ΕΥΧΕΣ....ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ !!

ΕΥΧΟΜΑΙ  ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ......ΚΑΙ  ΓΕΜΙΣΤΕ  ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ  ΓΙΑ ΤΟ 2011.

ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ...

Μια ανάγλυφη αποτύπωση της κατρακλύλας της Ελλάδας με ευθύνη των πολιτικών.
Πως μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα.         


    ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
                        (11 Δεκεμβρίου 2010)

       
       Ο τύπος των ήλων

      (Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ )

«Τετέλεσται...


Αλλά όχι. Προτού πετάξετε τη χώρα στο νεκροτομείο -ένα πατημένο σκυλί που εκλιπαρούσε σωτηρία- έχει κάτι να σας πει η οργή της...
Με φωτιές θα σας το πει. Με βλέμματα-πολυβόλα. Με ψήφο άι σιχτίρ. Με ανεπίδοτους λυγμούς, μυστικούς, που γράφουν νυχτιάτικα άνεργους στίχους για τα βιβλία του μέλλοντος και την ποίηση των δρόμων. Κάπως θα σας το πει... Εσείς, χάλκινα ομοιώματα υπεύθυνων εκπροσώπων, έχετε την αποκλειστική ευθύνη για το χάλι της. Εσείς. Ανεύθυνοι, ανίκανοι, ολίγιστοι, τσιράκια των ξένων, διεκπεραιωτές συμφερόντων. Εσείς γεμίσατε μουντζούρες το τετράδιο της χώρας, και μόλις είδατε ότι ο κόσμος εθίζεται, βολεύεται και συνηθίζει τις ασυνταξίες, σπεύσατε να ενισχύσετε τη βολική για την εξουσία σας εξάρτησή του. Ψέματα, ψιμύθια, μεγαληγορίες και παραμύθια. Μισές αλήθειες, κάποιες φιλότιμες προσπάθειες από αιρετικούς που τους βάλατε νωρίς στο περιθώριο, και ιδού το σαθρό, ετοιμόρροπο ενδιαίτημα κεκοσμημένο με χρυσόσκονη για να κρύβεται το χάος και ο γνόφος... Εσείς, χαρτορίχτρες της κακιάς ώρας, εσείς -με ρουσφέτια και εκβιασμούς, με διορισμούς και δανεικά- συντηρούσατε εξαρτημένο το θηρίο μιας ανορθολογικής κοινωνίας, που βγήκε φοβισμένο από τη φυλακή του εμφυλίου και της χούντας και, μόλις βρήκε ξέφωτο, νόμισε ότι μπορεί να απολαύσει επιτέλους τη χαρά της δημιουργίας και να ελπίζει στην προοπτική των ανοιχτών οριζόντων. Αλλά τι βρήκε μπροστά του; Τη θεσπισμένη ανομία. Την αυθαιρεσία. Την αδικία. Το εική και ως έτυχεν. Την περιφρόνηση από το κράτος. Τη δρομολογημένη διαφθορά. Τους αγύρτες και τους αργυραμοιβούς σε καίρια πόστα. Τις μίζες. Την καταλήστευση της πατρίδας. Τον κυνισμό. Το αέναο ψεύδος... Και ενέδωσε. Συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι «έτσι έχουν τα πράγματα». Συνήθισε. Και κατάντησε «καθ' ομοίωσιν», φτάνοντας στο σημείο να συνομολογεί -ένα μέρος του- και να ψιθυρίζει ενοχικά «μαζί τα φάγαμε»... Και σεις, ακατάβλητοι στο υπερώο του ψεύδους, συνεχίζετε τις προκλήσεις. Οτι τάχα πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί για να σωθεί η οικονομία, κι ας είναι γλίσχρες οι απολαβές, οι μικρότερες (μαζί με την Πορτογαλία) στη ζώνη της Ενωσης... Με την ανερμάτιστη πολιτική σας -με τους «δικούς σας», με την αβελτερία και τη μυωπία σας- μεταβάλατε τις ΔΕΚΟ σε προβληματικό τσίρκο, κι έρχεστε τώρα να πείτε ότι φταίνε τα επιδόματα και οι υψηλοί μισθοί, όταν ξέρετε ότι ψίχουλα είναι οι περικοπές και ότι αλλού είναι το πρόβλημα... Εσείς ξεκάνατε τη Γεωργία. Εσείς αφήσατε τον Τουρισμό στην τύχη του. Εσείς κατασκευάσατε έργα βιτρίνας και ελάχιστες σοβαρές υποδομές. Εσείς βολέψατε τους ιδιώτες, αλλά βυθίσατε το επιχειρείν. Εσείς αφήσατε να βόσκει ακαταδίωκτη η φοροδιαφυγή. Εσείς προστατεύετε τη διαπλοκή. Εσείς αφήσατε τη χώρα δίχως σχέδιο και διόπτρες για το μέλλον... Κι έρχεστε τώρα να κηρύξετε την επανάσταση του αυτονόητου, που επί δεκαετίες περιφρονήσατε επιδεικτικά. Σωτήρες της κακιάς ώρας. Ολετήρες..»


Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ας αφήσουν λοιπόν τη μπουρδολογία τους οι πολιτικοί μας.

IMAGINE.....

Πριν από πολλά χρόνια, κάποιες τέτοιες μέρες (8 Δεκεμβρίου 1980) δολοφονήθηκε ο JOHΝ LENNON, το πιο γνωστό Σκαθάρι των Beetles.

Ακτιβιστής με έντονη κοινωνική δράση και αντίθετος στο πόλεμο εναντίον του Βιετνάμ, ονειρεύονταν ένα καλύτερο κόσμο για όλους..

Αυτά τα όνειρά του εκφράζει στο τραγούδι του Imagine, το ωραιότερο άκουσμα μουσικής και στίχων και μας καλεί να ονειρευτούμε μαζί του.

. …..above us only a sky……

…....living for today…..

……imagine there is no country….

……nothing to kill or die for….

……living life in peace….

……a brotherhood of man…

……sharing all the world….

……YOY MAY SAY THAT I 'M  A  DREAMER…..

Πόσο όμορφα ηχούν σήμερα τα λόγια αυτά του ονειροπόλου τραγουδιστή.
Σήμερα, που σ΄όλο τον κόσμο έχει χαθεί η ανθρωπιά, η κοινωνική ευαισθησία, η αλληλεγγύη, σήμερα που θολώνουν τα όνειρα……..

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ LAISSEZ-FAIRE.

Σύμφωνοι, καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζει τη ζωή του όπως ο καθένας επιθυμεί. Να επιλέγει το επάγγελμα που προτιμά, να επιλέγει φίλους και σχέσεις, να ακουμπά σε ένα συγκεκριμένο κομματικό χώρο, να καθορίζει τον τρόπο της καθημερινότητάς του.
Καθοριστικές ή λιγότερο σημαντικές οι καθημερινές επιλογές. Η ζωή πιο ανάλαφρη, πιο ανέμελη, περισσότερο αισιόδοξη ή πιο συντηρητική και μετρημένη, πηγάζει και μέσα από το χαρακτήρα μας.


Πιστεύω όμως και πάντοτε πίστευα, ότι όλα τα παραπάνω, αποφάσεις, επιλογές, εξαρτώνται από τη στιγμή που παίρνονται και σε ένα σημαντικό βαθμό από τις εκάστοτε ισχύουσες συνθήκες, από το εκάστοτε περιβάλλον, τη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αλλά και από τη ψυχική κατάσταση στην οποία θα βρεθεί κάποια στιγμή ο καθένας.
Ίσως μάλιστα μια ειλημμένη απόφαση ή μια επιλογή μας να ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη αν είχε ληφθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες, μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον.

Και τα λέω αυτά γιατί σήμερα θεωρώ ότι ζούμε μέσα στο άγνωστο, μέσα στην αγωνία, την αβεβαιότητα, σήμερα μας διακατέχει η κατάθλιψη και η μελαγχολία για το μέλλον τούτης της χώρας και το ατομικό μας. Θέλω λοιπόν να καταλήξω ότι όσο κιαν έχουμε βαρεθεί τη πολιτική και τους πολιτικούς μας, τα λόγια τους, τις ψευτιές και τα… αναποδογυρίσματά τους, δεν είναι δυνατόν και δεν πρέπει να αδιαφορούμε και να αγνοούμε τι γίνεται και τι λέγεται γύρω μας. Να μη δίνουμε σημασία στα πολιτικά δρώμενα. Να μην ενημερωνόμαστε για το κάθε τι καθημερινά.


Έτσι λοιπόν διαβάσατε τι πρότειναν οι βιομήχανοι στον Χρυσοχοϊδη για την επιχειρηματικότητα;
Ξέφραγο αμπέλι η αγορά, κανένας κρατικός παρεμβατισμός και εποπτεία, κατάργηση αγορανομικών διατάξεων, απελευθέρωση των κερδών και οι αμοιβές με ατομικές συμβάσεις! Έξη μέρες εργασίας έναντι χορήγησης ρεπό (πως και πότε;), συμψηφισμό των υπερωριών ώστε να μην πληρώνονται αυτές και μάλιστα δίχως τον έλεγχο της Επιθεώρησης Εργασίας! Πρότειναν - τι αναλγησία - να μειωθεί στο μισό (στο 4%) το υποχρεωτικό ποσοστό των προσλήψεων ατόμων με ειδικές ανάγκες και πολύτεκνων !
Πρότειναν ένα σωρό τροποποιήσεις σε θέματα φόρων υπέρ τρίτων, στη κοστολόγηση φαρμάκων και διδάκτρων, στις υποχρεώσεις των Α.Ε..
Και πως χαρακτήρισε τις προτάσεις ο Υπουργός κ. Χρυσοχοϊδης;
«…..σημαντική πρωτοβουλία με μεγάλη συνεισφορά στην προσπάθεια βελτίωσης του επιχειρηματικού κλίματος » !!


Με αυτή την έννοια θα ήθελα να επανέλθω στα αναγραφόμενα από τη δημοσιογράφο Naomi Klein στο βιβλίο της Το Δόγμα του ΣΟΚ, σύμφωνα με τη τελευταία μου ανάρτηση.

Αυτά τα προτεινόμενα μέτρα των βιομήχανων είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που επιβλήθηκαν πριν κάποια χρόνια από τα δικτατορικά καθεστώτα στη Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή και Ουρουγουάη.
Το έδαφος για την επιβολή τους εκεί, προπαρασκεύασε το πολιτικό και κοινωνικό ΣΟΚ που υπέστησαν, κάνοντας την εφαρμογή τους πολύ πιο εύκολη με τη βοήθεια και της CIA, αλλά και με βασανιστήρια, διωγμούς και εξαφανίσεις πολιτών. Και το σχεδιασμό των μέτρων έκαναν τα Παιδιά του Σικάγου, οι απόφοιτοι από τις χώρες αυτές της Οικονομικής Σχολής του Σικάγου, αυτού του εργαστηρίου ενός άκρατου οικονομικού φιλελευθερισμού.


Έτσι έγιναν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών που πέρασαν στα χέρια ξένων, κάθε είδος αθέμιτου κέρδους επιτράπηκε, η αγορά απελευθερώθηκε από κάθε έλεγχο ακόμα και οι τιμές στο ψωμί και το γάλα, οι ιδιώτες επιχειρηματίες ενισχύθηκαν, κάθε ωράριο εργασίας καταργήθηκε, υπερωρίες δεν πληρώνονταν.
Μεγάλες ξένες βιομηχανίες εγκαταστάθηκαν στις χώρες αυτές και απέκτησαν μεγάλη ελευθερία κινήσεων, ενώ τα τεράστια κέρδη που πέτυχαν, έφυγαν στο εξωτερικό. Ο συνδικαλισμός διώχθηκε. Π.χ. στην Αργεντινή η Mercedes- Benz κατηγορήθηκε όταν η χώρα επανήλθε στην ομαλότητα, ότι συνεργάστηκε με το στρατό κατά το 1970 για να εκκαθαριστεί το εκεί εργοστάσιό της από τους συνδικαλιστές. Άλλα μέτρα πήρε και η Ford για τον ίδιο σκοπό.
Το αποτέλεσμα της επιβολής όλων αυτών των μέτρων ήταν να καταρρεύσει η οικονομία των τεσσάρων χωρών.

Δυστυχώς και η Ελλάδα φαίνεται να περνά ένα οικονομικό ΣΟΚ που επεκτείνεται και στη κοινωνία μας, με αποτέλεσμα να χάνει σιγά σιγά τη συνοχή της.
Φυσικά εμείς δεν κινδυνεύουμε από την επιβολή δικτατορίας. Όμως μου έκανε εντύπωση η πανομοιότητα των μέτρων των χωρών αυτών με τις προτάσεις των βιομηχάνων, κάτι που με έβαλε σε σκέψεις. Όσο για τον υπουργό, θα έλεγα ότι στο άκουσμα των προτάσεων θα έπρεπε να αποχωρίσει από τη σύσκεψη.

Ο καπιταλισμός όταν τίποτα δε τον συγκρατεί, όταν χάνεται κάθε κοινωνική ευαισθησία και ανθρωπιά, βρίσκει τρόπους επικράτησης με διάφορες μορφές.
Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να προσέχουμε πέραν οτιδήποτε άλλου είναι να μη μας κυβερνήσουν ποτέ πολιτικοί απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου, του «εργαστηρίου του LAISSEZ-FAIRE».

ΟΤΑΝ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Την αφορμή για την ανάρτηση αυτή, μου την έδωσαν τα δύο βιβλία που πρόσφατα διάβασα.

Είναι και τα δύο από αυτά τα αναγνώσματα που σου αφήνουν κάτι σημαντικό μέσα σου, αναγνώσματα που δεν τα ξεχνάς, που σε βάζουν σε σκέψεις, ίσως ακόμα που ανατρέπουν θέσεις και πεποιθήσεις σου.

Το πρώτο από τα βιβλία αυτά είναι της Έλλης Παππά, «Μαρτυρίες μιας διαδρομής».

Η Έλλη υπήρξε σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, ενός αγωνιστή που καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1952, παρά τη διεθνή κινητοποίηση κατά της εκτέλεσής του.
Ο Μπελογιάννης εντάχθηκε από μικρή ηλικία στο ΚΚΕ, ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, φυλακίστηκε, το 1943 απέδρασε και το 1949 εγκατέλειψε τη χώρα.
Το 1950 επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να βοηθήσει στην αναδιοργάνωση των οργανώσεων του κόμματος. Τον συλλαμβάνουν όμως και στη πρώτη δίκη καταδικάζεται μεν, αλλά η ποινή δεν θα εκτελεστεί. Τότε όμως, «βρέθηκε» νέα κατηγορία εναντίον του για κατασκοπία σε βάρος της χώρας, πέρασε από δεύτερη δίκη και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με άλλους τρείς συντρόφους του. Ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952 εκτελέστηκαν στο Γουδί.

Δημοσιογράφος και συγγραφέας Έλλη Παππά ήταν δραστήριο μέλος του ΚΚΕ. Συνελήφθη με το Μπελογιάννη το 1950 και φυλακίστηκε μαζί του, έμειναν για καιρό στην απομόνωση, ενώ συνδέθηκαν ερωτικά και απέκτησαν έναν γιό που γεννήθηκε το 1951 ενώ ήταν και οι δύο φυλακισμένοι, το δε παιδί μεγάλωνε στα χέρια συγκρατούμενων γυναικών της ΄Ελλης, ενώ εκείνη μεταφερόταν από φυλακή σε φυλακή. Παρά το γεγονός ότι καταδικάστηκε και εκείνη σε θάνατο, η ποινή της δεν εκτελέστηκε λόγω του βρέφους και το 1964 αποφυλακίστηκε. Η δικτατορία την εξόρισε στη Γυάρο, αλλά λόγω σοβαρής ασθένειας την απελευθέρωσαν το 1968.
Πέθανε τον Οκτώβριο του 2009.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία και των δύο πλευρών, σχετικά με τον εμφύλιο πόλεμο μετά τη γερμανική κατοχή. Είναι μια τραγική περίοδος της νεότερης ιστορίας μας, κατά τη διάρκεια της οποίας τα φοβερά πάθη προκάλεσαν πολλές ακρότητες και από τα δύο μέρη, φυλακίσεις, διώξεις, εκτελέσεις. Λάθη πολιτικά και από τις δύο μεριές, και από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά και των εναλλασσομένων πολιτικών ηγεσιών της χώρας.
Η Έλλη Παππά στο υπέροχο βιβλίο καταγράφει τη δράση της κατά τα χρόνια εκείνα, τις διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια και τις ψυχολογικές πιέσεις στις οποίες την επέβαλλαν, τις εμπειρίες της, αλλά και τα μοιραία λάθη των ηγετών του κόμματος στο οποίο τότε πίστευε.

Αυτές οι «μαρτυρίες» της ζωής της, δόθηκαν στο ιστορικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό της. Στο βιβλίο της περιλαμβάνει μια επιστολή στο γιό της, αλλά και τη περίφημη υπόθεση Πλουμπίδη, μέρος της οποίας ήταν και οι άδικες κατηγορίες κατά του Μπελογιάννη και η εγκατάλειψη του από το ΚΚΕ.
Θεωρώ ότι τέτοια κείμενα, μαρτυρίες πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, θα πρέπει να διαβάζονται από τους μαθητές στα σχολικά χρόνια. Αποτελούν ίσως τις πιο ζωντανές περιγραφές σημαντικών ιστορικών γεγονότων, έστω κιαν μπορεί να περιέχουν προσωπικές εκτιμήσεις και να χάνουν εν μέρει την αντικειμενικότητά τους.
Ο καθένας μετά μπορεί να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.

Το δεύτερο βιβλίο είναι «Το Δόγμα του Σοκ, η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής» της καναδέζας δημοσιογράφου, συγγραφέας και ακτιβίστριας Naomi Klein.

Το διάβασμα του βιβλίου αυτού δε το έχω ακόμα τελειώσει. Με έχει όμως συνεπάρει από τις πρώτες του σελίδες.

Δε θα έλεγα ότι είναι ένα καθαρά οικονομικό βιβλίο, έστω κιαν συχνά αναφέρεται στην οικονομική θεωρία του περίφημου Μίλτον Φρίντμαν, καθηγητή στη φημισμένη Σχολή του Πανεπιστημίου του Σικάγο, ένθερμου υποστηριχτή του καπιταλισμού, και του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. Όπως πίστευε ο Φρίντμαν, «η διάχυτη ατμόσφαιρα μιας μείζονος κλίμακας κρίσης, προσφέρει το αναγκαίο πρόσχημα ώστε να μη ληφθούν υπόψη οι εκπεφρασμένες επιθυμίες των ψηφοφόρων και να παραδοθεί η χώρα στον έλεγχο οικονομικών τεχνοκρατών». Αυτή είναι η εφαρμοζόμενη «θεραπεία σοκ»

Η Κλάιν αναφερόμενη σε συγκεκριμένα γεγονότα σε διάφορες χώρες, διαπιστώνει πως ένα ισχυρό κοινωνικό ή οικονομικό σοκ, μια έντονη κοινωνική ή οικονομική κρίση, μια καταστροφή, μπορεί να «ετοιμάσει» το έδαφος ώστε να επιβληθούν στους πολίτες οδυνηρά μέτρα από κυβερνήσεις, να παραχωρηθούν σε ιδιώτες προνόμια και να εκποιηθεί δημόσια περιουσία σε αυτούς, πάντα με απώτερο σκοπό το κέρδος των ισχυρών.

Σοβαρότατες μεταρρυθμίσεις επιβλήθηκαν από τη Θάτσερ στην Αγγλία με αφορμή το πόλεμο των Φόκλαντ, στη Αργεντινή λόγω της οικονομικής κρίσης και της εμπλοκής του ΔΝΤ, ενώ τις καταστροφές λόγω πλημμυρών στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ εκμεταλλεύτηκαν ιδιωτικές εταιρίες με τη κατασκευή σχολείων που σχεδόν άλλαξαν το εκπαιδευτικό σύστημα.
Ο Πινοτσέτ όταν η Χιλή υπέφερε από τον υπερπληθωρισμό, επέβαλε τις δικές του «μεταρρυθμίσεις». Μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, η κυβέρνηση Μπούς εκμεταλλεύτηκε το θέμα της τρομοκρατίες που προκάλεσε σοκ στην αμερικανική κοινωνία και άρχισε τη διεξαγωγή «ιδιωτικοποιημένων πολέμων στο εξωτερικό» προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων της πολεμικής βιομηχανίας και των κερδών τους.
Στο Ιράκ μετά το πόλεμο, ιδιωτικές αμερικανικές εταιρίες υπογράφουν παχυλά συμβόλαια για την ανοικοδόμηση της χώρας.

Ακόμα η Klein  αναφέρεται στις μεθόδους που ακολουθεί η CIA με ειδικές ανακριτικές τεχνικές ( έντονο φωτισμό, πολύ δυνατή μουσική, απόλυτη απομόνωση) αλλά και ηλεκτροσόκ, προκειμένου να «φέρει» άτομα, π.χ. αιχμαλώτους, στο σημείο που μπορεί να τα εκμεταλλευτεί όπως εκείνη θέλει. Το ισχυρό σοκ στον ανθρώπινο οργανισμό «προκαλεί απώλεια αναστολών με αποτέλεσμα να μειώνονται οι άμυνές του…. και να επιτυγχάνεται η πλήρης αποδόμησή του». Μπορεί έτσι να αποκαλύψει μυστικά ή να ομολογήσει πράξεις που δεν έχει κάνει.

Συνεχίζω μα αμείωτο ενδιαφέρον αυτό το βιβλίο. Δε θα έλεγα ότι είναι από εκείνα που λες ότι τα διασκεδάζεις διαβάζοντάς τα, αλλά σου δίνει την ευκαιρία να κατανοήσεις κάποια πράγματα και να αντιληφθείς καλύτερα πως «λειτουργεί» ο σημερινός κόσμος.

Και ακόμα, να αρχίσεις να σκάφτεσαι που θα καταλήξει και ποιοί θα εκμεταλλευτούν το σημερινό ΣΟΚ που περνά η Ελλάδα.