ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ.....

Ναι, έχω πολύ καιρό να κάνω μια ανάρτηση.
Απλά δεν έχω πλέον τη ψυχική διάθεση να κάνω πράγματα τα οποία κάποτε με ευχαριστούσαν. Δε ξέρω που βαδίζει αυτή η χώρα. Δεν έχω καμία απολύτως εμπιστοσύνη σε κόμματα και πολιτικούς. Τα ίδια ακούω χρόνια τώρα, υπερβολές, ψέματα, πολλά ψέματα, πάντοτε η ίδια φτηνή επιδίωξη, η ανακατάληψη της εξουσίας με κάθε μέσο. Και πάντοτε αναφορές σε εκείνο το «φως στο βάθος του τούνελ» που ακόμα ούτε καν ισχνό δεν εμφανίζεται.

Διάβαζα ένα άρθρο στη χθεσινή Καθημερινή του Παντελή Μπουκάλα με τίτλο «Όχι άλλο φως στο τούνελ» και σας παραθέτω τις τελευταίες παραγράφους. Νομίζω ότι θα πρέπει να εκφράζει πάρα πολλούς πολίτες που μακριά από στενές κομματικές αγκυλώσεις, βλέπουν κάπως πιο καθαρά τη κατάσταση:

«Περίπου όπως περιέγραψε το παρόν μας ο πρωθυπουργός στο έκτακτο τηλεοπτικό διάγγελμά του (μόνον έτσι «συνομιλεί» πια με τον λαό του), όπου και επέλεξε το ύφος του καθηγητή που απευθύνεται σε δύστροπα και οκνηρά μαθητούδια. Δεν ξέρω τίνος συμβουλή είναι το πατερναλιστικό στυλ, δεν προσθέτει πάντως κύρος στα πρωθυπουργικά λεγόμενα. Πόσοι αναγνώρισαν άραγε τον βίο τους, την καθημερινότητά τους, σαν τμήμα της ωραίας εικόνας που ζωγράφισε ο κ. Σαμαράς; Πόσοι ένιωσαν ότι όντως τους αφορούσαν όσα χαρμόσυνα έλεγε, για μια Ελλάδα που πια τη ζηλεύουν οι τρίτοι αντί να τη χαρακτηρίζουν παράδειγμα προς αποφυγήν; Εντάξει. Τα πράγματα δεν είναι κατάμαυρα. Σίγουρα δεν είναι μαύρα και δεν θα γίνουν ποτέ για τους λιγοστούς που έχουν μονίμως εξασφαλισμένα κάποια πλεονεκτήματα, ενώ είναι γκρίζα για όσους δεν ξεκοκάλισαν ακόμα το απόθεμά τους. Οι άλλοι, ωστόσο, οι πάμπολλοι, ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι και άλλοι τόσοι που δουλεύουν «ελαστικά», ξεκρέμαστοι, και πληρώνονται έναντι, ποιο λόγο έχουν να εμπιστευτούν την όραση όσων τους υποδεικνύουν φως στην άκρη του τούνελ και τη γλώσσα όσων τους διαβεβαιώνουν ότι τα δύσκολα πέρασαν; Έχουν, άλλωστε, δικά τους μάτια για να βλέπουν, δικά τους αυτιά για ν’ ακούνε. Και γλώσσα δική τους για να πουν την αλήθεια τους. Έστω κι αν δεν θα μεταδοθεί σε έκτακτο διάγγελμα και σε εθνικό δίκτυο.»

Έχετε αντίρρηση;;

ΚΑΠΟΤΕ.....

Κάποτε, μιά λέξη που σημαίνει παρελθόν. Μια λέξη που σημαίνει ότι ένα γεγονός πέρασε.

Κάποτε: τότε που ήταν όλα τόσο όμορφα, που είχες όλα όσα σ΄ έκαναν ευτυχισμένο.

Κάποτε: τότε που σου έλειπαν τόσα πολλά και απλά επιβίωνες.

Κάποτε, το νοσταλγείς ή προτιμάς  να το ξεχάσεις.

Αναμνήσεις που γράφτηκαν μέσα σου  ανεξίτηλα, αναμνήσεις που τώρα ίσως δεν αντέχεις να ξαναφέρεις στο μυαλό σου, γιατί ήταν μοναδικές και ξέρεις ότι δε πρόκειται να τις ξαναζήσεις.

Τις άλλες, τις άσχημες, τις προσπερνάς όσο μπορείς πιο ανώδυνα.

Κάποτε. Μιά λέξη που μας κατατρέχει στη ζωή μας με τον  ένα ή τον άλλο τρόπο.                                   

Και τι περίεργο, ακόμα και θετικά να τη σκέφτεσαι, ίσως τώρα να σε βασανίζει. 

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ......

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ  ΘΕΡΜΑ  ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΦΊΛΟΥΣ 
ΓΙΑ ΤΙΣ  ΕΥΧΕΣ  ΠΟΥ  ΜΟΥ ΑΦΗΣΑΝ  
ΣΤΗ  ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ  ΜΟΥ. 
ΚΑΙ  ΤΙΣ  ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ  ΠΟΛΥ......

ΤΑ ΔΕΣΜΑ.

Συχνά δένεσαι με μια περιοχή, μια γειτονιά, τέσσερεις τοίχους ενός μικρού διαμερίσματος. Γεννήθηκες, ή μεγάλωσες, ή έζησες για κάποια χρόνια εκεί. Έκανες φίλους, ερωτεύτηκες, διασκέδασες, συνήθισες. Δένεσαι, έγιναν αναπόσπαστο μέρος της ζωής σου.  

Πέρασες χρόνια, ίσως και να ήταν τα ωραιότερα της ζωής σου, εκείνα που ποτέ δε θα σβήσουν μέσα σου, έστω κι αν πληγώθηκες. Εκείνα τα χρόνια που ξέρεις ότι δε θα ξαναζήσεις ποτέ πια. Είναι όμως αυτά που έδωσαν νόημα στη ζωή σου, είπες μέσα σου «ναι, έστω μόνο γι΄ αυτά άξιζε να ζήσω, να τα γευτώ. ΕΖΗΣΑ!»

Κι όμως. Ανατροπές, απρόοπτα. Και τώρα μόνος. ΤΕΛΟΣ.

Τίποτα με όσα σ΄έδεσαν εκεί, δεν έχει πλέον νόημα. ΤΙΠΟΤΑ.

Κάποτε ναι, όλα ήταν αλλιώς, η γειτονιά, τα δρομάκια, τα στέκια, ο αέρας. Όλα ήταν τόσο όμορφα, τόσο ζωντανά.

Τώρα τα βλέπεις και πονάς. Νιώθεις το κενό. Δε θέλεις να θυμάσαι. Πες πως είναι νεκρά όλα, μα όλα.

 Όχι δεν είναι φυγή, απλά δεν αντέχεις άλλο. Θέλεις να σπάσεις τα δεσμά!

Καημένε!
Εκεί θα γυρίζει η ψυχή σου κάθε μέρα, κάθε στιγμή, εκεί στο τόπο που έγινε το σημερινό  σου μαρτύριο.  

 

ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ.

Είχα κάποτε ένα φίλο, έναν αδελφικό φίλο.
Μαζί και με τις κοπέλες μας, βλεπόμαστε 2-3 φορές κάθε βδομάδα. Διασκεδάζαμε, κάναμε κοινές διακοπές, ταξίδια στο εξωτερικό.
Ο φίλος μου υπέφερε από θυρεοειδή αδένα σε έντονο βαθμό. Τον παρακολουθούσε μάλιστα ένας πασίγνωστος ειδικός γιατρός.
Δεν είχε κανένα άλλο πρόβλημα υγείας εκτός από το θυρεοειδή.

Είχε μια συνήθεια ο αγαπητός μου φίλος. Σε κάθε είδους γιορτή, γενέθλια, ονομαστική, Νέο Έτος, ευχόταν πάντοτε με τη φράση «καλά στερνά». Διαμαρτυρούμουνα εγώ:

 «Μα τι ευχή είναι αυτή, ακόμα είμαστε τόσο  νέοι, τα στερνά σκέφτεσαι;»

Ένα απόγευμα, πήγε να τον δει ο γιατρός του. ΄Ολα ομαλά, τον διαβεβαίωσε.

Μπήκε στο μικρό του αυτοκίνητο και κατηφορίζοντας την οδό Καλλιρρόης, δεν αισθάνθηκε καλά. Μπήκε σε ένα μαγαζί, έδωσε ένα τηλέφωνο να ειδοποιήσουν και εκεί κατέρρευσε, ξεψύχησε.

Θυμήθηκα το καλό μου φίλο και τις ευχές του για τα στερνά.

Βλέπω τη σημερινή δυστυχία γύρω μου. Άνθρωποι άνεργοι, συνεχώς και περισσότεροι. Δυστυχισμένοι άστεγοι, σε προχωρημένη ηλικία, ίσως κάποτε οικογενειάρχες με σπίτι και χρήματα, να κοιμούνται τώρα στο ύπαιθρο, μια χαρτόκουτα για στρώμα και άλλη μία για κουβέρτα.
Άνθρωποι που απολύονται, μεσήλικες, που κανένας εργοδότης δε θα τους προσφέρει πλέον δουλειά.
Αυτούς τους δυστυχείς σκέφτομαι, αυτούς που βρίσκονται σήμερα στα στερνά τους
αβοήθητοι, απελπισμένοι, απόκληροι.
Ο νέος, γεμάτος ορμή, δυνατός, υγιής, με όνειρα ζωής μπορεί να παλέψει. Τα ατυχήματα, οι ανατροπές, οι αποτυχίες, πιο εύκολα αντιμετωπίζονται.  
Αλλά ο ηλικιωμένος; Άνεργος, άστεγος, προπαντός με φθαρμένη υγεία, τι ελπίδες έχει τώρα;

Αναλογίζομαι, πότε άραγε είναι καλύτερα να έχει όλα όσα επιθυμεί ο άνθρωπος, υγεία, οικονομική άνεση, μια ζεστή οικογένεια, όταν είναι νέος ή στα στερνά του;

Όταν ξεκινά τη ζωή του ή όταν σε λίγο η ζωή του τελειώνει; Στα νιάτα ή στα στερνά;