ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ.

Δε ξέρω αν το αισθάνεστε και εσείς, αλλά εγώ έχω την αίσθηση ότι χάνομαι, ότι αιωρούμαι σε μια θολή ατμόσφαιρα, σ΄ένα περίγυρο σκοτεινό, σα να μη πατώ κάπου. Λειτουργώ μάλλον μηχανικά, αφήνοντας τις μέρες να περνούν δίχως νόημα. Mιά περίεργη σιωπή ολόγυρα, μια σιωπή «εκκωφαντική» που δεν ξέρω αν «εκφράζει» υπομονή και κατανόηση ή συσσωρευμένη οργή, απόγνωση, απελπισία. Ο κόσμος μοιάζει αποχαυνωμένος.
Φοβάμαι ότι τη δύσκολη αυτή περίοδο που διανύει η χώρα, θα εκδηλωθούν τα αρνητικά χαρακτηριστικά της φυλής μας. Αυτό το αυτοκαταστροφικό σύνδρομο που μας πιάνει καμιά φορά και εκδηλώνεται με χίλιους δυό τρόπους. Η σιωπή με τρομάζει. Το ίδιο με τρομάζει και ο εφησυχασμός του καναπέ, όταν απλά καταδικάζουμε, αλλά μέχρις εκεί.

Ακριβώς γι΄αυτή τη μακαριότητα και για τη φαγωμάρα των ηγετών μας μεταξύ τους, γράφει στην εφημερίδα REAL NEWS της 23ης του μήνα, ένα άρθρο ο Χ.Πασαλάρης με τίτλο «Ώρα να δείξει η πατρίδα και το καλό της πρόσωπο». Μέμφεται τη πολιτική ηγεσία της χώρας διότι «δεν έγινε σφικτή εθνική γροθιά» και γιατί «ο αρχηγός του κράτους δε βρόντηξε το χέρι του στο τραπέζι να ξυπνήσει τους μακάριους Έλληνες» ενώ ο Γ.Παπανδρέου «δε κατάφερε να ξεσηκώσει το λαό σε πανστρατιά».

Και συνεχίζει:
«Τι συμβαίνει λοιπόν με εμάς τους «μακάριους Έλληνες»; Ξαναβγήκαν στην επιφάνεια τα εκ γενετής ελαττώματα της φυλής; Μήπως πρέπει να τα επισημάνουμε που και πού αντί να τα κρύβουμε επιμελώς; Και ξεκινώντας από τα παλιά χρόνια μήπως πρέπει να θυμηθούμε πως εξοντώσαμε τους τρεις μεγάλους νικητές των μηδικών πολέμων: τον Μιλτιάδη της μάχης του Μαραθώνα που τον αφήσαμε να πεθάνει στη φυλακή για χρέη.; Τον Θεμιστοκλή της ναυμαχίας της Σαλαμίνας που τον εξοστρακίσαμε για να καταλήξει στην εξορία; Τον Παυσανία της μάχης των Πλαταιών που τον «χτίσαμε» ως ικέτη σε ναό για να σβήσει από ασιτία , τάχα επειδή «μήδισε»; Τον μέγα Περικλή που τον εξαναγκάσαμε σε παραίτηση λόγω Ασπασίας; Τον Σωκράτη που τον ποτίσαμε με κώνειο , τάχα γιατί διέφθειρε τους νέους; Τον Πλάτωνα, τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Δημοσθένη, τον Φειδία που όλοι τους πέθαναν φυλακισμένοι ή εξόριστοι;


Θέλετε να έρθουμε και πιο κοντά; Να θυμηθούμε το Κολοκοτρώνη που παραλίγο να σαπίσει στις φυλακές ως θανατοποινίτης; Τον Καραϊσκάκη που μαχαιρώθηκε μπαμπέσικα στο Φάληρο; Τον Καποδίστρια που δολοφονήθηκε από τους φοροφυγάδες Μαυρομιχαλέους; Ή μήπως και τους «Νενέκους» που προσκύνησαν τον Ιμπραήμ; Και αν δεν γινόταν το «λάθος» του Ναβαρίνου θα ήμασταν ακόμα γκιαούρηδες;


Να έρθουμε ακόμα πιο κοντά; Να θυμηθούμε τον Τρικούπη που τον μαυρίσαμε για να πεθάνει εξόριστος στη Γαλλία; Ή τον Βενιζέλο που όχι μόνο τον μαυρίσαμε, αλλά τον καταδικάσαμε σε θάνατο για να πεθάνει και αυτός στην εξορία;»

Θλιβερή αναδρομή πράγματι.
Δυστυχώς σε μια στιγμή πολύ δύσκολη για τη χώρα, οι πολιτικοί βγάζουν τα μάτια τους ο ένας του άλλου, με εκείνη την αιώνια μανία της «καμένης γης» που πάντοτε αποδίδεται στον αμέσως προηγούμενο. Στήνονται εξεταστικές επιτροπές όχι για να βρεθεί η καθαρή αλήθεια, αλλά για να κατηγορήσει το ένα κόμμα το άλλο, να βρεθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ένοχοι των αντιπάλων.
Και ο λαός μας περιμένει και αγωνιά.

ΔΥΟ ΕΙΚΟΝΕΣ.....ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ !

                               Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ       

                              ( Σύνθεση -εκτέλεση Λεοντόκαρδος) 
                           

Η ΦΥΓΗ.

"Με όσο σεβασμό άφησες να απομένει μέσα μου και παραμερίζοντας την οργή που με διακατέχει σαν πολίτη αυτής της χώρας, θέλω να σου πω ορισμένα πράγματα. Πιστεύω μάλιστα ότι και άλλοι πολίτες θα επιθυμούσαν να σου πουν τα ίδια λόγια.
Το 1997 ψηφίστηκες πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, κόμμα που ίδρυσε ο θείος σου, ο επονομαζόμενος Εθνάρχης.
Στο Συνέδριο του κόμματος που έγινε τότε, έλαμπες σαν μια νέα ελπίδα, κάτι το ξεχωριστό για το πολιτικό βίο της χώρας. Ήσουν νέος και είχες ένα όνομα που κατά κάποιο τρόπο σου προσέδιδε μια ιδιαίτερη αίγλη. Και τα μέλη του κόμματος σε ανέδειξαν πρόεδρο.


Στις εκλογές του 2004, ο Έλληνας πολίτης σε πίστεψε, σε ψήφισε, σου έδωσε μιά ισχυρή πλειοψηφία να κάνεις πράγματα και θαύματα γι ΄αυτή την πανέμορφη χώρα. Βγήκες με ένα σύνθημα «σεμνά και ταπεινά» που έδειχνε ότι θα κυβερνήσεις δυναμικά, με περίσκεψη, δίχως διακρίσεις, με μοναδικό στόχο τη βελτίωση της ζωής των πολιτών, πραγματοποιώντας φυσικά όλες τις αναγκαίες αλλαγές που θα οδηγούσαν στην εκπλήρωση του στόχου.
Δυστυχώς το πρώτο αυτό χρονικό διάστημα, πέρασε ανεκμετάλλευτο. Τη κυβέρνησή σου διέκρινε μιά ατολμία, μιά διστακτικότητα, μιά παραζάλη. Όλα όσα έπρεπε αλλάξουν, ό,τι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έπρεπε να γίνουν, έμειναν απλά στα χαρτιά. Αντίθετα, άρχισαν ν΄αποκαλύπτονται διαφόρων μορφών παρανομίες κρατικών λειτουργών και αχρείαστες προσλήψεις με κομματικά κριτήρια στο δημόσιο.
 Στάσιμη η πορεία της χώρας.


Και μετά, όταν ξαναζήτησες τη ψήφο του λαού, αυτός ο υπέροχος λαός που συνήθως βιάζεται για αποτελέσματα, σου ξανάδωσε τη ψήφο του προκειμένου τουλάχιστον στη νέα τετραετία να κάνεις όσα απέφυγες να πραγματοποιήσεις τη πρώτη περίοδο.
Και πάλι όμως ελάχιστα πράγματα έγιναν.
Κυρίως, η κατάσταση της εθνικής οικονομίας χειροτέρεψε σημαντικά. Οι υπουργοί σου άρχισαν να δίνουν παραποιημένα στατιστικά στοιχεία στους εταίρους μας, ενώ τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Λάθη και παραλήψεις, διέκριναν και τη δεύτερη αυτή περίοδο της πρωθυπουργίας σου.
Εσύ ήσουν ο ηγέτης, ο πρωθυπουργός, ο παράγοντας που παίρνει τελικές αποφάσεις. Σαν να μη ζούσες στη χώρα αυτή, σαν να μ ην αντιλαμβανόσουν τα συμβαίνοντα γύρω σου, άφησες τη κατάσταση ανεξέλεγκτη να κατρακυλά στο αδιέξοδο. Και το χειρότερο, ορισμένοι από τους υπουργούς σου ενεπλάκησαν σε διαφόρων ειδών σκάνδαλα, προκαλώντας την οργή των πολιτών.


Και στο τέλος, αφού μας προειδοποίησες ότι έρχονται δύσκολα χρόνια, ότι χρειάζονται συγκεκριμένα σκληρά μέτρα, διέλυσες τη Βουλή!! αποφεύγοντας ευθύνες, αντί να αγωνιστείς, να παλέψεις επιτέλους για το τόπο. Προτιμότερο θα ήταν η πτώση της κυβέρνησής σου παρά αυτή η φυγομαχία. Ήταν ενδεικτική η έλλειψη θάρρους και αποφασιστικότητας.
Είχες χάσει την εκτίμηση του λαού που έβλεπε ένα ηγέτη τον οποίο εμπιστεύτηκε, να φυγομαχεί, αλλά παρόλα αυτά, τόλμησες να ζητήσεις για τρίτη φορά τη ψήφο του λαού, αλλά…..


Έκτοτε εξαφανίστηκες.
 Δεν σκέφτηκες ότι χρωστάς μιά εξήγηση σε όσους σε εμπιστεύτηκαν, μιά λέξη, μια εύλογη δικαιολογία. Καλώς ή κακώς, η διακυβέρνησή σου θεωρείται ότι οδήγησε τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο και εσύ σιωπάς!
Αποδυνάμωσες ένα κόμμα εξουσίας.
Πρόδωσες ένα κόσμο που σε πίστεψε.

Και όταν ο Παπανδρέου ούρλιαζε στη Βουλή, « που είναι ο Καραμανλής, που τον κρύβετε» εσύ απλά ψήφιζες ενάντια στα σκληρά μέτρα που εσύ ο ίδιος έλεγες προεκλογικά ότι έπρεπε να παρθούν. Κρύφτηκες αντί να σηκωθείς να κτυπήσεις το χέρι σου στα έδρανα, ν΄ανέβεις ετσιθελικά, λεβέντικα στο βήμα και να μιλήσεις, να αποκαλύψεις, να εξηγήσεις, να διεκδικήσεις.
Φυγομαχία για δεύτερη φορά.

Με τη σιωπής σου, αυτοκαταργήθηκες από ηγέτης. Τώρα ό,τι κιαν κάνεις είναι πλέον αργά.
Μεταξύ των άλλων, άφησες βαριά κληρονομιά στο κόμμα σου, που παλεύει σχεδόν διαλυμένο να ορθοποδήσει, ενώ τώρα μας κυβερνά ένας επικίνδυνος πολυλογάς.
Η συμπεριφορά σου θα παραμείνει ένα μυστήριο για τους πολίτες της χώρας. Αλλά μέσα στις τόσο δύσκολες μέρες που μας περιμένουν, ποιος πλέον να δώσει σημασία. "

ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ Μ...ΚΤΕΝΙΖΕΤΑΙ !!

Μη μου πείτε ότι δε περνάμε μια άκρως ενδιαφέρουσα περίοδο της ζωής μας! Δε πλήττουμε βρε αδελφέ!

Άλλοτε μας κυριεύει ο ενθουσιασμός έστω και σε λανθάνουσα μορφή και άλλοτε η οργή, καθαρή και ξάστερη.

Ανεβοκατεβαίνουν οι διαθέσεις μας μέσα στη καθημερινότητά μας . Παρακολουθούμε κάθε μέρα έκπληκτοι ένα μείγμα παραλογισμού, αυθαιρεσίας, παρατυπίας, σχιζοφρένιας.

Δε πάμε καθόλου καλά. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση πελαγοδρομούν.

Δίνει συνέντευξη ο πρωθυπουργός στο CNN και λέει ότι «δεν έχει σημασία τι θα συμβεί σε μένα, σημασία έχει τι θα συμβεί στη χώρα».
Μα αυτό είναι το πρόβλημα. Εδώ παραποιούνται θεσμοί όπως η Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και η Διαιτησία. Αντί ο Μηχανισμός Στήριξης της Ελλάδας από την Ε.Ε. να συζητηθεί και να ψηφιστεί από τη Βουλή, έγινε….απλή ενημέρωση.

Και εσύ πρωθυπουργέ το ένα ταξίδι μετά το άλλο στα ξένα!! Για να ξαναβρεί η Ελλάδα την αξιοπιστία της, λες. Μα ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτό, να ξαναβρεί ο πολίτης την εμπιστοσύνη του στη πολιτική και τους πολιτικούς, πράγμα που θέλει πολύ δουλειά και τότε θα ξαναζωντανέψει, θα αναπνεύσει η χώρα.

Στρώσε λοιπόν το κώλο σου στο Μαξίμου, ασχολήσου με τη κατάσταση και πάψε να πουλάς σοσιαλισμό ανά τον κόσμο όταν εδώ ακολουθείς νεοφιλελεύθερη πολιτική.
Ούτε ο λαϊκισμός ωφελεί πλέον. Σήκωσες τα μανίκια για να γκρεμίσεις ένα ήδη μισογκρεμισμένο αυθαίρετο παρέα με τη Μπιρμπίλω σου ! Φτάνει πλέον η πλάκα.
Ρώτα το πρόεδρο της Βραζιλίας Λούλα τώρα που θα τον δεις πως ξεμπέρδεψε η χώρα του από το τεράστιο χρέος που είχε. Φώναξε τους πιστωτές και τους είπα, πόσα σας χρωστάμε, πάρτε τα μισά και σκάστε! Και σήμερα η Βραζιλία δε χρωστά φράγκο. Αλλά βέβαια, τέτοια πολιτική θέλει αρχ…..

Πρωθυπουργέ το τάξει στην Ιθάκη κινδυνεύει με οριστικό ναυάγιο. Και ξέρεις, ένα τέτοιο ταξίδι δεν αξίζει να το ζήσουμε.

Έτσι λοιπόν προσπαθώντας να ξεφύγω από μαύρες σκέψεις, πήρα να διαβάσω το νέο μυθιστόρημα « Στων μελτεμιών τις ράχες» της φίλης μας bloger Ρίκης Ματαλλιωτάκη.
Στρωτή γραφή, καθαρή, διάφανη. Στην αρχή μέσα από ένα συμβάν, αναδύεται ξεκάθαρα ο χαρακτήρας του ήρωά της, του Δημήτρη. Έξοχος ο εσωτερικός του διάλογος με τον εαυτό του. Μάνα και Μαρίνα, τα άλλα δύο πρόσωπα του μυθιστορήματος, παίζουν το δικό τους καθοριστικό ρόλο δίπλα στο Δημήτρη, επηρεάζοντας τη ζωή του.

Αυτά λοιπόν προς το παρόν. Άντε και κουράγιο !!

...................

Never will I ever leave your side.
Forever I΄ll be there.
Always, not sometimes, like the tide....