ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ!!

Τον ρωτάς τι κάνει;Καλά, δόξα το θεό, σου απαντά.

Καλυτέρα να μη ζητήσεις άλλες λεπτομέρειες. Μη προχωρήσεις τη συζήτηση να μάθεις περισσότερα για εκείνο το «καλά». Άλλαξε θέμα καλύτερα. Και τον άλλο θα στεναχωρήσεις και εσύ τα ίδια μάλλον θα έχεις ακούσει και από άλλους γνωστούς.
Γιατί πίσω από τη φαινομενική ηρεμία, κρύβεται η οργή, η απογοήτευση, η ανασφάλεια. Γιατί θα ακούσεις για ανεργία, μειώσεις σε όλα, προβλήματα επιβίωσης.


Ένας κόσμος που βράζει μέσα σε μια αφιλόξενη και άσχημη πλέον πόλη.
Κατήφεια. Σκέψεις θολές. Πρόσωπα σφιγμένα, έκδηλος ο προβλημαατισμός.
Βηματισμός ταχύς, τι να κοιτάξεις, τα κατεβασμένα ρολά των καταστημάτων, τον άστεγο στη γωνιά του δρόμου, εκείνον που τρικλίζει από τη δόση της απελπισίας;
Θλίψη.


Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης;
Διάβαζα ένα άρθρο στη Καθημερινή της 23ης Μαρτίου που νομίζω παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον γιατί περιγράφει που μπορεί να οδηγήσει η σημερινή οικονομική κρίση.
Παραθέτω ένα απόσπασμα:


"Μετατραυματικό στρες λόγω κρίσης.
Eνα κράτος σε «ψυχική και κοινωνική ύφεση», χαρακτηρίζεται η Ελλάδα από τους ειδικούς επιστήμονες, οι οποίοι εκφράζουν την εκτίμηση ότι ένας στους δύο πολίτες αναπτύσσει συμπτώματα μετατραυματικού στρες, λόγω της οικονομικής κρίσης. Όπως ανέφερε η αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ιωάννα-Δέσποινα Μπεργιαννάκη, με αφορμή το 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Δημόσιας Υγείας και Υπηρεσιών Υγείας, διεθνείς μελέτες έχουν καταδείξει ότι πολίτες που πλήττονται από οικονομική κρίση αναπτύσσουν μετατραυματική διαταραχή στρες, ένα σύνδρομο που απαντάται σε άτομα τα οποία έζησαν ένα μεγάλο τραυματικό γεγονός κατά το οποίο απειλήθηκε η ζωή τους, όπως π.χ. στρατιώτες που βρέθηκαν σε εμπόλεμη ζώνη. Σύμφωνα με την ίδια, αν και δεν υπάρχουν μελέτες στον ελληνικό πληθυσμό, εκτιμάται ότι συμπτώματα όπως διαταραχές ύπνου, ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, ανασφάλεια και έλλειψη εμπιστοσύνης προς άτομα και θεσμούς εκδηλώνονται σε τουλάχιστον το 50% των πολιτών .Οι ειδικοί επιστήμονες εφιστούν την προσοχή, καθώς η οικονομική κρίση μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη συμπεριφορών, όπως ποτομανία και υπερφαγία ή το αντίθετο, απώλεια της όρεξης, καθώς και κατανάλωση άκριτα και χωρίς ιατρική επίβλεψη αγχολυτικών, αντιόξινων και γενικά φαρμακευτικών ή ναρκωτικών σκευασμάτων. Παράλληλα, μπορεί να εκφραστούν παράλογες σε σχέση με τις αντικειμενικές συνθήκες αντιδράσεις, όπως ζήλεια, αυτομομφή και άρνηση."


Μήπως λοιπόν εκεί οδηγούμαστε; Μήπως παρόμοιες καταστάσεις έχουν αρχίσει να επηρεάζουν ήδη ορισμένους συνανθρώπους μας που βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδα;
Ας μείνω καλύτερα εδώ με την ελπίδα ότι η εσωτερική μας δύναμη και η ελπίδα που λέγεται ότι δε πρέπει να μας εγκαταλείπει, θα μας βοηθήσει να αντέξουμε.


ΥΓ. Σκέφτομαι ότι προχθές γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου, την απελευθέρωσή μας. Πέρασαν από τότε περίπου 185 χρόνια. Και όμως ένα αξιόπιστο, δίκαιο, ορθολογικά οργανωμένο κράτος δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να συγκροτήσουμε!!
Χρόνια πολλά, μέσα στα δάνεια η χώρα. Πολιτικοί ανίκανοι, αδιάφοροι, άτολμοι, παρανοϊκοί, διαφθορά παντού.
Η χώρα σε παρακμή, εκεί μας οδήγησε το πολιτικό μας σύστημα.
Και οι πολίτες τρελαμένοι!

ΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!

Σημ. Η υπέροχη αυτή φωτογραφεία είναι από τη σημερινή πρώτη σελίδα της αθλητικής εφημερίδας ΠΡΑΣΙΝΗ.



Το αθώο προσωπάκι του παιδιού αυτού, εκφράζει την φόβο και την απογοήτευσή του από αυτά που είδε στο χθεσινό αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ των ομάδων Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού.
Πήγε να δει την αγαπημένη του ομάδα να αγωνίζεται. Είδε κάποια καθάρματα, αλήτες, αποβράσματα της κοινωνίας, να καταστρέφουν τα πάντα στο γήπεδο, να διακόπτεται για 50 λεπτά ο αγώνας λόγο ρίψης καπνογόνων, να ξαναρχίζει και τελικά να διακόπτεται οριστικά από επεισόδια έξω και μέσα στο γήπεδο, με φωτιές, καταστροφές, βόμβες μολότοφ και ξυλοδαρμούς.


Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά. Άχρηστοι πολιτικοί, αδιάφοροι, ανίκανοι να βάλλουν μια τάξη χρόνια τώρα στο άθλημα αυτό.
Ανίκανοι και διεφθαρμένοι, μέσα στη διαπλοκή οι διοικούντες το ποδόσφαιρο και τις ομάδες. Το ίδιο και οι διαιτητές.
Τόσες αποκαλύψεις έγιναν πρόσφατα.
Νόμοι που χαϊδεύουν, παραβάσεις που χαρίζονται και λόγια, λόγια πολλά μόλις αρχίζει η αγωνιστική περίοδος κάθε χρόνο.
Δημοσιογράφοι και Τύπος που φανατίζουν με περιγραφές και φωτογραφίες (ο νικητής να ….καβαλάει τον ηττημένο!!), που εξυπηρετούν ομάδες και όχι το άθλημα.
Πρόεδροι μεγάλων ομάδων που ειρωνεύονται τους αντιπάλους όταν κερδίζει η δική τους ομάδα, που γυρνούν στους ξένους αντίπαλους παίκτες και τους λένε «σας γαμήσαμε σήμερα»!!


Άλλος ένας χώρος- μπουρδέλο στη χώρα μας.


Κάποτε στην Αγγλία συνέβαιναν τα ίδια επεισόδια. ‘Έβαλαν τα πράγματα κάτω και σήμερα τα αγγλικά γήπεδα είναι εκκλησία.
Εδώ, τι κιαν είπαν για ονομαστικά εισιτήρια, ελέγχους στην είσοδο στα γήπεδα, διάλυση συνδέσμων των ομάδων. Χθες πέρασαν μέσα βόμβες μολότοφ και τρία δοχεία με εύφλεκτο υλικό για τη κατασκευή τους!!


Επιτέλους, τιμωρήστε κάποιους αυστηρά, όχι χάδια. Πάρτε μέτρα κατά πάντων. Αντιγράψτε μέτρα άλλων χωρών όπου το ποδόσφαιρο είναι απλά μια γιορτή, αφού εσείς είστε ανίκανοι να βρείτε λύση.


Φτιάξτε νόμο ειδικά για ταραξίες γηπέδων, σύλληψη και στο αυτόφωρο, φυλακή κατευθείαν, κανένα ελαφρυντικό γιαυτά τα καθίκια.


Και αν σπάσει και κανένα κεφάλι τους, γυρεύοντας πήγαιναν, βρωμιά θα έχει μέσα.


Επιτέλους, ο πολίτης δικαιούται να παίρνει την οικογένειά του, να πηγαίνει στα γήπεδα να διασκεδάζει, δίχως να κινδυνεύει η ζωή του. Υποχρέωση της Πολιτείας είναι αυτό.

ΤΟ ΠΑΛΙΟΘΗΛΥΚΟ !!

Μεγάλη πόρνη αυτή η Αγορά!

Κάνει τη δύσκολη, βρίσκει όμως τρόπους και εκδίδεται ασύστολα.
Κρύβει πολλά, εξάλλου γυναίκα είναι, τίποτα δεν αποκαλύπτει από την αρχή.
«’Έλα» σου λέει «δική σου θα γίνω, μπες μέσα, κάνε τα παιχνίδια σου, έχεις την ευκαιρία να με κατακτήσεις».


Πλανεύτρα!
Και έτσι προκλητική, μυστηριώδης, σε ξεγελάει.


Διάφορες «τάξεις» προσπαθούν να τη κατακτήσουν. Εύποροι, ανερχόμενοι, φιλόδοξοι, απατεώνες, κάθε καρυδιάς καρύδι.
Πολεμούν για την εύνοιά της, τα δίνουν όλα όσα έχουν και δεν έχουν, ελπίζουν, καραδοκούν μπας και κάτι πετύχουν.
Άλλοι πάλι απογοητευμένοι, ψάχνουν μια ακόμα ευκαιρία.


Η Αγορά!
Πολλοί ανάλογα με τις πολιτικοκοινωνικές τους πεποιθήσεις, προσάπτουν στην Αγορά διάφορα χαρακτηριστικά όπως νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική, μονοπωλιακή κτλ. Ορισμένοι την καλλωπίζουν, τη προσεγγίζουν με πονηριά κατακτητικής μανίας και μετά παραποιούν την όποια αξία της είχαν δώσει, αποδίδοντας τα τσαλίμια και την αστάθειά της στην απόλυτη …….σαγηνευτική ελευθερία που υποτίθεται ότι έχει το παλιοθήλυκο αυτό!


Όμως η Αγορά δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, έχει και αρχές και εκδικείται
όταν επιθυμώντας να τη κατακτήσεις, αγνοήσεις τις δικές της ιδιαιτερότητες.


Γιατί τα λέω όλα τούτα!


Κλείνουν καταστήματα παντού, σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, στα περίχωρα, απολύονται υπάλληλοι, καταστρέφονται περιουσίες.
Δε λέω, η περίοδος αυτή είναι ιδιαίτερα δύσκολη, αλλά αυτός είναι και ο λόγος που χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή ένας επιχειρηματίας προκειμένου να διατηρήσει ή ακόμα περισσότερο να ανοίξει ένα νέο κατάστημα.
Δε μπορείς έτσι απερίσκεφτα, δίχως πρώτα να μελετήσεις τις επικρατούσες συνθήκες της αγοράς, τις πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματος, τα χαρακτηριστικά της προσδοκώμενης πελατείας, να ξεκινήσεις μια επιχείρηση.
Δε μπορείς να αγνοήσεις το περιβάλλον γύρω σου, ακόμα και τις τοπικές συνήθειες, οικονομικές καικαταναλωτικές της περιοχής.


Παράδειγμα η δική μου γειτονιά στα περίχωρα της Αθήνας.
Όλη κι όλη η εμπορική περιοχή είναι δύο κυρίως κεντρικοί δρόμοι το πολύ 150-200 μέτρων με 3-4 μικρούς παράδρομους.
Σε μήκος 60 μέτρων του ενός δρόμου υπάρχουν 4 περίπτερα! Λίγο πάρα πέρα άλλα 2!


Μέσα στο εμπορικό τετράγωνο μέτρησα 16 καφέ!!!! Το τελευταίο άνοιξε μάλιστα πριν ένα μήνα, ακριβώς δίπλα στα άλλα 3, σε απόσταση μόλις 20 μέτρων από αυτά!!
Αν μεθαύριο αρχίσουν να κλείνουν ορισμένα από αυτά τα καφέ, δε θα φταίει μόνο η γενική οικονομική κατάσταση, αλλά και η ανοησία και απερισκεψία των επιχειρηματιών που έτσι δίχως να λάβουν υπόψη τους τίποτα απολύτως, ρισκάρουν τα χρήματά τους.
Θα μου πείτε, ναι, αλλά έτσι δημιουργείται ανταγωνισμός. Σε τι, στο καφέ; Όλοι την ίδια τιμή τον σερβίρουν.
Καμιά 20αριά θα πρέπει να είναι και τα καταστήματα γυναικείων ενδυμάτων!


Άλλο λοιπόν ανταγωνισμός και άλλο…. συνωστισμός που συχνά οδηγεί στη παρανομία και την απάτη. Όλα τα πράγματα έχουν και τα όριά τους.
                                                    

Προσοχή λοιπόν,

                                                                      Γιατί αλλιώς......

                                     

                                               

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΑ.

«Έκλαψα για να γράψω,
έγραψα για να τραγουδήσω,
τραγούδησα για να ζήσω»

Από πολύ μικρός έδειχνε τη προτίμησή του στη μουσική. Είχε εξάλλου τη συμπαράσταση της εύπορης οικογένειάς του. Ο πατέρας του, πλούσιος έμπορος και παραγωγός βαμβακιού. Η μητέρα του αφοσιωμένη με πάθος στη τέχνη και τα γράμματα, οργανώνει «μουσικές βραδιές» ενώ τα δύο αδέλφια παίζουν στο πιάνο για την αφρόκρεμα της ελληνικής παροικίας της Αιγύπτου.
Σπάταλη όπως πάντα, δε διστάζει να νοικιάσει ολόκληρο συρμό για ένα γρήγορο ταξίδι στη Γαλλία με παιδιά και υπηρετικό προσωπικό, ώστε να προλάβουν να ακούσουν το Καρούζο στην όπερα του Παρισιού!


Κάποια στιγμή η οικογένεια μετακομίζει στην Αθήνα. Ο ένας αδελφός ολοκληρώνει τις μουσικές του γνώσεις στο Ωδείο Αθηνών και σπουδάζει νομικά. Το 1907 τα δύο αδέλφια φεύγουν για το Παρίσι να σπουδάσουν Πολιτικές Επιστήμες, να γίνουν διπλωμάτες, αλλά τελικά οι προτιμήσεις τους αλλού τους οδηγούν.
Εγκαταλείπουν τη πολιτική καριέρα και εγγράφονται στο Conservatoire de Paris. Η μουσική είναι στη ψυχή τους.


Το έμφυτο ταλέντο του ενός αδελφού δεν αργεί να εκδηλωθεί. Παίζει πιάνο και τραγουδά, μελοποιεί Γάλλους ποιητές , τον καλούν στα μεγαλύτερα κέντρα του Παρισιού, γίνεται περιζήτητος παντού. Γνωρίζεται με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες εκείνης τη εποχής.
Περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη, στην Αμερική, την Ιαπωνία. Τον καλούν στη Ρωσία για να παίξει πιάνο μπροστά στο τσάρο Ρομανώφ.
Στη Γαλλία όμως οι συνάδελφοί του τον πειράζουν για το…αντικαλλιτεχνικό του όνομα. Πρέπει να το αλλάξει, κάτι να θυμίζει Ελλάδα.
Αττίκ, ναι αυτό, σύντομο και εύηχο.


Καιρός όμως να παντρευτεί. Λατρεύει τη Μαρί Ελέν, αλλά χάνουν το νεογέννητο παιδί τους. Εκείνη δεν αντέχει, πεθαίνει από μαρασμό μέσα σε έξη μόλις μήνες. Οδύρεται εκείνος πάνω στο τάφο της.
Στην Αθήνα οι οικογένειά του καταρρέει οικονομικά και η αδελφή του ασθενεί βαριά.
Αφήνει την εντυπωσιακή του καριέρα στο εξωτερικό και γυρίζει στην Αθήνα.


Τη μουσική όμως δε μπορεί να την εγκαταλείψει.
Ανοίγει κοντά στη Πλατεία Αγάμων τη Μάντρα, «ένα ξύλινο παράπηγμα» όπως έλεγε ο ίδιος, που γρήγορα μαζεύει τις κοινωνικές τάξεις της Αθήνας. Γίνεται το αγαπημένο στέκι των δανδήδων που συνοδεύουν τις κυρίες με τα λουσάτα βραδινά ενδύματα της εποχής.
Ο Αττίκ παίζει πιάνο, συνθέτει, τραγουδά, κάνει το παρουσιαστή, το μίμο μαζί με το φίλο του το πανύψηλο Ζαζά.
Διασκεδάζει όλη η Αθήνα στη Μάντρα. Ξεπηδούν τα μεγαλύτερα ταλέντα του τραγουδιού, Κάκια Μένδρη, Νινή Ζαχά, Δανάη και «το παιδί της ψυχής μου, το ποζελάκι μας» όπως αποκαλεί τη μικρή ελληνοϊταλίδα Λουίζα Ποζέλι.


Μαγεύουν οι στίχοι και οι μελωδίες του. Πίσω από κάθε στίχος, κάθε μελωδία, ένα κομμάτι της δικής του πολυτάραχης, συναισθηματικής ζωής, τη γεμάτη έρωτες αλλά και απογοητεύσεις.
Το ξετρελαίνει η μελαχρινή γαλανομάτα καλλονή της εποχής εκείνης, η ηθοποιός Μαρίκα Φιλιππίδη. Παντρεύεται και της αφιερώνει το τραγούδι του:


«Είδα μάτια πολλά γαλανά στη ζωή μου
Να κοιτούν απαλά
Και να ανάβουν τη ψυχή μου…»


Το θρυλικό ρομάντζο τους το γνωρίζει πλέον όλη η Αθήνα.
Αλλά η άκαρδη ηθοποιός ξεμυαλίζεται από τον ωραίο ίλαρχος Σταμάτη Μερκούρη.
Εγκαταλείπει τον Αττίκ και ακολουθεί το νέο της έρωτα.
Σα να μη φτάνει αυτό, ένα βράδυ εμφανίζεται στη Μάντρα η ηθοποιός συνοδευόμενη από το Μερκούρη.
Παγώνουν όλοι και όταν ο Αττίκ ρωτά το κοινό ποιό τραγούδι θέλουν να ακούσουν, του φωνάζουν «Είδα μάτια» Ραγίζει η καρδιά του καλλιτέχνη. Διστάζει, αλλά εκείνοι επιμένουν « Είδα μάτια»………


Αποσύρεται εκείνος για λίγο. Γράφοι στίχους γεμάτους πόνο και τη πικρία
και μετά κάθεται στο πιάνο:


«Ζητάτε να σας πω το πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε «είδα μάτια»
με κάνετε κομμάτια
σε μια παλιά πληγή,
που ακόμα αιμορραγεί,
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι,
αφού ο καθένας ξέρει,
τι πόνο θα μου φέρει»

Τρίτη φορά γάμος. Παντρεύεται τη ρωσίδα Σούρα. Η υγεία του όμως έχει αρχίσει να κλονίζεται. Ο θάνατος της μητέρας του και το μίσος του για τους Γερμανούς, επηρεάζουν τον εύθραυστο χαρακτήρα του.

Τον Αύγουστο του 1944 πέφτει κατά λάθος με το ποδήλατό του επάνω σε ένα Γερμανό στρατιώτη ο οποίος τον ξυλοκοπά άγρια. Γυρίζει σπίτι του αιμόφυρτος.

Τσακισμένος από τη κακή του υγεία και με πληγωμένη υπερηφάνεια λόγο της κατοχής της χώρας, αυτοκτονεί στα τέλη Αυγούστου με μια υπερβολική δόση υπνωτικού βερονάλ.

Υ.Γ. Αξίζει να δείτε τη παράσταση «ΑΤΤΙΚ» που ανεβάζεται στο θέατρο Badmington. Ένα υπέροχο ποιοτικό μουσικό θέαμα.

 

ΓΙΑΤΙ ;

Από το μεσημέρι μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα, ήμουνα καθηλωμένος μπροστά στη τηλεόραση, παρακολουθώντας τις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, τις πολιτικές εξελίξεις, τη ψηφοφορία του νέου Μνημονίου στη Βουλή.

Ακούγοντας τις ομιλίες των βουλευτών και των αρχηγών των κομμάτων, έβαλα για μια στιγμή τον εαυτό μου, απλό βουλευτή, στα έδρανα της Βουλής.
Τι θα ψήφιζα εγώ;


«Όχι σε όλα» θα έλεγα, οργισμένος από μια Ε.Ε. που υποκύπτει στις εξωφρενικές ορέξεις της Γερμανίας και των φίλων της ξεχνώντας τη θεμελιώδη αρχή της αλληλεγγύης, οργισμένος από τις συνεχείς ταπεινώσεις της χώρας μου από τους ….εταίρους μας. Ναι, θα διακινδύνευα με το «όχι» μου, έχοντας όμως εμπιστοσύνη στις ανυπέρβλητες δυνάμεις που έστω και τη τελευταία στιγμή πάντα δείχνει αυτός ο ελληνικός λαός.


Και μετά, τα επεισόδια!
Χθες κατέβηκα στο κέντρο- Πανεπιστημίου, Κλαυθμώνος, Σύνταγμα , Μοναστηράκι να δω από κοντά τη κατάσταση. Σχεδόν από την Ομόνοια μύριζε καμένο. Τα φανάρια των κεντρικών δρόμων δεν λειτουργούσαν με κίνδυνο δυστυχήματος, ήταν όλα διαλυμένα με τα καλώδια να κρέμονται. Μάρμαρα από τοίχους και σκαλοπάτια, τουβλάκια πεζοδρομίων ξεκολλημένα. Βιτρίνες καταστημάτων και τραπεζών θρύψαλα.
Δίχως στέγη, μέσα στη μαυρίλα και τα αποκαΐδια το υπέροχο έργο του Τσίλερ όπου στεγάζονταν τα δύο γνωστότερα αθηναϊκά σινεμά. Ο κόσμος απέξω φωτογράφιζε τα αποτελέσματα μιας καταστροφικής παρανοϊκής μανίας.
Ακόμα και από τα τοιχώματα των σιντριβανιών στο Σύνταγμα και στην Ερμού είχαν προμηθευτεί τα πολεμοφόδια οι διάφοροι βάνδαλοι.


Δεν άντεξα σε αυτή τη θλιβερή θέα. Μπήκα σε ένα καφέ, ένιωθα να βουρκώνουν τα μάτια μου.
Έζησα στην Αθήνα όλη μου τη ζωή. Εδώ γεννήθηκα, βαφτίστηκα, πρωτοπήγα σχολείο, δραστηριοποιήθηκα επαγγελματικά για πολλά χρόνια δυό βήματα από το Σύνταγμα. Χρόνια κάτοικος αυτής της πόλης. Η Αθήνα, η πόλη μου!

Ήταν όμορφη κάποτε αυτή η πόλης, με τα παραδοσιακά κτήρια που πρώτα τα γκρέμισε η «αντιπαροχή» και μετά η μανία της επέκτασης.

Και ό,τι πιο όμορφο απέμεινε το καταστρέφουν σήμερα οι βάρβαροι. Δεν είδατε, μόνο τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά αριστουργήματα επέλεξαν για να τα κάψουν τα αποβράσματα αυτά.

Ποιοί επιτέλους είναι αυτοί που τόσα χρόνια τώρα προκαλούν τη κοινωνία μας;
Βαλτοί από την Αστυνομία λένε κάποιοι, «κρατική προβοκάτσια» άλλοι. Μα τότε θα πρέπει να παρακινούνται από κάποιο κέντρο. Υπάρχει λοιπόν ένα τόσο αρρωστημένο μυαλό που υποκινεί τις καταστροφές και συνεχίζει για κάποιο μυστήριο λόγο ή μήπως ξέφυγε πλέον η κατάσταση από τα χέρια του;


Γιατί τόσα χρόνια τώρα δε κατάφεραν οι κρατικές υπηρεσίες να «μπουν» στο κύκλωμα αυτό, να ερευνήσουν, να μάθουν, να ξεσκεπάσουν;
Γιατί η Αστυνομία δεν έχει ένα σχέδιο «περικύκλωσης» αυτών των ατόμων που ακολουθούν τις νόμιμες πορείες και να τους μαζέψει, να τελειώνουμε επιτέλους;


Αλλά κοιτάξτε και το χάλι αυτού του απίθανου θεατρίνου πρύτανη της Νομικής:
Τρείς μέρες διαφήμιζαν οι καταληψίες αντιεξουσιαστές ότι η Σχολή αποτελεί το ορμητήριό τους. Θα ορμούσαν που, για να κόψουν βρούβες μήπως; Και ο ανόητος κύριος πρύτανης, έστειλε επιστολές στους αρμόδιους αντί να σηκώσει τα τηλέφωνα!!
Το΄παιξε πλέρια τυπολατρικά βλέπετε!


Βέβαια όταν τους… κτίζουν μέσα στα γραφεία τους, τους προπηλακίζουν, τους βρίζουν, όταν η επιλογή των διδασκόντων εξαρτάται από τα κέφια των διδασκομένων, ε τότε τι αρχ….ια να έχουν αυτοί οι κύριοι πρυτάνεις;


Και η Αστυνομία πάλι άκουγε, γνώριζε, αλλά φαίνεται να αγνοούσε το δικαίωμά της να επέμβει αυτοβούλως στην Νομική.
Αφήστε εκείνο τον ανεκδιήγητο υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Στο ύψος της διανοητικής του ανεπάρκειας ο άνθρωπος!


Για πολλοστή φορά καταστρέφονται καταστήματα που καμία ασφαλιστική εταιρία δε δέχεται να ασφαλίσει. Μόνοι τους οι …..«κεφαλαιοκράτες» έμποροι θα πληρώσουν πάλι τα σπασμένα. Πολλές επιχειρήσεις δεν αντέχουν να ξανανοίξουν, με αποτέλεσμα νέους άνεργους. Και όσοι κόπτονται για την ανεργία, παραμένουν σήμερα απλά σιωπηλοί, πνιγμένοι μέσα στα στενά πλαίσια του δογματισμού τους.


Τι να περιμένουμε τώρα, τι θα γίνει αύριο με τα νέα μέτρα που μας περιμένουν;
Η διαμαρτυρία των πολιτών είναι καθόλα νόμιμη, απόλυτα δικαιολογημένη, ανθρώπινη, δημοκρατική.
Επιτέλους όμως ας μας αφήσουν να τη κάνουμε εμείς, έτσι όπως τη νιώθουμε, μέσα στη πόλη μας, μακριά από ακρότητες και τη καταστροφική μανία των άθλιων υποκειμένων.