδέλφων τους που ασκούν και το επάγγελμά τους !!!
Φυσικά μπρός στο θόρυβο και τα σχόλια που ακούστηκαν, η πρόταση αποσύρθηκε.

Δεν είναι μάλιστα η πρώτη φορά που οι βουλευταί όλων των κομμάτων συμφωνούν σε κάτι «πολύ δικό τους».
Ό,τι έχει να κάνει με τη προσωπική τους ευημερία, αμοιβές, συντάξεις, κάλυψη διαφόρων εξόδων, είναι καλοδεχούμενο και υποστηρίζεται από όλους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Έχουμε όμως Δημοκρατία, ο καθένας επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμα που θέλει και οι βουλευτές έχουν την ευχέρεια να επιλέξουν το ένα ή και τα δύο.
Και όπως συμβαίνει με όλους τους Έλληνες πολίτες, όποιος δουλεύει, ιδρώνει, κουράζεται, έχει καλύτερες οικονομικές απολαβές.
Ας εξετάσουν λοιπόν τα κότσια τους, τις αντοχές τους, τι θα στερηθούν από τη ζωή τους οι βουλευτές μας και ας αποφασίσουν εάν θα ασκούν και τις δύο εργασίες τους.
Δική τους επιλογή είναι, κανείς δε τους υποχρεώνει.
Αλλά το να ζητούν από εμάς να τους πληρώνουμε τις υποχρεώσεις τους στα Ταμεία τους γιατί θα …δουλεύουν λιγότερο, ε αυτό καταντά προκλητικό, λαϊκίστικο, χυδαίο.
Γιατί υπάρχουν άλλοι που πληρώνουν μια ζωή ασφαλιστικές εισφορές προκειμένου να πάρουν μια μικρή σύνταξη. Και τη σύνταξη αυτή θα τη πάρουν μετά πάρα πολλά χρόνια σκληρής εργασίας, όχι μέσα σε δύο βουλευτικές θητείες, όπως οι κύριοι βουλευταί μας.

Έχασε πλέον το χαρακτήρα του λειτουργήματος το βουλευτιλίκι. ΄Ετσι το κατάντησαν οι ασχολούμενοι με αυτό.
Με κάτι τέτοιες προτάσεις, απαξιώνεται ακόμα περισσότερο το πολιτικό μας σύστημα, το επίπεδό του.
Φαίνεται ότι ορισμένοι δε κατανόησαν το μήνυμα των ευρωεκλογών, το νόημα, τη προειδοποίηση που θέλησε να εκπέμψει το μεγάλο ποσοστό της αποχής.
Εάν το είχαν εισπράξει, δε θα τολμούσαν να καταθέτουν και να υποστηρίζουν παρόμοιες προτάσεις σαν τις προχθεσινές.

Αρνί Μαστέλο....

Λοιπόν, αυτά τα απρογραμμάτιστα, τα ξαφνικά, σου «βγαίνουν» πολλές φορές.
Έτσι ξαφνικά κι εγώ μια μέρα είπα ότι θα πάω στη Σίφνο ! Ήθελα νησί για διακοπές. Μπήκα στο internet, έψαξα, βρήκα ότι ο Πλατύς Γιαλός είναι η δημοφιλέστερη παραλία του νησιού, ξενοδοχεία, δωμάτια και κατέληξα στη πανσιόν Αγγελική.
Έκλεισα και να’μαι στο ταχύπλοο για Σίφνο με μια συρόμενη τσάντα και σακίδιο στον ώμο.

Άνετο το ταξίδι και γρήγορο, λίγο διάβασμα, ένα καφεδάκι και σε δύο ώρες και 45 λεπτά πιάναμε στο λιμάνι της Σερίφου.

Μισή ώρα μετά, Σίφνος, στις Καμάρες, το λιμάνι του νησιού. Όλα συγκεντρωμένα σε ένα κυρίως δρόμο, στη μία άκρη της μικρής προκυμαίας.


Μέχρι να πάω να εξασφαλίσω θέση γυρισμού, τα ταξί είχαν εξαφανιστεί. Σ΄ένα μικρό μπαράκι υπήρχε αναρτημένη κατάσταση με δέκα ταξί, ονόματα, σταθερά και κινητά τηλέφωνα. Τέλια οργάνωση !
Σε 25 λεπτά ο κυρ Μιχάλης με έφερε στην Αγγελική.

Εκπληκτικό !!

Ένα πανέμορφο διώροφο κτίσμα με δέκα δωμάτια, φρεσκοβαμμένο κατάλευκο, σε θαλασσί τα κάγκελα και τα κουφώματα, όμορφα ολοκαίνουργα πλακίδια στα δωμάτια, κλιματισμός, τηλεόραση, ψυγείο άνετο μπάνιο και ηλεκτρικό μάτι. Πιάτα και φλιτζάνια, όλα κεραμικά σιφνέικης τέχνης. Τα δωμάτια έβλεπαν σε μια τεράστια αυλή στο πίσω μέρος, με ξαπλώστρες και ομπρέλες. Στη μέση, ένας κτιστός περίβολος στρωμένος με γκρίζες πλάκες, με ξύλινες πολυθρόνες κάτω από μία μεγάλη ομπρέλα.

Ακριβώς μπροστά η αμμουδιά, η θάλασσα !

Στο σκιερό από το απόγευμα μπαλκόνι μου, είχε σκαρφαλώσει μια κληματαριά, τα κλωνάρια της απλωνόταν μέσα στο δάπεδό του.
Η θέα είναι μαγευτική. Κάθομαι στο μπαλκόνι και πραγματικά ηρεμώ.
Η πρώτη μέρα ήταν διερευνητική. Ρώτησα που τρώνε οι ντόπιοι, γιατί η θάλασσα ανοίγει την όρεξη! Στο Στέκι και στο Κουτούκι του Ψαρά, λοιπόν.
Πράγματι εκπληκτική η ποικιλία των ορεκτικών και κυρίως πιάτων. Μόνο το σιφνέικο αρνί Μαστέλο δε μπόρεσα να δοκιμάσω μια και δε μου αρέσει καθόλου αυτό το κρέας.
Καφεδάκι ή μπύρα ποτήρι στον Άνεμο ή στο La Playa. Τελικά ο Άνεμος έγινε και το βραδινό μου στέκι για ένα τελευταίο ποτό.



Η περιοχή, ο Πλατύς Γιαλός, είναι ένας δρόμος μήκους περίπου 600 μέτρων. Τα περισσότερα κτίσματα βρίσκονται στη μια μεριά του δρόμου, επάνω στη παραλία. Ενοικιαζόμενα δωμάτια, καφέ, εστιατόρια, όλα απέχουν 2-4 μέτρα από τη θάλασσα.
Όπου και να καθίσεις, για φαγητό ή ποτό, είσαι σχεδόν επάνω στο κύμα. Όλα λάμπουν από καθαριότητα, φρεσκοβαμμένα στο λευκό και το γαλάζιο, τα μόνα χρώματα που βλέπεις.

Μου έκανε εντύπωση αυτή καθαριότητα. και η φροντίδα. Η ιδιοκτήτρια της πανσιόν, κάθε μέρα πρόσθετε και κάτι. Τη μια φορά νέες ομπρέλες και εγκατάσταση ντους στην αυλή, μετά στρώματα επάνω στις ξαπλώστρες και κάθε τόσο να με ρωτά αν όλα είναι εντάξει. Εκτιμώ αυτούς τους ανθρώπους, τους αρέσει το ωραίο και η φροντίδα για το πελάτη τους. Είναι αυτοί οι απλοί άνθρωποι που τελικά προβάλλουν το τουρισμό και την ελληνική φιλοξενία.
Ο δρόμος ήταν πεντακάθαρος. Και φαίνεται ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι φροντίζουν για τη δική τους περιοχή ο καθένας, γιατί οδοκαθαριστές δεν είδα ποτέ.

Η Σίφνος έχει 263 εκκλησιές ! Η Χρυσοπηγή όμως είναι κάτι το ιδιαίτερο. Κτισμένη στην άκρη ενός βράχου σε μια μύτη μέσα στη θάλασσα, το μικρό αυτό εκκλησάκι με τη θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς, είναι το αγαπημένο μέρος τέλεσης γάμων και όχι μόνο των κατοίκων του νησιού. Τη Κυριακή που έφευγα, θα γίνονταν 15 γάμοι και 3 βαφτίσια !!

Η Απολλωνία , διοικητικό και εμπορικό κέντρο του νησιού, είναι κτισμένη σε τρείς λόφους. Στα πολύ γραφικά στενοσόκακα, λειτουργούν μαγαζιά δώρων, αλλά και πολλά ταβερνάκια με απλωμένα τα καθίσματα τους, ώστε περνάς με δυσκολία ανάμεσά τους.

Το ίδιο γραφικός είναι και ο Ατερμώνας με πολύ υψηλής ποιότητας μαγαζιά και ταβέρνες.

Λοιπόν, φαίνεται ότι η Αθήνα μας κουράζει και μας αγχώνει, ακόμα και όταν δεν υπάρχει κόπωση ή αφορμή για άγχος. Μας παρασύρει ο ρυθμός της και αυτό φαίνεται όταν βρισκόμαστε μακριά της. Εδώ στο νησί ηρεμείς, χαλαρώνεις, γίνεσαι σχεδόν αδιάφορος για τα τρέχοντα, ζεις αλλού. Ξεφεύγεις από σκέψεις, άγχη, προβληματισμούς, ξεχνιέσαι δίχως να το καταλάβεις, τα πάντα αναβάλλονται για «μετά».
Αυτή η εσωτερική ηρεμία μεταξύ των άλλων, μ’ έκανε να …κοιμάμαι μέχρι τις 9 το πρωί, εμένα, που μια ζωή άντεχα τον ύπνο το πολύ μέχρι τις 6.30.

Κυριακή βράδυ άφησα τη Σίφνο μ’ ένα συναίσθημα απόλυτης ικανοποίησης αλλά και θλίψης. Συνήθως δε μένω πάνω από 4-5 μέρες στο ίδιο μέρος, αλλά αυτή τη φορά λυπόμουνα που έφευγα. Παρηγορήθηκα με τη σκέψη ότι δυστυχώς ακόμα και τα πιο ωραία, κάποτε τελειώνουν, όσο δύσκολο κι αν είναι να το αποδεχτούμε.
Καλά να’ μαστε.